บทที่ 408 อย่าหาเรื่องใส่ตัว

กู้ฉางฉิงก็สังเกตเห็นว่าคุณนายเฟิงไม่ชอบใจเธอ ดังนั้นหลังจากเรียกคนมา ก็นั่งทานอาหารเงียบๆข้างๆเฟิงจิ่งเหยา

หลังจากทานอาหารเสร็จ ทุกๆคนก็ไม่ได้แยกย้ายไป แต่คุยเรื่องของบริษัทในห้องรับแขก

"จิ่งเหยา ฉันได้ยินมาว่าตระกูลมู่สงบเงียบมาสองวัน นี่คือการดำเนินการขั้นสูง คุณมีวิธีการอะไรอยู่เบื้องหลัง?"

นายท่านเฟิงเอ่ยถาม

พร้อมกับคำพูดนี้ของเขาออกมา คุณนายเฟิงกับเฟิงซู่ก็มองไปที่เฟิงจิ่งเหยา

พวกเขาให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มากเช่นกัน

ถึงอย่างไรถ้าชนะก็ยังดี แต้ถ้าพ่ายแพ้ให้ตระกูลมู่ ไม่เพียงแต่เป็นการสูญเสียทางด้านเศรษฐกิจ ตระกูลเฟิงของพวกเราจะต้องเสียหน้าด้วย

คุณปู่ คุณวางใจเถอะ เรื่องนี้สองวันนี้ก็เกือบจะสิ้นสุดลงแล้ว ฉันให้คนจัดการไว้แล้ว"

เฟิงจิ่งเหยาไม่ได้บอกแผนการทั้งหมด แต่ให้ความมั่นใจ

คุณนายเฟิงไม่พอใจเล็กน้อย คิดอยากจะพูดอะไร ทว่าถูกนายท่านแย่งพูดก่อน

"ในเมื่อทางด้านคุณจัดการดีแล้วมฉันก็ไม่ได้ถามมาก เพียงแต่ด้านการดำเนินการ ยังต้องระมัดระวัง อย่าถือดี สนามธุรกิจเปรียบเสมือนสนามรบ ปัญหาเล็กๆน้อยๆก็ทำให้พ่ายแพ้ย่อยยับได้"

เฟิงจิ่งเหยาพยักหน้ารับคำสั่งสอน : "ฉันเข้าใจแล้ว"

จากนั้นทั้งสองก็คุยกันเกี่ยวกับเรื่องบริษัทอีกครั้ง คุณนายเฟิงเห็นว่าไม่สามารถแทรกบทสนทนาได้ ก็หันมาสนใจกู้ฉางฉิงอีกครั้ง

"ช่วงนี้คุณไปโรงพยาบาลบ้างไหม?"

กู้ฉางฉิงถูกถามก็ตกตะลึง สติกลับมา ยังคิดว่าคุณนายเฟิงห่วงใยเรื่องการได้รับบาดเจ็บก่อนหน้านี้ของเธอ ก็ตอบกลับอย่างไม่คาดฝันเล็กน้อย : "ขอบคุณที่แม่ห่วงใย หมอบอกว่าฉันกำลังฟื้นตัวดีแล้ว ไม่ต้องไปตรวจอีกแล้ว"

คุณนายเฟิงได้ยิน ไม่รู้ได้อย่างไรว่ากู้ฉางฉิงเข้าใจความหมายของเธอผิด ก็มองค้อน

"ใครถามการบาดเจ็บของคุณ ฉันถามว่าช่วงนี้คุณไปโรงพยาบาลตรวจท้องบ้างไหม? นี่ก็ผ่านไปหลายเดือนแล้ว ทำไมไม่มีการเคลื่อนไหวสักนิด?"

กู้ฉางฉิงถูกแค้นเคืองจนสีหน้าแข็งทื่อ แต่สุภาพบุรุษทางด้านนั้นได้ยินก็ขมวดคิ้ว

"แม่ ช่วงนี้เรื่องเยอะ เดิมทีไม่ได้กังวลทางด้านนั้นเลย อีกอย่างก่อนหน้านี้หมอก็บอกแล้ว ให้ปล่อยไปเป็นตามธรรมชาติ"

เฟิงจิ่งเหยาปกป้องกู้ฉางฉิงโดยจิตใต้สำนึก

ถึงแม้นายท่านเฟิงจะสนใจเรื่องของหลานชาย แต่คำพูดของหลานชายก็มีเหตุผล

เขามองคุณนายเฟิงด้วยสีหน้าไม่สู้ดี กระแอมๆ พูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า : "จิ่งเหยาก็พูดถูก สะใภ้ใหญ่ คุณก็อย่าหาเรื่องใส่ตัวเลย"

คุณนายเฟิงโกรธจัด เดิมทีเธอพูดถึงหัวข้อนี้ ก็อยากให้นายท่านเฟิงไม่พอใจนังหญิงชั่วกู้ฉางซินนี่ ใครอยากจะคิดว่าลูกชายของตนพูดสวนกลับซะก่อน

มีลูกสะใภ้แล้วลืมแม่ไปแล้วจริงๆ ไม่ได้ เธอต้องไม่ให้ทั้งสองคนมีความก้าวหน้าต่อไป

เธอวางแผนเงียบๆในใจ ทว่าไม่ออกสีหน้า ตกปากรับคำคำพูดของนายท่าน

แต่การแทรกแซงนี้ก็ไม่ได้มีผลกระทบต่อการสนทนาของทุกคนในตระกูลเฟิง

ถึงอย่างไรก็เป็นการร่วมรับประทานอาหารที่หาได้ยาก

ก็ไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้ว นายท่านเฟิงกำลังวังชาไม่ดี ทุกๆคนจึงแยกย้าย

เฟิงจิ่งเหยาพากู้ฉางฉิงไปที่บ้านหลังใหม่

ทั้งสองเดินเล่นในสวน แสงสีเหลืองกระทบเข้าที่ด้านหลังของทั้งสองคน เห็นได้ชัดว่าอบอุ่นเป็นพิเศษ

"ฉางซิน เมื่อกี้สิ่งที่แม่พูดเหล่านั้น คุณไม่ต้องใส่ใจหรอก จะมีลูก เราปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติดีกว่า"

เขากังวลว่ากู้ฉางฉิงจะคิดฟุ้งซ่าน คิดใคร่ครวญสักพักจึงพูดออกมา

กู้ฉางฉิงรู้ความหมายของเขา ถึงแม้ว่าจะเขินอายเล็กน้อย แต่ก็ยังคงอดไม่ได้ที่จะคาดหวัง

ลูกเป็นของเธอกับเฟิงจิ่งเหยา แรงดึงดูดนี้มากมายเล็กน้อย

……

เช้าตรู่วันต่อมา เดิมทีเมืองหลวงที่เงียบสงบไปสองวันก็กลับมาคึกคักอีกครั้ง