บทที่ 420 เธอเป็นภรรยาของฉัน

เฟิงจิ่งเหยาไม่รู้ว่าในใจกู้ฉางฉิงห่อเหี่ยว

เขาพากู้ฉางฉิงไปที่ร้านอาหารที่จองไว้

ทั้งสองทานอาหารอย่างอบอุ่น

ในช่วงเวลานั้น เฟิงจิ่งเหยาดูแลเอาใจใส่อย่างมาก จัดอาหารให้กู้ฉางฉิง

กู้ฉางฉิงก็ปฏิบัติเช่นเดียวกัน

เมื่อบรรยากาศกำลังจะดี สายน้อยคนหนึ่งสวมชุดเก่าๆเดินมาพร้มกับดอกกุหลาบ

"คุณผู้ชาย ต้องการดอกไม้ไหมคะ? มอบให้แฟนของคุณ เธอต้องมีความสุขมากแน่นอน"

ทั้งคู่ตะลึงกับสาวน้อยที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน

กู้ฉางฉิงสติกลับมาก่อน มองสาวน้อยอย่างสงสาร

จากเสื้อผ้าของสาวน้อยแล้ว เธอก็มองออก ชีวิตของเด็กคนนี้ไม่ค่อยดีนัก ทำให้เธอนึกถึงเมื่อก่อนที่อยู่กับแม่แต่ละวันต้องพึ่งพาอาศัยกันเพื่อความอยู่รอด

เมื่อเธอคิดจะซื้อดอกไม้ทั้งหมดของสาวน้อย เฟิงจิ่งเหยาก็พูดขึ้นว่า

"เธอเป็นภรรยาของฉัน"

เขาแก้ไขคำที่สาวน้อยเรียก ทำให้สาวน้อยกับกู้ฉางฉิงตกตะลึง

สาวน้อยเสียใจที่วิเคราะห์ความสัมพันธ์ของบุคคลผิด ท้ายที่สุดแล้วเธอจะขายดอกไม้ในมือได้หรือไม่

ส่วนกู้ฉางฉิงก็ประหลาดใจกับท่าทีของเฟิงจิ่งเหยา

ถึงแม้คำพูดนี้ไม่ใช่ว่าเธอจะได้ยินเป็นครั้งแรก แต่บางครั้งก็ไม่ได้จำเป็น

แต่ตอนนี้ไม่มีปัญหาใดๆแล้ว เขายอมรับฐานะของเธออย่างเปิดเผย เป็นการบ่งบอกว่าเขายอมรับตนเองแล้วใช่ไหม

เธอคิดแล้ว ในใจก็เหมือนถูกยัดเต็มไปด้วยสายไหม ทั้งอบอุ่นทั้งหวานชื่น

เพียงความหวานชื่นนี้ไม่อยู่กับเธอนาน เธอคิดถึงอีกเรื่องขึ้น แววตาก็ขมขื่น

ถึงแม้เฟิงจิ่งเหยาจะยอมรับเธอ

แต่เธอไม่ใช่กู้ฉางซินตัวจริง ทั้งหมดตรงหน้าไม่ใช่ของเธอเลย

เธออึดอัดใจจนจะตายอยู่แล้ว ช่อกุหลาบปรากฏอยู่ตรงหน้าเธอ

เธอเงยหน้ามองอย่างตกตะลึง มองเฟิงจิ่งเหยายิ้ม ไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับสักพัก

"ทำไม? คุณไม่ชอบดอกไม้อันนี้หรอ?"

เฟิงจิ่งเหยาเลิกคิ้วเล็กน้อย ในใจเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ

"ไม่ใช่"

กู้ฉางฉิงปฏิเสธโดยจิตใต้สำนึก เธอเก็บความทุกข์ระทมไว้ในใจ อมยิ้มรับดอกไม้ของเฟิงจิ่งเหยา : "นี่เป็นครั้งแรกที่คุณให้ดอกไม้ฉัน กลับไปฉันต้องหาแจกันดีดีมาใส่แล้ว"

เธอพูดจบ หันไปมองสาวน้อยเมื่อกี้ว่าอยู่ที่ไหน

น่าเสียดายที่สาวน้อยขายดอกไม้เสร็จก็ออกไปแล้ว

เฟิงจิ่งเหยาได้ฟังคำนี้ ก็อึ้งไปเล็กน้อย

ดูเหมือนว่าตั้งแต่รู้จักกับกู้ฉางซิน เขาไม่ได้ให้อะไรเธอเลยจริงๆ

"เดิมทีต้องตำหนิฉันที่ไม่ได้ให้อะไรคุณเลย ฉันจำได้ ต่อไปจะปรับปรุงนะ"

เขามองกู้ฉางฉิงด้วยสายตาอบอุ่น

กู้ฉางฉิงตกตะลึง รู้ว่าเฟิงจิ่งเหยาเข้าใจความหมายของเธอผิด ทว่าไม่ได้คิดจะแก้ไข แต่ก็คาดหวังเล็กน้อย

ของเหล่านี้เฟิงจิ่งเหยามอบให้เธอ ในอนาคตที่เธอจากไปจะนำไปด้วยไหม ก็นับว่าเป็นความคิดในอนาคต?

……

และในเวลาเดียวกันนี้ ที่บาร์ 0579

จี้อี้เป็นเพราะการออกแบบถูกกู้ฉางฉิงแย่งไป จิตใจจึงแย่อย่างมาก

หลังจากเลิกงาน ก็พาผู้ช่วยมาดื่มกันที่นี่

เธอดื่มแก้วต่อแก้ว ใบหน้าค่อยแสดงออกว่ามึนเมาเล็กน้อย แต่ความรู้สึกตัวชัดเจนมาก

ผู้ช่วยไม่รู้สถานการณ์จริงๆของจี้อี้ เห็นเธอดื่มจนเมา ก็รีบพูดเตือนว่า : "ผู้จัดการ คุณอย่าดื่มเลย ระวังสุขภาพด้วย

จี้อี้โบกมือ หัวเราะเบาๆ : "วางใจเถอะ ฉันไม่เมาหรอก"