บทที่ 406 ถูกเขาเอือมระอา

ั่วหลีตกใจ พูดอย่างตื่นตัวว่า : "ใครอยู่ตรงนั้น?"

มั่วจุยได้ยิน ก็เดินออกมาจากมุมมืด

"ฉันเอง"

เขามองมั่วหลีด้วยสายตามืดครึ้ม ในแววตาเต็มไปด้วยความสลับซับซ้อน

มั่วหลีเห็นว่าเป็นมั่วจุย ชั่วขณะก็ผ่อนคลายลง

"ดึกๆดื่นๆ คุณลงมาชั้นล่างทำอะไร?"

เธอถามอย่างอารมณ์เสีย

มั่วจุยเดินเข้าไปใกล้ๆเธอ พิจารณาการแต่งกาย ทำเป็นแกล้งถามว่า : "ฉะนจะทำอะไรไม่สำคัญ คุณล่ะคิดจะไปไหน?"

มั่วหลีพูดไม่ออก กำลังคิดหาข้ออ้างมาตบตา ทางด้านมั่วจุยนั้นก็ถามอีกว่า

"ดึกๆดื่นๆ ยังไม่พักผ่อน ไฟก็ไม่เปิด ยังไม่ออกทางประตู ปีหน้าต่างออกมา คุณคิดจะทำอะไร?"

มั่วหลีถูกเขาซักถามคิดต่อกันก็หวาดหวั่นเล็กน้อย

"ฉัน……”

เธอคิดอย่างเร่งด่วน พยายามหาข้ออ้างที่เหมาะสมให้ตัวเอง

แต่ยังไม่ทันได้พูด ก็ถูกมั่วจุยพูดหัวข้อต่อไป

"คุณคิดจะไปหามู่เฉาเกอ"

ไม่ใช่ประโยคคำถาม แต่เป็นประโยคยืนยัน ทำให้มั่วหลีสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน

"คุณรู้ได้ยังไง?"

เธอถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม ท้ายที่สุดก็ดูเหมือนจะคิดอะไรได้ กัดฟันพูดว่า : "คุณตรวจสอบฉันหรอ?"

มั่วจุยก็ไม่ได้ปฏิเสธ

"ใช่ ถ้าฉันไม่ตรวจสอบคุณ คุณรู้ไหมว่าคุณเกือบจะทำผิดพลาดครั้งใหญ่!"

เขาถามด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด : "คุณไปหามู่เฉาเกอ คิดจะไปบอกแผนการของลูกพี่กับผู้หญิงคนนั้นใช่ไหม?"

มั่วหลีไม่ได้พูดอะไร แต่ความหวาดหวั่นบนใบหน้าได้บอกคำตอบไปแล้ว

มั่วจุยเห็นเช่นนี้ ก็โกรธอย่างมาก แล้วก็ผิดหวังอย่างยิ่ง

"คุณรู้ไหมว่าการกระทำของคุณเช่นนี้คือการทรยศลูกพี่?"

มั่วหลีได้ยิน ก็ตัวสั่น

"ฉันไม่ได้จะทรยศคุณผู้ชายนะ"

เธอโต้แย้งโดยจิตใต้สำนึก มั่วจุยได้ฟังก็หัวเราะเยาะไม่หยุด

"ไม่ได้ทรยศ งั้นคุณไปหามู่เฉาเกอทำไม?"

มั่วหลีเงียบไป

มั่วจุยจ้องมอง โกรธอย่างมาก หัวเราะเยาะพูดว่า : "โอเค ถึงแม้ฉันจะเชื่อว่าคุณไม่ได้ทำ แต่คุณผู้ชายจะเชื่อไหม?"

มั่วหลีเม้มปาก

เป็นธรรมดาที่เธอรู้ว่าคุณผู้ชายจะต้องไม่เชื่อ

แต่เธอก็ไม่ยินยอม

มั่วจุยมองดูสีหน้าของเธอ จะไม่รู้ได้ยังไงว่าในใจเธอคิดอะไรอยู่ ในแววตาเต็มไปด้วยความยุ่งเหยิง

เขาไม่ได้เปิดโปง พูดตักเตือนว่า : "ตอนนี้ทุกๆอย่างยังสามารถเยียวยาได้ มั่วหลี อย่าทำเรื่องโง่ๆ มิเช่นนั้นหากลูกพี่มาพบเข้า ทุกอย่างจะสายไปแล้ว"

มั่วหลีก้มหน้า กำมือแน่น ดูเหมือนว่ายังไม่คิดจะยอมแพ้

มั่วจุยเห็นเช่นนั้น ได้แต่ใช้วิธีพูดให้สำนึก

"คุณน่าจะรู้ วิธีการของลูกพี่ต่อคนทรยศ แบบเบาก็ถูกเนรเทศ แบบหนักๆก็ถูกฆ่า คุณอยากถูกลูกพี่เอือมระอาหรอ?"

"ไม่!"

มั่วหลีแทบจะปฏิเสธโดยสัญชาตญาณ

ในเวลาเดียวกันเธอก็สงบลงมา ตกใจกลัวจนตัวสั่น

เธอเหมือนถูกปีศาจเข้าสิงได้อย่างไรนะ?

ตามนิสัยของคุณผู้ชาย หากรู้ว่าเธอร่วมมือกับคนนอกทรยศเขา แม้ว่าจะไม่ถึงแก่ชีวิต แต่เมื่อถึงเวลาเธอต้องถูกขับไล่อย่างแน่นอน แล้วก็รังเกียจเธอ

แค่คิดว่าคุณผู้ชายต้องการจะอยู่ห่างจากเธอ จนถึงขั้นรังเกียจเธอ ในใจของเธอก็ราวกับถูกมีดหั่น เจ็บจนหายใจลำบาก

มั่วจุยมองเธอที่ค่อยๆได้สติ ในเวลาเดียวกันก็โล่งอก แล้วก็ไม่สบายใจอย่างมาก

แต่เขาก็เก็บอารมณ์ของตนเองได้อย่างรวดเร็ว มองสีหน้าที่เศร้าโศกของมั่วหลี ก็รู้ว่าเธอไม่สบายใจ จึงดึงมือเธอ