บทที่ 427 น่าสงสัยนิดหน่อย

กู้หงเซินเห็นว่ากู้ฉางฉิงประหลาดใจ แสงก็ประกายในแววตา

"ตกตะลึงอะไร? ยังไม่นั่งลงอีก หรือว่าฉันต้องเชิญคุณ?"

เขาพูดอย่างอารมณ์ไม่ดี กู้ฉางฉิงสติกลับมา ขมวดคิ้นจนแน่น

ที่ทำดี ก็เพื่อหวังผล

ดูเหมือนครั้งนี้กู้หงเซินจะหวังไว้มาก

"สิ่งเหล่านี้ฉันได้ยินมาว่าคุณชอบทาน รีบทานเถอะยังร้อนๆอยู่"

กู้หงเซินเห็นเธอนั่งลง ก็กล่าวอีกครั้ง

ทว่ากู้ฉางฉิงไม่มีการเคลื่อนไหว

"พูดเรื่องมาก่อนเถอะ มิเช่นนั้นเกรงว่าฉันจะไม่อยากอาหาร"

กู้หงเซินหรี่ตามองเธอ เดาความคิดในใจเธอไม่ออก ก็ไม่ดึงดัน รินไวน์ให้ตัวเองหนึ่งแก้ว ยิ้มพูดว่า : "ฉันได้ยินมาว่าเฟิงจิ่งเหยาออกไปทำงานต่างจังหวัด?"

กู้ฉางฉิงขมวคิ้ว มีความประหลาดใจและครุ่นคิดในแววตา

เพราะเฟิงจิ่งไปทำงานต่างจังหวัดเป็นการตัดสินใจอย่างกะทันหัน คนที่รู้ก็มีไม่มาก แต่กู้หงเซินรู้……

"ใช่ ไปทำงานต่างจังหวัด"

เธอหลุบตาลงแล้วตอบ ทว่าไม่ได้พูดมากไปกว่าคำนั้น

เป็นธรรมดาที่กู้หงเซินจะสังเกตเห็นการป้องกันของเธอ ก็ไม่ได้สนใจ ถามต่อว่า : "ทำงานต่างจังหวัดนานไหม? ไปเพราะเรื่องอะไร คุณรู้ไหม?"

กู้ฉางฉิงมองเขาอย่างเย็นชา ตอบกลับไปว่า : "เขาไม่ได้บอกฉัน ฉันเลยไม่แน่ใจ มิเช่นนั้นฉันจะช่วยถามให้คุณตอนนี้เลยเอาไหม?"

เธอพูดจบ ก็ทำท่าหยิบโทรศัพท์ออกมาต้องการจะโทร

"ไม่ต้องหรอก ฉันก็แค่ถามๆดูเฉยๆ"

กู้หงเซินจะให้เธอโทรหาจริงๆได้อย่างไร ยิ้มแล้วพูดแบบขอไปทีว่า : "เอาล่ะ ฉันไม่มีอะไรหรอก ทานข้าวเถอะ"

พร้อมกับคำพูดนี้ออกมา กู้ฉางฉิงก็ตกใจ

นี่คือไม่มีอะไรแล้วหรอ?

เธอมองไปที่กู้หงเซินอย่างสงสัย

กู้หงเซินสังเกตเห็นสายตาของเธอ ก็รู้ว่าเธอสงสัยอะไร ไม่พูดอะไร ยังคงทานอาหารต่อ

กู้ฉางฉิงมองอยู่นาน เห็นว่ากู้หงเซินไม่มีอะไรจะพูดจริงๆ จึงถืออุปกรณ์การทานอาหารอย่างลังเลใจ ในใจก็สงสัยไม่หยุด

รู้สึกว่าวันนี้กู้หงเซินแปลกมากๆ ทำให้เธอไม่คุ้นเคยอย่างมาก

เพียงแต่ไม่มีเรื่องที่จะขอร้องเธอ เธอยังคงโล่งอก

อย่างไรเสียเช่นนี้เธอก็ไม่ต้องลำบากใจ

เธอทานอาหารอย่างสบายใจ จากนั้นก็คิดถึงแม่ อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมา

"หลายวันมานี้ แม่ฉันอยู่โรงพยาบาลเป็นอย่างไรบ้าง?

กู้หงเซินคาดไว้แล้วว่าเธอจะถาม ถึงแม้น้ำเสียงจะไม่ค่อยดีนัก แต่ยังคงตอบอย่างรอบคอบระมัดระวัง

"ได้ยินมาว่าการฟื้นตัวค่อนข้างดี ข้อมูลต่างๆใกล้เคียงกับตัวบ่งชี้ความปลอดภัยแล้ว"

กู้ฉางฉิงได้ยิน ก็ซ่อนความสุขบนใบหน้าไม่ได้ ยิ่งอยากจะไปที่โรงพยาบาลตอนนี้เลย

แต่ความตื่นเต้นนี้ก็ถูกเธอระงับไว้

เธอไม่ลืมว่ามั่วหลีก็อยู่

เวลานี้มั่วหลีก็เดินไปเดินกลับ แม้ว่าปัจจัยทางด้านความปลอดภัยจะเพิ่มขึ้น เพียงแต่เธอทำหลายๆอย่างก็ดีกว่าไม่ทำอะไรเลย

เธอถามถึงอาการของแม่ จากนั้นทั้งสองก็ทานอาหารโดยที่มาได้พูดอะไร

หลังมื้ออาหาร กู้ฉางฉิงก็ไม่ได้คิดจะอยู่ต่อ ขอตัวออกไป

กู้หงเซินก็ไม่ได้ขัดขวาง ไปส่งเธอถึงหน้าประตูด้วยตนเอง

มั่วหลีกับกู้ฉางฉิงขึ้นรถ

ขณะที่รถสตาร์ท เธอมองกู้ฉางฉิงที่นั่งหลับตาเพื่อพักผ่อนที่เบาะหลัง จากนั้นก็มองไปที่กู้หงเซินซึ่งยืนอยู่ไกลๆเพื่อดูพวกเธอจากไป แสงลึกลับก็ประกายผ่านดวงตา

"คุณนายรอง คุณกู้ดูเหมือนรักทะนุถนอมคุณมาก ฉันได้ยินมาว่าพวกคุณรักกันมาก แต่ทำไมฉันรู้สึกว่าคุณนายรองไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรเลย?"

กู้ฉางฉิงได้ยิน หัวใจก็เต้นระรัว

"นี่ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่เรื่องของคุณหรือเปล่า?"

เธอเหลือบมองมั่วหลี แล้วพูดถากถาง

มั่วหลีทั้งโกรธทั้งอาย : "ดูเหมือนว่าฉันจะไปยุ่งกับเรื่องไม่เป็นเรื่องเลยทำให้คนไม่พอใจ"

เธอพูดจบ แล้วหันไปนั่งดีๆอีกครั้ง

แต่ในใจของเธอเธอยังขบคิดถึงความสัมพันธ์ระหว่างกู้ฉางฉิงกับกู้หงเซิน

เธอมักจะรู้สึกพ่อลูกดูเข้ากันได้ดี ดูน่าสงสัยนิดหน่อย