บทที่ 421 ยังดึงดูดผู้คนให้สนใจมากกว่าเธอ

เฟิงจิ่งเหยาได้ฟังคำนี้ จะไม่รู้ความกังวลใจของเธอได้อย่างไร

"ตอนนี้รู้แล้วว่ากังวลใจใช่ไหม?"

เขามองกู้ฉางฉิงที่อารมณ์ไม่ดี

กู้ฉางฉิงลูบๆจมูกของตนเองหน้าเหยเก : "ฉันมาจับไม่เป็นอย่างนั้น เมื่อก่อนฉันเคยจับได้ตั้งครั้งสองครั้ง"

เธอพูดจบ ก็อยากจะเบียดเฟิงจิ่งเหยาออกไป

ถึงอย่างไรคนด้านนอกมองมา เป็นเธอที่อยากเล่น ก็ผลักให้เฟิงจิ่งเหยาออกไป เมื่อถึงเวลา แม้ว่าเธอจะจับไม่ได้ ก็ไม่ถึงขนาดว่าหน้าแตก ถึงอย่างไรผู้หญิงที่จับตุ๊กตาได้ก็มีน้อยมาก

จากนั้นเธอก็ผลักๆเฟิงจิ่งเหยา ทว่าผลักอย่างไรก็ไม่ขยับ

เธอมองเฟิงจิ่งเหยาอย่างสงสัย

เฟิงจิ่งเหยาสบตาเธอ ยกยิ้มมุมปากอย่างคาดเดาไม่ได้ : "ดูดีๆ"

พูดจบ เขาใช้โทรศัพท์ชำระเงิน แล้วควบคุมอุปกรณ์ของเครื่อง

พูดได้ว่า คนหล่อ ทำอะไรก็ดูดีเบิกบานใจ

อย่างน้อยสาวๆโดยรอบก็คิดเช่นนี้

เพียงแต่ตอนนี้กู้ฉางฉิงไม่ได้คิดที่จะสังเกตรอบๆ ตาทั้งคู่กำลังจับจ้องอยู่กับกามปูของตู้ตีบตุ๊กตา

ในขณะที่เวลาใกล้เข้ามา ในที่สุดเฟิงจิ่งเหยาก็กดปุ่ม

เห็นเหล็กคีบตกลงบนลูกหมูในมุมที่ขี้โกง

ไม่เกินความคาดหมายเลยแม้แต่น้อย คนคาดเดาไว้แล้ว ว่าหมูน้อยจะถูกจับออกมา

"อะให้"

เฟิงจิ่งเหยาหยิบตุ๊กตาที่หล่นยื่นให้กู้ฉางฉิงซึ่งยังคงตกตะลึงอยู่เล็กน้อย

กู้ฉางฉิงมองไปที่ลูกหมูสีชมพูตรงหน้า มองไปที่เฟิงจิ่งเหยาด้วยสายตาว่างเปล่า

"ทำไม ตกใจมากเลยหรอ?"

เป็นธรรมดาที่เฟิงจิ่งเหยาจะเข้าใจว่าเธอแปลกใจอะไร

กู้ฉางฉิงพยักหน้า : "พูดกันตามเหตุผล คุณฐานะอย่างนี้ไม่ควรจะมาเล่นของเหล่านี้"

เฟิงจิ่งเหยาได้ยิน แววตาก็ลึกลับ

"คุณพูดแบบนี้ งั้นคุณก็ไม่สามารถมาเล่นของเหล่านี้ได้สินะ"

เขาตอบกลับอย่างเล่นคำ ทำให้กู้ฉางฉิงตัวแข็งทื่อ

แย่แล้ว ชั่วขณะก็ตกใจ ลืมไปว่าตอนนี้เธอไม่ใช่กู้ฉางฉิงแต่เป็นกู้ฉางซิน

"แหะแหะ ก่อนหน้านี้ที่ฉันออกไปช็อปปิ้งกับเพื่อน เห็นว่าน่าสนใจ ก็เลยเล่นสองสามครั้ง คุณทำได้ยังไง? อีกทั้งยังจับมันได้สำเร็จอีก"

เธอฉีกยิ้มมุมปาก พูดโกหกจริงครึ่งหนึ่งเท็จครึ่งหนึ่ง สุดท้ายก็เปลี่ยนหัวข้อ

เฟิงจิ่งเหยาฟังไม่ออก ก็เลยไม่ได้สนใจ

เพราะไม่สนว่าตัวกู้ฉางซินจะมีความลับอะไร ไม่ช้าก็เร็วเขาจะให้เธอพูดออกมาเอง

"ของนี้ได้ยากมากไหม?"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย่อหยิ่ง ทำให้กู้ฉางฉิงพูดไม่ออก

ของเล่นนี้จริงๆว่ายากก็ไม่ยาก จะบอกว่ายากก็ยากอยู่นะ ยังไงก็อยู่ที่คน

คิดถึงตรงนี้ ในใจเธอก็ไม่สงบอย่างยิ่ง เขาคีบตุ๊กตาได้ไม่น้อย

ท้ายที่สุดในมือทั้งสองคนก็ถือไม่ไหว เธอจึงให้เฟิงจิ่งเหยาเลิก

ตลอดคืนนี้ การเอาใจกันของคนทั้งสองก็ทำให้ใกล้ชิดกันอีกครั้งโดยปริยาย

ถึงแม้ว่ามั่วหลีอยู่ต่อหน้ามั่วจุยจะแกล้งทำเป็นปล่อยวางได้ แต่ทั้งสองคนดึกๆดื่นๆยังไม่กลับมา เธออ้างว่าจะมารอที่ห้องรับแขก

เมื่อเธอเห็นกู้ฉางฉิงกับเฟิงจิ่งเหยากลับมาพร้อมกับความสำเร็จ คิ้วสวยๆก็ขมวดจนยุ่ง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเธอสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจนว่าความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองใกล้ชิดกันมากกว่าเมื่อก่อน ในใจก็รู้สึกอิจฉาขึ้นมา

แต่ตอนนี้เธอไม่มีจุดยืนที่จะพูดความในใจของตนเอง ได้แต่อดกลั้นความขมขื่นในใจ กล่าวลาเฟิงจิ่งเหยาแล้วกลับห้องไป

กู้ฉางฉิงมองเธอที่ออกไป ริมฝีปากบางๆก็เม้มแน่น

ลู่ซือหยี่ไป มู่เฉาเกอก็มา

ตอนนี่มู่เฉาเกอไม่มีปัญหา มั่วหลีก็กลายเป็นปัญหาใหญ่

เธอคิดแล้ว ในใจก็เหมือนกับหึงหวงขึ้นมา พาลจ้องมองชายข้างๆอย่างโกรธเกรี้ยว

ผู้ชายหนึ่งคนยังดึงดูดผู้คนให้สนใจมากกว่าเธอ เธอโมโหจริงๆ!

เธอทิ้งเฟิงจิ่งเหยาไปอย่างโกรธจัด แล้วคนก็รีบเดินเข้าห้องไป

เฟิงจิ่งเหยามองเธอที่จู่ๆก็แสดงอาการโกรธ รู้สึกประหลาดใจแล้วก็งุนงง