บทที่ 424 ความใฝ่ฝันในวัยเด็ก

กู้ฉางฉิงเห็นเฟิงจิ่งเหยาเช่นนี้ ความกลัดกลุ้มในใจเหล่านั้นก็มลายหายไป

ประโยคคำพูดนั้น ไม่ว่าในอนาคตจะเป็นอย่างไร จะทะนุถนอมช่วงเวลานี้ ในอนาคตจะไม่ได้เสียใจภายหลัง

"อืม ไม่โกรธแล้ว เพียงแต่ต่อไปคุณต้องทำตามฉันทุกวัน ต้องทานซุปบำรุงหนึ่งถ้วยทุกคืน"

กู้ฉางฉิงสติกลับมา ก็พูดข้อเรียกร้องที่ได้คืบจะเอาศอก

เป็นธรรมดาที่เฟิงจิ่งเหยาจะประนีประนอม

ท่าทีที่รักใคร่เอ็นดูนั่น ชัดเจนอย่างมาก

แล้วก็ทำให้คนอื่นที่อยู่ในห้องอาหารเจ็บปวดอย่างมาก

แม้ว่าจี้อี้จะเตรียมพร้อมมาแล้ว แต่เมื่อเห็นเฟิงจิ่งเหยาแสดงความอ่อนโยนที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนต่อกู้ฉางฉิง ในใจก็ริษยาจนแทบบ้าคลั่ง

มั่วหลีเคยชินกับเรื่องนี้แล้ว เธอมองจี้อี้ด้วยสายตาเย็นชาเล็กน้อย มองการสนทนาระหว่างจี้อี้กับกู้ฉางฉิง ในแววตาเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม ดูลึกลับซับซ้อน

"จิ่งเหยา เห็นความสัมพันธ์คุณกับคุณกู้ดีขนาดนี้ ทำให้ฉันทั้งประหลาดใจทั้งอิจฉาจริงๆเลย"

จี้อี้ไม่สามารถเห็นพวกเขาแสดงความรักกันได้อีกต่อไป เลยขัดจังหวะบรรยากาศอันหวานชื่นของคนทั้งสอง

กู้ฉางฉิงหรี่ตามอง ไม่เข้าใจเจตนาในคำพูดนี้ของจี้อี้ แต่ผู้ชายข้างๆก็คุยเรื่อยเปื่อยขึ้นมา

เธอมองเฟิงจิ่งเหยา อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ ทว่าไม่ได้พูดอะไร ช่วยเขาจัดอาหาร

ในมื้ออาหาร บนโต๊ะอาหารก็ได้ยินจี้อี้กับเฟิงจิ่งเหยาคุยกัน

จี้อี้คิดว่าเขาดึงดูดความสนใจของเฟิงจิ่งเหยาได้แล้ว ก็ลำพองใจมองไปที่กู้ฉางฉิง

แต่พบว่าเดิมทีกู้ฉางฉิงไม่ได้สนใจอยู่เลย

ถึงแม้เดิมทีเฟิงจิ่งเหยาจะพูดคุยกับเธอ แต่การดูแลเอาใจใส่กู้ฉางฉิงไม่ได้ลดลงเลย

เห็นกู้ฉางฉิงดูแลตักอาหารให้เขา ตนเองก็มักจะคีบไปให้ แล้วเตือนให้กู้ฉางฉิงทานข้าวเยอะๆ

ชั่วขณะ ความลำพองใจ ก็กลายเป็นความอึดอัด

แต่สิ่งเหล่านี้ไม่สามารถทำร้ายจี้อี้ได้

หลังจากทานอาหารเสร็จ เธอก็ไม่ได้ขอตัวออกไป แต่ยังอยู่คุยเรื่องงานต่อ จัดการอยู่ในห้องรับแขกกับกู้ฉางฉิง

เฟิงจิ่งเหยาเห็นว่าพวกเขาทำงาน ก็ไม่อยากรบกวน เลยไปที่ห้องหนังสือ

เช่นนี้ จี้อี้จึงกลุ้มใจอย่างมาก

ที่เธอมา ก็คิดว่าอยากใกล้ชิดกับเฟิงจิ่งเหยา แต่คนคนนี้ไปที่ห้องหนังสือ เธอไม่ได้พบเจอด้วยซ้ำ นี่ยังหมายความว่าอะไรได้อีก?

กู้ฉางฉิงสังเกตเห็นว่าเธอเหม่อลอย ชี้ถามไปบนกระดาษต้นฉบับ หันไปพูดรายละเอียดกับเธอจบ ท้ายที่สุดคำถาม แต่เนิ่นนานก็ไม่ได้คำตอบ

"ผู้จัดการจี้ ถ้าล้า วันนี้ก็พอแค่นี้เถอะ การออกแบบนี้ลูกค้าก็ไม่ได้เร่งรัดว่าต้องการ"

เธอพบว่าจี้อี้เหม่อลอย เลยพูดกับเธอเบาๆ

จี้อี้สติกลับมา ประกายความไม่ชอบในแววตา แต่สีหน้าไม่แสดงออก : "ไม่เป็นไร ออกแบบไว้ก่อน เราก็จะได้สบายใจ"

เธอพูดจบ ก็เหมือนกับนึกอะไรได้ ดวงตาคู่สวยก็หันมา : "แต่ตอนนี้จริงๆฉันง่วงนิดหน่อย ไม่รู้ว่าทางด้านคุณกู้นี้มีกาแฟคั่บดหรือเปล่า ฉันขอสักแก้วได้ไหม?"

กู้ฉางฉิงมองเธออย่างแปลกใจ เมื่อนึกถึงการจดจ่อไปที่งานในระหว่างวันของเธอ ก็ชื่นชมทัศนคติในการทำงานของเธอเล็กน้อย

"มีกาแฟ แต่ต้องบดใหม่ จะล่าช้าเล็กน้อย"

เธอเปลี่ยนท่าที แล้วตอบกลับ

"ไม่เป็นไร รบกวนคุณกู้ด้วย"

จี้อี้อมยิ้มมองกู้ฉางฉิง ในแววตาเต็มไปด้วยแผนการ

เสียเวลาไปไม่ใช่ว่าจะยิ่งดีหรอ เช่นนี้เธอจะได้มีข้ออ้างไปหาเฟิงจิ่งเหยา

กู้ฉางฉิงไม่ได้สังเกตถึงความคิดของเธอ จึงพยักหน้าแล้วไปที่ห้องครัว

จี้อี้เห็นเธอหายไปในทางเดิน ไม่กี่นาทีต่อมา จึงแกล้งทำเป็นลุกขึ้น สังเกตไปรอบๆ

เดิมทีเธอคิดว่าเฟิงจิ่งเหยาอยู่ในห้องหนังสือชั้นสอง แต่บังเอิญพบชายคนนี้กำลังชิมไวน์ในสวน

สวรรค์เป็นใจจริงๆ

จี้อี้เห็นบุคคลที่รูปร่างสูงโปร่งนั้น ก็แอบๆดีใจ