บทที่ 422 ทั้งตกใจทั้งเขินอาย

ณ เฟิงซื่อกรุ๊ป

จี้อี้บีบโทรศัพท์ ในแววตามีความคิดที่จะทำบางสิ่งบางอย่าง

ไตร่ตรองอย่างรอบคอบมาตลอดทั้งคืน เธอควรจะเปลี่ยนเป็นทำสิ่งเหล่านี้

เดิมทีเธอมาบริษัทเพื่อตรงมาหาเฟิงจิ่งเหยาคนนี้ ตอนนี้กลับสวนทางกัน ยังไงก็ตาม เธอควรหาโอกาส ใกล้ชิดกับเฟิงจิ่งเหยาให้มาก

กู้ฉางฉิงยังไม่รู้ความคิดเหล่านี้ของจี้อี้

เธอมาถึงบริษัท ก็ตรงไปที่ห้องทำงานของจี้อี้เลย

"ผู้จัดการ ตัวแทนลูกค้าล่ะ?"

หลังจากเข้าไปแล้ว กู้ฉางฉิงไม่พบตัวแทนของบริษัทอีกฝ่าย ก็ขมวดคิ้วถาม

จี้อี้มองเธอ แววตาเป็นประกาย ยิ้มพูดว่า : "เมื่อสักครู่นี้ผู้รับผิดชอบมีธุระ เลยไปก่อน แต่เขาบอกฉันทุกอย่างที่เขาต้องการจะพูดแล้ว คุณนั่งก่อนสิ ฉันจะพูดรายละเอียดกับคุณ"

กู้ฉางฉิงมองเธออย่างสงสัย

ไม่รู้ว่าเป็นความเข้าใจผิดของเธอหรือเปล่า เธอรู้สึกว่าท่าทีที่จี้อี้มีต่อเธอนั้นดีขึ้นมาก

แน่นอนว่าจี้อี้สังเกตเห็นแววตาที่สงสัยของกู้ฉางฉิง เพียงแต่เธอทำเป็นเหมือนไม่เห็น คุยแต่เรื่องธุระอย่างเดียว

"เดิมทีอีกฝ่ายหวังว่าจะร่วมมือกับเราทั้งสองคน แต่ระหว่างทางเกิดเหตุสุดวิสัยเล็กน้อย มีความเห็นไม่ตรงกัน แต่สุดท้ายก็เลือกการออกแบบของคุณ ดังนั้นอีกฝ่ายก็หวังว่าฉันจะร่วมมือกับคุณได้ การออกแบบอีกสองสามอัน พวกเขาบอกความต้องการกับฉันแล้ว หวังว่าเราจะร่วมมือกันอย่างมีความสุขในครั้งนี้"

กู้ฉางฉิงขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจคำพูดของเธอ

เป็นธรรมดาที่จี้อี้จะไม่พอใจท่าทีของเธอ แต่พอนึกถึงความต้องการของตนเอง ก็อดกลั้นไว้ได้

"ฉันรู้ว่าก่อนหน้านี้ไม่มีความสุข บางทีนักออกแบบกู้อาจไม่ต้องการร่วมมือกับฉัน แต่มันเกี่ยวกับผลประโยชน์ของบริษัท ฉันคิดว่านักออกแบบก็จะสามารถคำนึงถึงภาพรวมได้"

เธอพูดคำนี้ออกมา กู้ฉางฉิงก็แสดงออกเล็กน้อย

ถึงอย่างไรเรื่องก็เกี่ยวข้องกับบริษัท เธอจำเป็นต้องพิจารณาหลายๆฝ่าย

จี้อี้มองออก หรี่ๆตาพูดต่อว่า : "อีกอย่างหนึ่ง ในเมื่อบริษัทอีกฝ่ายสนใจการออกแบบของคุณ แสดงให้เห็นว่าคุณดีกว่าฉันจริงๆ มีการพิสูจน์ข้องเท็จจริงแล้ว แน่นอนว่าฉันพ่ายแพ้จนต้องเลื่อมใสด้วยใจจริง ดังนั้นคุณไม่ต้องกังวลอีกจ่อไปว่าฉันจะโต้แย้งความคิดเห็นของคุณ"

พูดถึงตรงนี้ กู้ฉางฉิงรู้ว่าถ้าตนไม่พูดความคิดเห็นออกไปก็จะดูเหมือนเป็นคนทะนงตัวไม่ยอมแพ้ อีกทั้งไม่สามารถแยกแยะเรื่องส่วนตัวกับเรื่องโดยรวมได้

"หวังว่านักออกแบบจี้จะพูดจริงทำจริงนะ เช่นนี้จึงจะร่วมมือกันอย่างมีความสุข"

จี้อี้ได้ฟังคำพูดประชดประชันของเธอ ก็กัดฟัน ยิ้มสีหน้าไม่เปลี่ยน : "นี่เป็นธรรมดา ในเมื่อนักออกแบบกู้เห็นด้วยแล้ว เราก็มาพูดถึงเวลาทำงานอันนี้กันเถอะ"

กู้ฉางฉิงได้ฟัง แล้วก็วางทัศนคติกัน

"ระยะเวลาที่ฉันได้ร่วมมือกับบริษัท สองสามวันนี้จะมาที่บริษัท……”

เธอพูดยังไม่ทันจบ ก็ถูกจี้อี้ตัดบทว่า : "อันนี้ไม่ต้องรบกวนนักออกแบบกู้หรอก เมื่อคุณทำงานยังไงก็ทำอย่างนั้น ครั้งนี้ฉันร่วมมือกับคุณ ก็ควรจำทำตามความเคยชินของคุณด้วย"

กู้ฉางฉิงรีบร้อน ต้องการจะโต้แย้งโดยจิตใต้สำนึก

แต่ยังไม่ทันได้พูดออกมา จี้อี้ก็พูดต่อว่า : "พอดีเลย ฉันก็ไม่ได้ไปบ้านจิ่งเหยานานแล้ว ก็ไม่รุ้ว่าคุณน้าเฟิงจะยังจำฉันได้ไหม"

เธอพูดจบ ก็แสร้งทำเป็นไม่สนใจเรื่องที่เธอเคยไปตระกูลเฟิงมาก่อน

กู้ฉางฉิงฟังแล้ว ก็ไม่ได้พูดโต้แย้ง

"เอาเถอะ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นเราเจอกันพรุ่งนี้นะ"

เธอเห็นด้วยกับข้อเสนอของจี้อี้ จากนั้นก็คุยเรื่องงานเล็กน้อย แล้วจึงออกไป

จี้อี้รอหลังจากที่เธอออกไป ก็เดินไปที่หน้าต่าง

มองกู้ฉางฉิงที่เดินออกจากประตูใหญ่บริษัทไป ในแววตาเยือกเย็น

สิ่งเหล่านี้กู้ฉางฉิงไม่ได้รับรู้เลย

เธอกลับมาที่ตระกูลเฟิง ก็มาเริ่มทำงาน

ถึงแม้จี้อี้จะสัญญาว่าจะไม่หาเรื่องทะเลาะ เพียงแต่คนคนนี้มีประวัติมานับครั้งไม่ถ้วน กู้ฉางฉิงไม่มั่นใจในคำพูดของเธอ 100%

และเธอก็ยุ่งกับงาน ทำงานตลอดจนเฟิงจิ่งเหยาเลิกงานกลับมา

"มีงานใหม่อีกแล้วหรอ?"

เฟิงจิ่งเหยาพบว่าตนเองเลิกงานกลับมา คนที่อยู่ที่ระเบียงหน้าต่างก็ไม่ได้สังเกตเห็น อดไม่ได้ที่จะมีรสชาติขึ้นมาเล็กน้อย

คล้ายกับตอนนี้เขาเคยชินแล้วว่าตอนกลับมา จะมีคนไถ่ถามทุกข์สุข