บทที่ 434 เห็นเมียดีกว่าเพื่อน

หนานกงเช่อยืนพิงประตูและมองไปที่คนทั้งสองในห้องอย่างหยอกล้อ

กู้ฉางฉิงเห็นแบบนี้ ก็เด้งตัวออกมาจากอ้อมแขนของเฟิงจิ่งเหยาอย่างรวดเร็วด้วยความอาย เช็ดน้ำตาด้วยความตื่นตระหนก

แขนของเฟิงจิ่งเหยาว่างเปล่า รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

เมื่อมองไปที่กู้ฉางฉิงที่กำลังอายแล้วบรรยากาศที่ถูกรบกวนเมื่อสักครู่ มองหนานกงเช่อด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก

“ไม่รู้จักเคาะประตูก่อนเข้าห้องหรือไง? ไม่มีตาหรอ”

เมื่อหนานหงเช่อได้ยินคำพูดของเขา ดวงตาฉายแววประหลาดใจ

เขามองไปที่เฟิงจิ่งเหยาอย่างขมักเขม่น ราวกับว่าเขาเพิ่งรู้จักคนๆนี้วันแรก

แน่นอน เฟิงจิ่งเหยาก็ถูกเขามองก็อึดอัด

"มองอะไร? คุณไม่ได้มาตรวจร่างกายหรอ? หรืออยากเป็นผีเฝ้าประตูล่ะ?"

เขากระแอมเล็กน้อย ไม่ได้โกรธอะไร

หนานหงเช่อพูดไม่ออก "จุ๊ๆ พอแต่งงานแล้วเห็นเมียดีกว่าเพื่อนเลยนะ"

กู้ฉางฉิงรู้สึกขัดเขิน แต่ก็ไม่ได้ออกไป เพียงแค่ล้มหน้าก้มตายืนหน้าแดงอยู่ข้างๆ

สำหรับเฟิงจิ่งเหยา เขาเป็นคนหน้าหนาอยู่แล้วจึงไม่รู้สึกกระทบกระเทือน แล้วก็โต้หนานกงเช่อกลับไปอีก

“ฉันใช้เงินมากมายในการจ้างนาย ไม่ใช่ให้คุณพูดแบบนี้กับฉันซะหน่อย ยังไมรีบไปดูแผลอีก”

หนานกงเช่อโค้งริมฝีปากของเขา ได้ยินคำขู่ในคำพูดของเฟิงจิ่งเหยา เก็บสีหน้านั้นแล้วตรวจร่างกายให้เฟิงจิ่งเหยา

"ถอดเสื้อผ้าสิ"

หนานกงเช่อจริงจังมากเมื่อเขาเข้าสู่สถานะการทำงาน

ในขณะที่สั่งเฟิงจิ่งเหยา เขาหยิบเครื่องมือตรวจออกมาจากกระเป๋าแพทย์

เฟิงจิ่งเหยาขมวดคิ้วเล็กน้อยและเริ่มถอดเสื้อผ้า เขาไม่รู้ว่าเป็นเพราะการขยับทำให้กระเทือนบาดแผลหรือเปล่า ทำให้แม่มปากบางนั้นแน่น

กู้ฉางฉิงเจ็บไปทั้งใจ ก้าวไปข้างหน้าเพื่อช่วยเขา

ไม่กี่นาทีต่อมาเสื้อเชิ้ตของเฟิงจิ่งเหยาก็ถูกถอดออก กู้ฉางฉิงมองไปที่ผ้าพันแผลสีขาวขนาดใหญ่และตาเธอก็แดงก่ำอีกครั้ง

“เจ็บมากแน่ๆ?”

เธอช่วยเฟิงจิงเหยาแกะผ้าพันแผล พอเห็นบาดแผลที่ค่อนข้างน่ากลัวข้างใน ริมฝีปากสีแดงสดของเธอสั่นระริก สายตาเต็มไปด้วยความทรมานใจ

หนานหงเช่อเพียงแค่มองไปที่พวกเขาสองคน ไม่ได้เข้าไปขัดจังหวะ

“มันแค่ดูน่ากลัว ไม่เป็นไรมากหรอก”

เฟิงจิ่งเหยาไม่อยากให้กู้ฉางฉิงกังวล ดังนั้นเขาจึงพูดปลอบไป

กู้ฉางฉิงกัดริมฝีปากโดยไม่พูดอะไรสักคำ แน่นอนว่าเธอไม่เชื่อในสิ่งที่เขาพูดเลย

เฟิงจิ่งเหยายิ้มเจื่อน และเริ่มตรวจร่างกาย

"ฟื้นตัวเยอะแล้ว แต่ไม่ควรพันแผลเอาไว้ ช่วงนี้อยู่บ้านพักผ่อนเยอะๆ เพื่อให้หายเร็วขึ้น"

หลังจากหนานกงเช่อตรวจสอบอย่างละเอียด ก็สรุปกับเฟิงจิ่งเหยา

หลังจากกู้ฉางฉิงได้ยินสิ่งที่เขาพูด ในใจก็ตัดสินใจเรียบร้อย

“ช่วงนี้ คุณก็ต้องฟังคุณหนานกงเช่อ พักผ่อนอยู่บ้าน”

เธอจ้องมองไปที่เฟิงจิ่งเหยาไม่หยุด ราวกับว่าถ้าเขาไม่ตกลงนั้นจะมีรังสีอำมหิตแผ่ไปทั่ว

เฟิงจิ่งเหยามองไปที่หนานกงเช่ออย่างคาดโทษ และภายใต้ใบหน้าที่ยิ่งบึ้งตึงของกู้ฉางฉิง พยักหน้าตกลงกับคำพูดเขา

"ก็ได้ ฉันจะอยู่บ้านพักผ่อน"

ขณะที่เขากำลังพูด เสียงฝีเท้าดังขึ้นที่ด้านนอกประตู

"จิ่งเหยา ฉันได้ยินมาว่าได้รับบาดเจ็บ เป็นอย่างไร?"

คุณนายเฟิงเข้ามาจากนอกประตูอย่างแรง ก่อนผลักกู้ฉางฉิงออกไป และนั่งลงข้างเตียงถามด้วยความเป็นห่วงเป็นใย

เมื่อเธอเห็นบาดแผลของเฟิงจิ่งเหยาที่ยังไม่พันผ้าพันแผล เธอก็กรีดร้องออกมา

“ทำไมถึงเจ็บขนาดนี้ ใครเป็นคนทำกัน?”

นายใหญ่ตระกูลเฟิงและเฟิงซู่ก้าวช้าลง เมื่อพวกเขาเข้าไปในห้อง พวกเขาเหลือบมองบาดแผลของ เฟิงจิ่งเหยา แน่นอนว่าพวกเขาตกใจไม่แพ้กัน ใบหน้าของเคร่งเครียด

"จิ่งเหยา ตกลงเกิดอะไรขึ้น?"

คุณปู่เฟิงนึกถึงตอนที่ขาดการติดต่อก่อนหน้านี้ ถามด้วยเสียงทุ้ม

"เกิดอะไรขึ้นอีกล่ะ?มันต้องเป็นเพราะนังตัวซวยนี่แน่ๆ ฉันบอกว่าให้ไล่เธอออกไปตั้งนานแล้ว พวกคุณก็ไม่ฟัง ดูสิว่าตอนนี้ก็เกิดเรื่องขึ้นมาอีกแล้ว เธอคือตัวหายนะของพวกเรา!"