บทที่ 425 คนสวยเชิญชวน

จี้อี้พูดจบ ก็มองเฟิงจิ่งเหยาอย่างเฝ้ารอ

เฟิงจิ่งเหยาไม่ได้รับปากทันที เพราะความสนใจของเขาหันไปมองที่กู้ฉางฉิง

เห็นกู้ฉางฉิงยืนอยู่ตรงข้ามเขา ขมวดคิ้วเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่ามีสีหน้าไม่สบายใจ

จี้อี้ไม่ได้คำตอบที่ต้องการ ก็มองตามสายตาของเฟิงจิ่งเหยาไป ก็เห็นสีหน้าของกู้ฉางฉิง

เธออดไม่ได้ที่จะยิ้มขึเนมา แล้วพูดส่อเสียดว่า : "คุณกู้ไม่ได้น้อยใจใช่ไหม?"

กู้ฉางฉิงเงยหน้ากลับไปมองเธอ

เธอจะฟังการตั้งใจยั่วโมโหของผู้หญิงคนนี้ไม่ออกได้อย่างไร

พอดีกับที่เธอคิดจะตอบกลับ พอคำพูดมาถึงปากบังไม่ทันได้พูด ก็ถูกเฟิงจิ่งเหยาแย่งพูดซะก่อน

"รุ่นพี่ ฉันกับฉางซินมีธุระที่จะต้องคุยกัน จะให้คนขับรถไปส่งคุณกลับนะ"

คำพูดนี้ออกมา จี้อี้ก็ผิดหวังอย่างมาก แต่ไม่สามารถดื้อดึงต่อไปได้

เธอเก็บซ่อนอารมณ์ของตนเองไว้ได้อย่างดีมาก อมยิ้มแล้วกล่าวลาเฟิงจิ่งเหยา : "เช่นนี้ ก็ต้องรบกวนคนขับรถบ้านคุณแล้ว"

เฟิงจิ่งเหยาพยักหน้า เรียกพ่อบ้านมาส่งแขก

กู้ฉางฉิงเห็นจี้อร้ออกไป เมื่อเฟิงจิ่งเหยาปฏิเสธอารมณ์ก็เปลี่ยนเป็นดีขึ้นมา

เธออดไม่ได้ที่จะมองพินิจพิเคราะห์เฟิงจิ่งเหยา

ภายใต้แสงไฟสลัว เฟิงจิ่งเหยาถอดเสื้อสูทออกไป เปลี่ยนเป็นชุดอยู่บ้านที่เธอซื้อมาให้โดยเฉพาะ ถึงแม้รองเท้าหนังจะไม่ได้เปลี่ยน แต่มีเสน่ห์ไม่แตกต่างจากเดิม ในความดูดีสง่างามก็ดูผ่อนคลายเล็กน้อย

ชายที่ดูดีเพียบพร้อมเช่นนี้ จะไม่ทำให้คนโหยหาได้อย่างไร

เธอพูดจบ ก็ไม่รู้ว่าจิตใจไม่สงบ หรือว่าคิดจะเหยแหย่เล่น จ้องมองเฟิงจิ่งเหยาแล้วพูดว่า : "หาได้ยากที่คนสวยจะเชิญชวน ปฏิเสธทำไมล่ะ?"

เฟิงจิ่งเหยาเลิกคิ้วมองเธอ : "หื๊ม?"

กู้ฉางฉิงยังคิดว่าคนคนนี้จะตั้งใจแกล้งโง่ กำลังจะพูดอีกครั้ง ผลคือยังไม่ทันได้พูดออกมา คนก็ถูกดึงเข้าสู่อ้อมกอดพร้อมกลิ่นยาสูบจางๆ

"คนสวยเชิญชวน? ต้องการให้ฉันเห็นด้วยหรอ?"

เฟิงจิ่งเหยาเข้าไปใกล้ชิดกู้ฉางฉิง ใบหน้าหล่อเหลาก็เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความอันตราย

กู้ฉางฉิงหวั่นไหวเล็กน้อย พลางดิ้นรน พลางพูดแก้ตัวไปด้วย

"อันนั้นฉันพูดเล่น ฉัน……อื้อ……”

เธอพูดยังไม่ทันจบ จูบของการลงโทษก็ตกลงมา

ริมฝีปากสลับกัน กำลังที่หนักหน่วง ทำให้กู้ฉางฉิงครวญครางออกมาด้วยความเจ็บปวด

แต่ถึงอย่างนั้น เฟิงจิ่งเหยาก็ไม่ได้ปล่อยเธอ แต่กลับจูบลึกซึ้งยิ่งขึ้น บุกรุกโจมตี ครอบครองอย่างเผด็จการโดยไม่อาจต้านทานได้

ค่ำคืนยังอีกยาวนาน

……

วันต่อมา กู้ฉางฉิงตื่นขึ้นมาอย่างคับแค้นใจ ทั้งเนื้อทั้งตัวราวกับถูกรถทับ เจ็บปวดจนต้องแยกเขี้ยวยิงฟัน

หันไปมองเฟิงจิ่งเหยา ที่ดูสดชื่นแจ่มใส

"ไม่ยุติธรรมเลยจริงๆ ชัดเจนว่าคนที่ออกแรงเป็นคุณ ทำไมท้ายที่สุดคนมี่ดูน่าเวทนากลับเป็นฉัน"

กู้ฉางฉิงนวดๆเอวบ่นพึมพำลงจากเตียง

"คุณพูดว่าอะไรนะ?"

เฟิงจิ่งเหยาเลิกคิ้วมองเธอ ในแววตาเต็มความแล้งน้ำใจ

กู้ฉางฉิงมองสีหน้าท่าทางนี้ของเขา ยิ้มพูดว่า : "ไม่มีอะไร ฉันไปอาบน้ำก่อน คุณลงไปก่อนเถอะ"

พูดจบ เธอก็รีบซ่อนตัวเข้าไปในห้องน้ำ เกรงว่าอีกสักครู่เฟิงจิ่งเหยาจะเอาคืนตน

เฟิงจิ่งเหยามองไปที่ประตูห้องน้ำที่ปิดสนิท หัวเราะเบาๆ แล้วหันลงไปชั่นล่าง

เขาเพิ่งจะเดินไปถึงห้องอาหาร เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นข้างหลัง

"คุณผู้ชาย คุณนายมาครับ"

พ่อบ้านรีบเดินไปรายงานที่ห้องอาหาร

เฟิงจิ่งเหยาหันไปมอง ก็เห็นคุณนายเฟิงมีสีหน้าจริงจัง ก็ขมวดคิ้วโดยจิตใต้สำนึก

"แม่ มาแต่เช้าขนาดนี้ มีเรื่องอะไรหรอ?"

เขารู้ว่าแม่ของตนเองไม่มีเรื่องคงไม่มา จึงถามออกไปตรงๆ

คุณนายเฟิงเห็นเช่นนี้ ก็ไม่เกรงใจ เดินไปหาที่นั่ง แล้วชี้แจงจุดประสงค์ในการมา