บทที่ 405 ไม่คู่ควรกับเขาเลยสักนิด

ในเย็นวันนั้น เฟิงจิ่งเหยาพามั่วจุยกลับมาที่บ้านใหม่

กู้ฉางฉิงเคยเห็นมั่วจุยมาก่อนแล้ว หลังจากทักทายกัน ก็ให้ช่องว่างทั้งสองคน ตนเองไปหาพ่อบ้าน ให้จัดหาห้องให้มั่วจุย

เฟิงจิ่งเหยาพามั่วจุยไปที่ห้องหนังสือ ไม่นานมั่วหลีที่ได้ยินข่าวก็วิ่งเข้ามา

"มั่วจุย คุณมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่เห็นคุณผู้ชายจะพูดถึงเลย"

เธอนั่งลงตรงข้ามมั่วจุย ปัดความเศร้าก่อนหน้านี้ทิ้งไป อมยิ้มเอ่ยถาม

"เพิ่งถึงเมื่อตอนบ่าย ได้ยินมาว่าคุณได้รับบาดเจ็บ การฟื้นตัวเป็นอย่างไรบ้าง?"

มั่วหลียกๆมือ ยิ้มพูดว่า : "การฟื้นตัวเกือบจะหายดีแล้ว เพียงแต่คุณผู้ชายกังวลว่ายังมีอาการหลงเหลืออยู่ เลยให้ฉันพักอีกสองสามวัน"

เธอพูดจบ มองไปที่เฟิงจิ่งเหยาด้วยสายตาที่อ่อนโยนอย่างขออภัย

เฟิงจิ่งเหยาไม่ได้สนใจ เพราะเมื่อมั่วหลีได้ปะทะเข้ากับสายตาของเฟิงจิ่งเหยา ก็ถูกมองข้ามความห่วงใยไป

แต่มั่วจุยรู้สึกได้ รอยยิ้มบนใบหน้าก็เปลี่ยนเป็นเจื่อนๆ

เขาเปลี่ยนเรื่องและถามเกี่ยวกับสถานการณ์ในเมืองหลวง โดยเฉพาะอย่างยิ่งการวิพากษ์วิจารณ์ที่คึกคักบนอินเทอร์เน็ต

"พี่ การวิพากษ์วิจารณ์นี้ทำไมไม่ให้ประชาสัมพันธ์ของบริษัทจัดการ? นี่ไม่ดีต่อชิ่เสียงของคุณอย่างมาก"

เฟิงจิ่งเหยาส่ายหัว : "สิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องเล็กน้อย ถ้าจัดการตอนนี้เรื่องราวจะไม่จบสิ้น รอจนถึงที่สุดแล้วคิ่ยจัดการจะดีกว่า"

มั่วหลีได้ยิน ก็เข้าใจความหมายของเขา

ชัดเจนว่าพี่ชายเขามีแผนการ

พอดีกับที่เขาจะถามว่ามีอะไรให้ช่วยไหม ห้องหนังสือก็ถูกเคาะดังขึ้น

"จิ่งเหยา ทำความสะอาดห้องเรียบร้อยแล้ว อาหารเย็นก็เสร็จแล้ว พวกคุณคุยกันเสร็จแล้วหรือยัง?"

กู้ฉางฉิงผลักประตูเข้ามา อมยิ้มแล้วถาม

"จะเสร็จแล้ว ที่เหลือ รอทานข้าวเสร็จค่อยคุยกัน"

เฟิงจิ่งเหยาพูดจบ ก็ลุกขึ้นเดินไปทางกู้ฉางฉิง จูงมือเธออย่างเป็นปกติมาก

มั่วจุยเห็นเช่นนี้ แววตาก็ประหลาดใจ ไม่นานก็มองข้ามไป อมยิ้มพูดมาก : "รบกวนพี่สะใภ้เลย"

กู้ฉางฉิงส่ายหน้า : "ไม่ต้องเกรงใจ"

พูดจบ เฟิงจิ่งเหยาก็พาเธอลงไปชั้นล่าง

มั่วจุยมองทั้งสองคนที่จากไป ก็เรียกมั่วหลีข้างๆให้ตามไป

แต่เขาเดินไปถึงประตู คนด้านหลังไม่มีการเคลื่อนไหว เขาอดไม่ได้ที่จะหันไปมอง ก็เห็นมั่วหลีนั่งเหม่อลอยอยู่บนโซฟามองเฟิงจิ่งเหยาที่จากไป

"มั่วหลี"

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วเรียก

มั่วหลียังคงไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับ

ไม่มีทางเลือก เขาได้แค่เดินกลับไป ตรงหน้ามั่วหลี

"มองอะไรอยู่?"

เขายื่นมือไปโบกๆตรงหน้ามั่วหลี มั่วหลีจึงค่อยๆสติกลับมา

"มั่วจุย คุณรู้สึกไหมว่าคุณผู้ชายแปลกไป ทั้งหมดนี้เป็นเพราะผู้หญิงคนนั้น คุณรู้ไหม? เธอไม่คู่ควรกีบคุณผู้ชายเลยสักนิด"

มั่วหลีราวกับถูกปีศาจร้ายเข้าสิง จับแขนมั่วจุย ระบายความไม่พอใจที่สะสมอยู่ในใจ

มั่วจุยฟังคำพูดของเธอจบ ก็ขมวดคิ้วแน่น

เห็นว่าคำพูดของมั่วหลีไร้การยับยั้งชั่งใจมากขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุดเขาก็อดไม่ได้ที่จะตำหนิ : "มั่วหลี พอได้แล้ว สิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องของพี่ชาย คุณกับฉันไม่ทีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ"

"ทำไมจะไม่เกี่ยวข้อง คุณผู้ชายเปลี่ยนไปไม่เป็นตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ นี่ส่งผลกระทบอย่างมากต่อคุณผู้ชาย สามารถทำร้ายคุณผู้ชายได้!"

เธอพูดจบ แววตาประกายความดุดัน : "คุณมาพอดีเลย ฉันจะได้จัดการผู้หญิงคนนี้ ทำให้เธอรู้จักเจียมตัวออกไปจากคุณผู้ชาย!"

พูดจบ เธอก็เดินไปเลย

มั่วจุยมองเธอที่จากไป ก็ตกใจกลัว

ในเวลาเดียวกันแววตาก็ประกายความทุกข์อย่างยากที่จะบรรยาย

แต่ไม่นานก็ถูกเขาเก็บอาการไว้

ขณะนี้ไม่ใช่เวลาที่เขาจะต้องเสียใจ เขาไม่สามารถปล่อยให้มั่วหลีทำเรื่องโง่ๆได้

อีกทั้งมั่วหลีเปลี่ยนไปเป็นแบบนี้ ก็ต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นเป็นแน่

เขาคิดๆแล้ว ก็หยิบมือถือออกมาติดต่อลูกน้องให้ตรวจสอบในประเทศว่าช่วงนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้น