บทที่ 398 ลงมือจัดการเธอด้วยตัวเอง

"ตอนแรกฉันก็บอกแล้วว่าจะแต่งงานต้องเลือกคนดีๆ พ่อปล่อยให้เธอเข้ามาในบ้านของเรา ดูสิว่าเธออยู่ที่นี่มาไม่นานเท่าไหร่ แล้วคุณมีชีวิตที่สงบกี่วัน? ฉันคิดมาแล้วว่าจะเป็นแบบนี่ แล้วในตอนแรกฉันก็แย้งอย่างสุดความสามารถ และจับคู่จิ่งเหยาและเฉาเกอ ก็ไม่เกิดเรื่องพวกนี้แล้ว"

คุณนายเฟิงพูดถึงในตอนท้าย รู้สึกเสียใจเสียดาย

“ถ้าแต่งงานกับตระกูลมู่ ตระกูลเฟิงคงจะดีกว่านี้”

หลังจากได้ยินคำพูดของเธอ เฟิงซู่ก็พยักหน้าเห็นด้วย

กู้ฉางฉิงฟัง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความวุ่นวายและอึดอัด

เฟิงจิ่งเหยาขมวดคิ้วอย่างอึดอัดเช่นกัน

ขณะที่เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่างคุณปู่ที่นั่งอยู่ก็โกรธขึ้นมา

“การแต่งงานกับตระกูลมู่หมายความว่าอย่างไร เราตระกูลเฟิงต้องอาศัยผู้หญิงมาหรือไง?”

เขาถามคุณนายเฟิงด้วยน้ำเสียงดุดัน

ท่านผู้หญิงเฟิงผงะเมื่อจู่ๆถูกตำหนิ

เธอจับริมฝีปากของเธอและสุดท้ายก็ไม่กล้าที่จะพูดตอบโต้

คุณปู่เฟิงเหอะในลำคอ"เรื่องนี้ไม่มีใครสามารถตำหนิฉางซินได้ จะบอกว่าสิ่งที่ผิดจริงๆคือพวกเราที่เป็นผู้ใหญ่ซึ่งไม่รู้จักคนอย่างชัดเจน อีกอย่างมู่เฉาเกอนั้นก็ได้ดีอะไร เพียงแต่เธอถูกสิ่งเขาสร้างหลอกตาแล้ว "

คุณนายเฟิงถูกพูดใส่จนไม่สามารถเถียงกลับไปได้ รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง

เมื่อเฟิงซู่เห็นแบบนี้ เขารู้ว่าพ่อของเขายังคงเข้าข้างกู้ฉางซิน หากเขายังพูดต่อหัวข้อนี้ พวกเขาสองสามีภรรยาก็คงทำร้ายจิตใจลูกชายเกินไป และเขาจะเริ่มเปลี่ยนเรื่อง

"พ่อ เราข้ามเรื่องนี้ไปเถอะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตามสิ่งที่เราต้องทำตอนนี้คือการกอบกู้สถานการณ์ให้สูญเสียน้อยที่สุด"

เมื่อคุณปู่เฟิงได้ยินดังนั้นเขาก็ไม่ได้ตั้งเป้าไปที่คุณนายเฟิงอีกต่อไป

“ จิ่งเหยา คิดอย่างไรกับการที่ตระกูลมู่และตระกูลเฉินร่วมมือกันแบบนี้?”

เฟิงจิ่งเหยาเหลือบมองหัวข้อที่เปลี่ยนกระทันหัน ไม่รอช้า พูดความคิดตัวเองออกมา

“ก่อนหน้าผมเฝ้าดูความสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูลนี้ ผมก็อดกลั้นกับพวกเขามาตลอด แต่ตอนนี้ทั้งสองประกาศสงครามแล้ว ตระกูลมู่ก็ยังตื้อไม่เลิก ก็ไม่จำเป็นต้องคิดมากขนาดนั้นแล้วล่ะ ปู่ครับ ผมวางแผนที่จะจัดการกับตระกูลมู่แบบถอนรากถอนโคน”

คุณท่านเฟิงขมวดคิ้ว ราวกับกำลังคิดถึงความเป็นไปได้ของเรื่องนี้

เมื่อคุณนายเฟิงได้ยินดังนั้น เธอก็ไม่เห็นด้วยอย่างมาก

อย่างไรซะตระกูลมู่กำลังร่วมมือกับตระกูลเฉิน และพวกเขาต้องการที่จะต่อสู้กลับ ก็คือการโดนรุม สู้แบบสองต่อหนึ่ง ถ้าชนะก็ดี ถ้ามันนอกเหนือจากนั้นก็สร้างความวุ่นวายให้ตระกูลเฟิงไม่น้อย

เมื่อเธอกำลังจะอ้าปากโต้เธอก็ถูกเฟิงซู่รั้งไว้

"ทำอะไร?"

มาดามเฟิงจ้องมองเขาอย่างไม่พอใจและถามด้วยน้ำเสียงต่ำ

เฟิงซู่ส่ายหัวไป ทำให้เธอมองไปที่คุณปู่เฟิง

ฉันเห็นว่าคุณท่านแห่งตระกูลเฟิงดูเหมือนจะมีความเห็นเด็ดขาด แววตาของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจถามว่า "หลานต้องการโจมตีด้วยกำลังทั้งหมด แล้วมีแผนว่าอะไรล่ะ?แล้วแน่ใจแค่ไหน?"

เมื่อเฟิงจิ่งเหยาได้ยินคำนั้น เขาพอเดาได้ว่าคุณปู่สนับสนุนความคิดของเขาและกล่าวถึงแผนการที่เพิ่งจะแวบเข้ามาในหัวของเขาเมื่อสักครู่นี้ออกไป

"มีวิธีนึง ถ้าเป็นไปตามนั้น มีโอกาสสำเร็จมากกว่าเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์เลยครับ"

เมื่อคุณท่านเฟิงได้ยินว่ามากกว่าเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ ความลังเลในใจของเขาก็ถูกสลัดทิ้งไป

“งั้นก็ทำตามที่คิด ไม่ต้องห่วง”

เฟิงจิ่งเหยาพยักหน้า "ครับ"

จากนั้นพวกเขาก็คุยกันเกี่ยวกับบริษัทหลายเรื่อง และในที่สุดอาหารค่ำมื้อนี้ก็จบลง

กู้ฉางฉิงตามเฟิงจิ่งเหยากลับไป และความเงียบตลอดทางทำให้เฟิงจิ่งเหยาไม่สบายใจ

"คิดอะไรอยู่?"

เฟิงจิ่งเหยาหันไปถาม

กู้ฉางฉิงเงยหน้าขึ้นมองเขาพลางเม้มริมฝีปากพูด “ฉันกำลังคิดว่าจะช่วยอะไรได้บ้าง”

เฟิงจิ่งเหยาได้ยิน และรู้ว่ากู้ฉางฉิงในใจยังคงมีความรู้สึกผิด ลากเธอไปด้วยรอยยิ้ม "มีหลายอย่างเลยที่คุณสามารถทำได้ ตัวอย่างเช่นคุณสามารถช่วยฉันออกแบบภาพร่างเพิ่มเติม เพื่อให้บริษัท มีชื่อเสียง”

กู้ฉางฉิงครุ่นคิดสักพักดูเหมือนว่านี่คือสิ่งที่เธอทำได้ดีที่สุดและพยักหน้าทันที

"โอเค"

หลังจากที่เธอพูดจบ เธอแทบรอไม่ไหวที่จะกลับไปเร็วๆ

เฟิงจิ่งเหยาดูความคิดของเธอออกและจับมือของเธอ "ไม่ต้องรีบ เพิ่งทานอาหารเสร็จ เราไปเดินเล่นในสวนกันเถอะ ช่วงนี้ยุ่งมากฉันไม่ได้เดินเล่นด้วยกับคุณนานแล้ว”