บทที่ 426 หน้าไม่อาย

เฟิงจิ่งเหยามองหน้าตาที่เชื่อฟังของกู้ฉางฉิง ก็รู้สึกทุกข์ใจขึ้นมา

เขาจูงมือกู้ฉางฉิงไปนั่งที่ห้องอาหาร แล้วกวักมือเรียกพ่อบ้านให้เสิร์ฟอาหาร : "เรื่องลูก คุณอย่ากดดันเลย ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ"

กู้ฉางฉิงเม้มปาก ยังคงพยักหน้าไม่พูดอะไร

เฟิงจิ่งเหยาก็ไม่ได้สนใจ ถึงอย่างไรเขาก็ให้พ่อบ้านหยุดซุปบำรุงของทางบ้านใหญ่ทางด้านนั้นแล้ว

คิดแล้ว เขาจับมือของกู้ฉางฉิงแน่น ยิ้มพูดว่า : "ช่วงนี้เกิดเรื่องขึ้รมากมาย อีกทั้งคุณได้รับบาดเจ็บ พักนี้ก็ดูแลรักษาตัวดีดี เชื่อว่าไม่นานจะต้องมีอย่างแน่นอน มิเช่นนั้นก็ต้องแข็งขันเพิ่มมากขึ้น"

คำพูดสุดท้าย เขามองกู้ฉางฉิงด้วยอารมณ์ลึกซึ้ง

เป็นธรรมดาที่กู้ฉางฉิงจะเข้าใจความหมายแฝงของเขา ใบหน้าก็ไม่เป็นธรรมชาติ แก้มก็แดงขึ้นมา

"พูดหยอกล้อกลางวันแสกๆ หน้าไม่อาย"

เธอจ้องมองเฟิงจิ่งเหยาอย่างโกรธๆ ถึงแม้ใบหน้าจะผ่อนคลายแล้ว แต่ในใจก็เป็นทุกข์

ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเธอ เธอไม่สามารถท้องได้

เธอยังคงกินยาคุมกำเนิดที่คุณนายเฟิงส่งมา

สิ่งเหล่านี้เฟิงจิ่งเหยาไม่รู้ เขาเห็นกู้ฉางฉิงมีรอยยิ้มบนใบหน้า ความกลัดกลุ้มในใจจึงผ่อนคลายลง

จากนั้นทั้งสองก็รับประทานอาหารกันอย่างอบอุ่น

หลังมื้ออาหาร เฟิงจิ่งเหยาส่งกู้ฉางฉิงไปที่บริษัทก่อน ท้ายที่สุดก็หันกลับไปทางเฟิงซื่อกรุ๊ป

วันนี้ไปที่บริษัท เพื่อกู้ฉางฉิงจะเขียนแบบออกมา

หลังจากเธอเลือกผ้าดีแล้ว ก็ยุ่งกับงานอยู่ตลอด พลาดแม้แต่มื้อกลางวัน

ถ้าไม่ใช่เพราะเฟิงจิ่งเหยาโทรมา คาดว่าเธอยังคงยุ่งกับงานอยู่

"จิ่งเหยา มีอะไรหรอ?"

กู้ฉางฉิงรับโทรศัพท์ด้วยรอยยิ้ม

"ทานข้าวแล้วหรือยัง?"

น้ำเสียงอ่อนโยนของเฟิงจิงเหยาดังขึ้นในโทรศัพท์

กู้ฉางฉิงอดไม่ได้ที่จะแลบลิ้น เกรงว่าจะถูกเฟิงจิ่งเหยาพร่ำบ่น เลยพูดโกหกไป : "กินแล้ว"

เฟิงจิ่งเหยาไม่รู้ว่าเธอพูดโกหก พอได้ยินหัวคิ้วก็คลายออกเล็กน้อย พูดเรื่องงาน : "ทานก็ดีแล้ว ฉันต้องไปทำงานต่างจังหวัดชั่วคราว เวลาเกือบๆอาทิตย์ ดูแลตัวเองดีๆในขณะที่ฉันไม่อยู่บ้านนะ ฉันจะให้มั่วหลีคอยปกป้องคุณ"

กู้ฉางฉิงได้ยิน รอยยิ้มบนใบหน้าก็แข็งทื่อ

"ทำงานต่างจังหวัด……ฉันรู้แล้ว ฉันจะดูแลตัวเองดีๆ คุณก็ต้องใส่ใจตนเอง ทานอาหารด้วยนะ"

ถึงแม้ว่าเธอจะผิดหวัง แต่ยังคงมีกะจิตกะใจพูดเตือน

ทั้งสองคุยโทรศัพท์กันอย่างหวานชื่นสักพัก ด้านเฟิงจิ่งเหยานั้นก็มีงานที่ต้องทำ จำใจต้องวางสายไป

กู้ฉางฉิงบีบโทรศัพท์ไว้ นึกถึงว่าต่อไปจะไม่เฟิงจิ่งเหยาเป็นอาทิตย์ จู่ๆทำอะไรก็รู้สึกไม่มีรสชาติชีวิต

เธอกวาดสายตามองไปที่แบบจำลองที่ยังไม่เสร็จ ก็ถอนหายใจ ยังคงฝืนจิตใจแล้วทำงานต่อไป

งานนี้ ยุ่งมากจนถึงตอนเย็นกว่าจะเลิกงาน

เธอเก็บของแล้วออกจากบริษัท ก็เห็นมั่วหลียืนอยู่ตรงทางแยก

เพราะก่อนหน้านี้ที่เฟิงจิ่งเหยาเคยบอกในโทรศัพท์ เช่นนี้มั่วหลีจึงมารับส่งตนเอง เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธ

เพียงแต่เธอไม่ปฏิเสธ ไม่ได้หมายความว่ามั่วหลีจะไม่ปฏิเสธ

มั่วหลีรอให้กู้ฉางฉิงเดินเข้ามาใกล้ๆ ทำหน้าตารังเกียจแล้วขึ้นรถไป

กู้ฉางฉิงเห็นเช่นนี้ ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ถึงแม้ว่าจะไม่สบายใจ แต่ยังคงขึ้นรถไป

เดิมทีเธอคิดจะบอกมั่วหลีว่าหากไม่เต็มใจก็ไม่ต้องมา ใครจะคิดยังไม่ทันได้พูด โทรศัพท์ก็ดังขึ้นมา

เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา เห็นข้อความแสดงบนหน้าจอ เธอก็เม้มปาก แต่ยังคงรับสาย

"มีธุระอะไร?"

น้ำเสียงเย็นชาออกมาจากในปากของเธอ มั่วหลีได้ยินก็แปลกใจเล็กน้อย

เธอแอบมองกู้ฉางฉิงผ่านกระจกหลังอย่างเงียบๆ อยากจะรู้ว่าคนที่โทรมาเป็นใคร