บทที่ 433 ได้รับบาดเจ็บ

กู้ฉางฉิงไม่ได้สังเกตเห็นถึงท่าทีที่แปลกไปของเฟิงจิ่งเหยาในตอนแรกและบ่นกับเฟิงจิ่งเหยายกใหญ่

จนกระทั่งชวี่ยี่เข้ามาพร้อมกับกระเป๋าเดินทางของเฟิงจิ่งเหยา ดูการกระทำของคนทั้งสอง และใบหน้าซีดเซียวของเฟิงจิ่งเหยา ใบหน้าเปลี่ยนสี ตกใจขึ้นมา

“คุณนายรองให้อภัยประธานเถอะครับ ประธานไม่ได้จงใจที่จะไม่ติดต่อคุณ แต่เป็นเพราะท่านประธานได้รับบาดเจ็บ"

เมื่อกู้ฉางฉิงได้ยินแบบนี้นี้ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและเสียใจ

“ได้บาดเจ็บ?”

เธอเหลือบมองไปที่ชวี่ยี่ และมองไปที่เฟิงจิ่งเหยา ในเวลานี้เธอก็พบว่าสีหน้าของเขาแปลกประหลาดและดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความร้อนรน

ยังไม่ทันที่เธอจะพูด เฟิงจิ่งเหยาก็เดาได้แล้วว่าเธอต้องการจะพูดอะไร ชิงพูดก่อน "เข้าไปคุยกันในห้องเถอะ"

หลังจากที่พูดจบ เขาก็พากู้ฉางฉิงและเดินไปที่บ้านใหม่

ในขณะนี้แม้ว่ากู้ฉางฉิงจะมีข้อสงสัย แต่เธอก็ยังคงอดทนติดตามเขาอย่างเชื่อฟัง

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ชวี่ยี่ก็ลากกระเป๋าเดินทางาเข้าไป

"ชวี่ยี่ เอาของส่งให้กับแม่บ้านเถอะ คุณกลับไปพักผ่อนก่อน"

เมื่อเข้าไปในห้องนั่งเล่น เฟิงจิ่งเหยาสั่งชวี่ยี่ไป

ชวี่ยี่พยักหน้าและจากไปหลังจากส่งมอบกระเป๋าเดินทาง

ขณะที่เขาจากไป กู้ฉางฉิงก็รีบถามเกี่ยวกับอาการบาดเจ็บของเขา

"ไม่เป็นไรมากหรอก"

เฟิงจิ่งเหยาไม่ต้องการให้เธอกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาจึงตอบกลับแบบเลี่ยงๆ

กู้ฉางฉิงไม่เชื่อ ถอดเสื้อผ้าของเฟิงจิ่งเหยาทันที

ผลก็คือพอจับที่คอเสื้อเท่านั้นก็ถูกเฟิงจิ่งเหยาจับมือเอาไว้

"ปล่อยมือ!"

กู้ฉางฉิงจ้องไปที่เฟิงจิ่งเหยาอย่างไม่พอใจ

เฟิงจิ่งเหยาหัวเราะ "คุณแน่ใจหรือว่าต้องการถอดเสื้อผ้าฉันที่นี่เพื่อตรวจสอบ?"

หลังจากที่เขาพูดจบ บอกเป็นนัยว่าให้กู้ฉางฉิงดูรอบๆด้วย

กู้ฉางฉิงมองตามเขา ก็เห็นคนรับใช้หลายคนยืนอยู่รอบๆ ต่างก็จ้องมองเธอด้วยสายตาอึ้งๆ

สักพักแก้มของเธอก็แดงระเรื่อราวกับแอปเปิ้ลสุกซึ่งทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะกัดแอปเปิ้ลผลนั้นสักคำ

เฟิงจิ่งเหยามองไป และอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ

กู้ฉางฉิงดึงสติกลับมาอีกครั้ง แม้ว่าเขาจะอาย แต่เขาก็ยังรู้สึกไม่วางใจ

“ตามฉันไปที่ห้อง”

หลังจากที่เธอพูดจบ ลากเฟิงจิ่งเหยาขึ้นชั้นบนไป

เมื่อทั้งสองกลับไปที่ห้อง กู้ฉางฉิงเริ่มจัดการเสื้อผ้าบนร่างของเฟิงจิ่งเหยาอย่างแทบรอไม่ไหว

ครั้งนี้เฟิงจิ่งเหยาก็ไม่ได้ห้าม

เขามองลงไปดูกู้ฉางฉิงที่ใบหน้าแสนจริงจัง ใบหน้าสุดแสนจะอ่อนโยน

ได้รับประโยชน์จากความเป็นห่วงของกู้ฉางฉิง

อย่างไรก็ตามเขาสบายแล้ว แต่กู้ฉางฉิงกลับไม่สบายใจจะตายอยู่แล้ว

เมื่อเห็นผ้าพันแผลพันรอบหน้าอกของเฟิงจิ่งเหยา เธอไม่รู้ว่าเป็นเพราะการเคลื่อนไหวของเธอหรือเปล่าที่ทำให้เลือดไหลออกมาจากผ้าพันแผล

"เจ็บมากใช่ไหม?"

กู้ฉางฉิงถามไปตาก็แดงก่ำ

เธอต้องการที่จะสัมผัส แต่เธอกลัวที่จะทำร้ายเฟิงจิ่งเหยา ซึ่งทำให้เธอรู้สึกแย่มากยิ่งขึ้น

"อย่าร้อง ฉันไม่เป็นไร แค่บาดเจ็บเล็กน้อย"

เมื่อเห็นแบบนี้เฟิงจิ่งเหยารีบดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขนของเขาเพื่อปลอบโยน

กู้ฉางฉิงรับรู้ถึงการเคลื่อนไหวเขา กลัวที่จะโดนบาดแผลของเฟิงจิ่งเหยาอยากจะดิ้นออก แต่ก็กังวลว่าการดิ้นของเขาจะทำให้เขาเจ็บ

เฟิงจิ่งเหยาเห็นเธอขยุกขยิก หลังจากนั้นจับเธอไว้ในอ้อมแขนเขาแน่น ก็ปลอบอีกครั้งว่า "เชื่อฉันเถอะ มันไม่เป็นไรมาก เพราะชวี่ยี่และคนอื่นๆกระต่ายตื่นตูมกันน่ะ ก็เลยต้องพันแผลขนาดนี้"

กู้ฉางฉิงเม้มริมฝีปากแน่น อดไม่ได้ที่จะแก้ต่างให้ชวี่ยี่ "พวกเขาก็ทำเพื่อคุณทั้งนั้นแหละ"