บทที่ 428 พาคุณไปเป็นตัวถ่วงหรอ

กู้ฉางฉิงบีบโทรศัพท์ ขมวดคิ้วแน่น ไม่สบายใจเล็กน้อย แต่ไม่นานก็ถูกเธอกำจัดไปได้

บางทีเฟิงจิ่งเหยาอาจจะแค่ยุ่งอยู่กับงานหรือเปล่า?

ก็เหมือนกับเมื่อวาน รอเขาว่างก็จะติดต่อมาเอง

คิดเช่นนี้ กู้ฉางฉิงก็ปลอบใจตนเองได้

เธอวางโทรศัพท์ลง คิดจะไปอาบน้ำพักผ่อน

จากนั้นอีกสองวัน เธอก็ไม่ได้รับข่าวสารใดๆจากเฟิงจิ่งเหยาเลย

ทุกๆครั้งที่เธอโทรไป สายก็ไม่ได้รับ โทรศัพท์ชวี่ยี่ก็เช่นกัน

ชั่วขณะ ความกังวลใจของเธอก็มากขึ้น

วันนี้ ในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะเรียกมั่วหลีมาถาม : "คุณรู้ไหมว่าที่จิ่งเหยาไปคุยโครงการอะไร? หลายวันมาแล้วฉันติดต่อคนไม่ได้เลย"

มั่วหลีคิ้วขมวด ในใจมีความกังวลเล็กน้อย

แค่สายตาของเธอตกลงที่กู้ฉางฉิง ก็อดไม่ได้ที่จะตำหนิ : "คุณถามฉันแล้วฉันจะถามใคร? ฉันอยู่ข้างคุณทั้งวัน จะรู้แผนการเดินทางของคุณผู้ชายได้อย่างไร?"

กู้ฉางฉิงได้ฟังน้ำเสียงที่ไม่เคารพยำเกรงของเธอ สีหน้าก็เคร่งขรึม แต่ไม่ได้คิดที่จะโต้เถียงกับเธอ

เธอนั่งครุ่นคิดอยู่ข้างๆ เธอยังคิดอยู่ว่าที่นี่มีใครพอที่จะตามหาเฟิงจิ่งเหยาได้บ้าง

มั่วหลีจ้องมองเธอที่ไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับ นึกถึงสิ่งที่พูดไปเมื่อกี้ ในใจก็เต็มไปด้วยความไม่สบายใจ

เวลานี้ โทรศัพท์เธอก็ดังขึ้น

"มั่วจุย เกิดอะไรขึ้น?"

"มั่วหลี ลูกพี่เกิดเรื่องอยู่ที่ประเทศG ฉันจำเป็นต้องออกนอกประเทศทันที คุณอยู่กับพี่สะใภ้ทางด้านนั้น ก็ดูแลพี่สะใภ้ดีๆ"

มั่วจุยอธิบายทางโทรศัพท์ แต่มั่วหลีได้ยินสีหน้าก็เปลี่ยนไป

"คุณว่าอะไรนะ? คุณผู้ชายเกิดเรื่อง?"

เดิมทีกู้ฉางฉิงไม่ได้สนใจคำพูดของเธอ แต่พอได้ยินว่าเกี่ยวกับเฟิงจิ่งเหยา ก็เงยหน้าขึ้นมองมั่วหลีทันที

มั่วหลีไม่ได้สนใจ กำโทรศัพท์แน่นแล้วถามว่า : "เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับคุณผู้ชาย? ฉันต้องการจะไปด้วย!"

ก็ไม่รู้ว่ามั่วจุยพูดอะไรในโทรศัพท์ มั่วหลีจึงกัดฟันพูดว่า : "ฉันไม่สน ครั้งนี้ฉันจะต้องไป!"

เธอตะคอกเสร็จก็วางสายไปทันที

กู้ฉางฉิงเห็นเช่นนั้น จึงรีบถามว่า : "ทางด้านจิ่งเหยานั้นเกิดเรื่องใช่ไหม?"

มั่วหลีได้ยินก็มองเธอ ทว่าไม่ได้ตอบเธอ ตรงขึ้นไปชั้นบนเลย

กู้ฉางฉิงมองเธอ แล้วเม้มปากแดงๆแน่น

จากสีหน้าท่าทางของมั่วหลี แล้วก็น้ำเสียงที่ร้อนรนเมื่อกี้นี้ เธอก็แน่ใจได้ว่า เฟิงจิ่งเหยาเกิดเรื่องแล้ว

เธอคิดๆแล้ว ก็ตามขึ้นไปชั้นบน เก็บของกระเป๋าเดินทางอย่างรวดเร็ว แล้วแบกกระเป๋ามารอมั่วหลีที่ชั้นล่าง

ไม่นาน มั่วหลีก็แต่งตัวลงไปชั้นล่าง แบกเป้ไว้ข้างหลัง ดูท่าทางแล้วเหมือนจะไปไกล

"คุณต้องการจะไปหาเฟิงจิ่งเหยาใช่ไหม? พาฉันไปด้วยนะ"

กู้ฉางฉิงเห็นเช่นนั้น ก็เอ่ยปากขอร้องเธอ

มั่วหลีได้ยิน ก็หยุดฝีเท้ามองกู้ฉางฉิง พบว่าเธอเตรียมกระเป๋าเดินทางเสร็จเรียบร้อยแล้ว หน้าก็เคร่งขรึมลง

"พาคุณไปด้วย? พาคุณไปเป็นตัวถ่วงหรอ?"

กู้ฉางฉิงโกรธมาก กำลังจะโต้แย้ง ก็ถูกมั่วหลีแย่งพูดตัดบทว่า : "ความสามารถของคุณที่มีนิดๆหน่อยๆ คุณจะทำอะไรได้ ไม่ไปเป็นภาระให้คุณผู้ชายฉันก็ซาบซึ้งใจจนจุดธูปไหว้พระแล้ว!"

เธอพูดจบ ก็เดินต้องการจะออกไป ผลคือเดินไปได้สองก้าว ก็หยุดเดิน หันไปกล่าวเตือนอีกครั้งว่า : "ถ้าคุณดีกับคุณผู้ชายจริงๆ ฉันไม่ได้อยู่ที่นี่ หวังว่าคุณจะประพฤติตัวดีๆ อย่าสร้างปัญหา แล้วก็อย่าทำเรื่องที่ห้าวหาญ"

พูดจบ เธอก็ออกไป ไม่ให้โอกาสกู้ฉางฉิงได้โต้แย้งเลย

กู้ฉางฉิงเห็นเช่นนั้น ก็โกรธจนตัวสั่น แต่ยิ่งกังวลมากขึ้น

แม้ว่ามั่วหลีจะตามไปแล้ว ก็เกรงว่าเรื่องทางด้านเฟิงจิ่งเหยานั้นจะไม่ธรรมดา

ชั่วขณะเธอก็ทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ว่าควรจะขอความช่วยเหลือใคร

เธอนั่งอยู่ที่ห้องรับแขก บังคับตนเองให้ใจเย็นลง วิเคราะห์คนที่จะสามารถช่วยเธอได้ในใจ

ก็ไม่รู้ว่านานแค่ไหน ดูเหมือนว่าเธอจะคิดออก มองออกไปนอกประตู

เธอตรวไปที่บ้านใหญ่ เพียงแต่ไม่ได้ไปหาคุณนายเฟิง แต่ตรงไปที่บ้านของนายท่านเฟิงแทน

"คุณนายรอง"

พ่อบ้านอาวุโสเห็นกู้ฉางฉิงก็แปลกใจเล็กน้อย เรียกอย่างเคารพนบนอบ