บทที่ 429 เป็นห่วงจนว้าวุ่นใจ

นายท่านเฟิงไม่พลาดที่จะเห็นความสงสัยในแววตาของเธอ หันไปมองนอกหน้าต่าง ก็พูดเบาๆว่า : "จิ่งเหยาเกี่ยวโยงกับทั้งวงศ์ตระกูล ถ้าเขาเกิดเรื่อง ในวงศ์ตระกูลก็วุ่นวาย บริษัทก็ได้รับผลกระทบ คนหวังลมๆแล้งกับตระกูลเฟิงของเรานับไม่ถ้วน ฉางซิน คุณเข้าใจความหมายของฉันไหม?"

กู้ฉางฉิงตกตะลึง ก็เข้าใจในความหมายแฝงนั้น

"ฉันเข้าใจแล้ว"

เธอสีหน้าเคร่งเครียด พยักหน้าอย่างจริงจัง

ก็เหมือนที่คุณปู่บอก เฟิงจิ่งเหยาเป็นเสาหลักของตระกูลเฟิง เมื่อเขาเกิดเรื่อง ตระกูลเฟิงก็วุ่นวาย

ศัตรูที่ไม่ถูกกับตระกูลเฟิงเป็นธรรมดาที่จะไม่ปล่อยโอกาสเช่นนี้ไป

เธอคิดถึงตรงนี้ ในใจก็กังวลขึ้นมาอีก

"เช่นนี้ คนที่คุณปู่ขอร้องจะเชื่อถือได้ไหม? พวกเขาจะทำข่าวรั่วไหลไปหรือเปล่า?"

เธอพูดจบ ก็รู้สึกว่าคำถามนี้ของตนเองดูเหมือนจะเกินไปหน่อย

ถึงอย่างไรคุณปูสามารถไปหานั้นจะต้องน่าไว้วางใจอย่างแน่นอน

"คุณปู่ ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ก็แค่เป็นห่วงจนว้าวุ่นใจ"

เธออธิบายอย่างเสียใจ

นายท่านเฟิงก็ไม่ได้สนใจ ตอบกลับว่า : "ฉันเข้าใจดี"

เขาพูดจบ ก็แจ้งรายละเอียดของบุคคลที่ต้องการเชิญมา ก็นับว่าทำให้เธอวางใจ

"ตระกูลจี้กับฉันเคยผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน เป็นตระกูลที่ซื่อสัตย์และยุติธรรม ฝากเรื่องราวกับพวกเขา ทำให้ฉันวางใจมากกว่าใครๆ"

กู้ฉางฉิงได้ยิน ความกังวลในใจก็ลดลงไปไม่น้อย

ตระกูลจี้เธอเคยได้ยิน เป็นตระกูลทหารที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวง ไม่ว่าจะเป็นคนรุ่นเก่า หรือว่าหนุ่มสาว ทุกคนต่างซื่อสัตย์และเป็นธรรมอย่างมาก

บวกกับความสนิทสนมของนายท่าน เธอคิดว่า ตระกูลจี้น่าจะช่วยได้

ในความเป็นจริงก็เป็นเช่นนี้

ด้วยฐานะของตระกูลจี้ จึงอาศัยอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่

หลังจากผ่านการตรวจสอบแล้ว นายท่านเฟิงก็พากู้ฉางฉิงมาถึงตระกูลจี้

เวลานี้ที่หน้าประตูทางเข้าตระกูลจี้ นำโดยนายท่านจี้ พาลูกหลานที่อยู่ด้วยกันมาต้อนรับนายท่านเฟิงที่หน้าประตู

"เพื่อนยาก ท้ายที่ยังจำได้ที่จะมาหาคนแก่อย่างฉัน"

นายท่านจี้จ้องมองนายท่านเฟิง ราวกับเด็กน้อยอารมณ์ฉุนเฉียว พูดเย้ยหยันอย่างอารมณ์เสีย

"ฮ่าฮ่า นี่ไม่ใช่เกรงว่าคุณจะไม่มีเวลามาทักทายฉัน"

นายท่านเฟิงตอบกลับไปพลาง และแสดงท่าทีบอกให้พวกเขาเข้าไปด้วย

กู้ฉางฉิงยืนประคองเขาอยู่ข้างๆ ยิ้มและพยักหน้าให้กับคนตระกูลจี้โดยรอบเพื่อเป็นการทักทาย

เช่นนี้ กลุ่มคนก็เข้ามาในคฤหาสน์ตระกูลจี้

"ท่านนี้เป็นใคร?"

รอหลังจากนายท่านจี้นั่งลง ก็พบว่ามีกู้ฉางฉิงอยู่ เลยถามนายท่านเฟิงอย่างสงสัย

"นี่คือหลานสะใภ้ของฉัน กู้ฉางซิน"

นายท่านเฟิงดึงกู้ฉางฉิงมาแนะนำตัวข้างๆอย่างพึงพอใจ : "ฉางซิน เรียกคุณปู่ชูก็ได้"

"คุณปู่ชู"

กู้ฉางฉิงเรียกด้วยความเคารพ ทำให้นายท่านจี้ตกตะลึง เมื่อสติกลับมาก็ชี้ไปที่นายท่านเฟิง ต่อว่าอย่างโกรธๆ : "ดีจริงๆเลยเฟิงเทียนหรู การแต่งงานของจิ่งเหยาเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้ คาดไม่ถึงว่าแม้แต่เพื่อนเก่าอย่างฉันคุณก็ไม่แจ้งให้ทราบ ทำไม วันนี้ที่พาลูกสะใภ้ของคุณมาหา ไม่ใช่ว่าต้องการจะรีดไถของเก่าเหล่านั้นของฉันใช่ไหม?"

นายท่านเฟิงโบกมือ สีหน้าเคร่งขรึม : "ครั้งนี้ที่มา ไม่ได้จะรีดไถคุณ มีเรื่องที่จำเป็นจะต้องให้คุณช่วย"

นายท่านจี้เห็นเช่นนี้ ก็เก็บรอยยิ้มบนใบหน้าทันที ขมวดคิ้วถามว่า : "เกิดเรื่องอะไร? นานมากแล้วที่ไม่ได้เห็นคุณแสดงสีหน้าจริงจังเช่นนี้"

นายท่านเฟิงก็ไม่ได้ปิดบัง เล่าเรื่องการขาดการติดต่อของเฟิงจิ่งเหยาออกมา

"คนทางด้านฉันนี้ไม่ได้ความเคลื่อนไหวเลย ได้แต่ต้องรบกวนทางด้านคุณนี้ หลานสะใภ้ของฉันก็เป็นห่วง ยากตามไปด้วย คุณดูว่าจะสะดวกไหม?"

พร้อมกับคำพูดนี้ออกมา กู้ฉางฉิงก็มองนายท่านจี้อย่างกระวนกระวายใจ

"นี่ไม่มีอะไรไม่สะดวกหรอก เป็นเรื่องธรรมดาที่หลานสะใภ้จะกังวล ทางด้านฉันนี้จะให้จี้เฉิงฮ่าวไป หาคนให้เจอก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน คุณว่าไง?"