บทที่ 432 เธอก็ไม่ได้สำคัญ

กู้ฉางฉิงมองไปที่ประตูที่ปิดอยู่ หน้าอกของเขากระเพื่อมด้วยความโกรธ

เธอหายใจเข้าลึกสองสามครั้ง ก่อนจะสงบสติอารมณ์ และเคาะประตูอีกครั้งอย่างใจเย็น

"มั่วหลี พวกเราคุยกันได้ไหม?"

เธอยืนอยู่ที่ประตูพยายามดึงหลี่ฉีออกมาด้วยน้ำเสียงเจรจา

อย่างไรก็ตามไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆในห้องพัก

เธอกัดริมฝีปากล่างและพูดอย่างดุ "มั่วหลี ถ้าคุณไม่ออกมาอีก ฉันจะไขกุญแจเข้าไปเองแล้วนะ"

ยังไงวันนี้เธอก็ต้องรู้เกี่ยวกับจิ่งเหยาให้ได้

โชคดีที่เธอพูดเสร็จ ในที่สุดก็มีการเคลื่อนไหวในห้อง

"คุณคิดจะทำอะไรกันแน่?"

มั่วหลีเปิดประตูด้วยสีหน้าไม่พอใจ จ้องมองกู้ฉางฉิงด้วยสายตาเย็นชา

เมื่อกู้ฉางฉิวเห็นแบบนี้เห็นเธอก็รู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย

หลังจากดึงสติกลับมาเธอก็ถามอย่างใจเย็น “คุณไม่ไปตามหาจิ่งเหยาเหรอ?ฉันอยากรู้ว่าตอนนี้จิ่งเหยาอยู่ที่ไหน?”

มั่วหลีมองเธอด้วยสายตาที่ไม่อาจเข้าใจได้

"คุณบอกฉันสิว่าคุณจะทำยังไง?คุณสามารถช่วยคัณชายได้หรือไง?"

เขาเลี่ยงตอบคำถามของเธอ ทำให้กู้ฉางฉิงนิ่งไป เธอขยับริมฝีปากอ้ำอึ้งโดยไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร

เมื่อเห็นเช่นนี้ มั่วหลีก็หัวเราะเยาะและพูดต่อ "เพราะช่วยไม่ได้ บอกคุณไปแล้วมีประโยชน์หรอ? อยู่นิ่งๆรออยู่ที่นี่น่ะเป็นความช่วยเหลือที่ดีที่สุดสำหรับคุณชายแล้ว! อย่าทำให้เขาเดือดร้อนและทำให้ฉันเดือดร้อน!"

หลังจากที่เธอพูดจบ ไม่สนใจใบหน้าของกู้ฉางฉิงจะแย่เพียงใด เธอก็ปิดประตูดัง'ปัง'อีกครั้ง

กู้ฉางฉิงจ้องไปที่ประตู ตัวสั่นด้วยความโกรธ ความกังวลในใจยิ่งทวีคูณเข้าไปใหญ่

แม้ว่ามั่วหลีจะไม่ได้พูดอย่างชัดเจน แต่จากน้ำเสียงที่เย็นชาและทื่อของเธอ เธอก็เดาได้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับจิ่งเหยาอาจไม่ง่ายที่จะจัดการ

สำหรับสาเหตุที่มั่วหลีกลับมา เธอเดาว่ามันอาจจะเกี่ยวข้องกับเธอ

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ เธอก็ยิ่งรู้สึกกระวนกระวายใจ

เธอนึกถึงจี้เฉิงฮ่าวที่อยู่ห่างไกลในต่างประเทศ อดไม่ได้ที่จะกลับไปที่ห้องของเธอเพื่อโทรหา

"คุณจี้ ผู้ช่วยคนหนึ่งของจิ่งเหยากลับมาแล้ว แต่เธอไม่ได้บอกฉันเกี่ยวกับจิ่งเหยาเลย ฉันไม่วางใจเลย ด้านคุณรู้หาที่อยู่ของจิ่งเหยาเจอแล้วยัง?"

จี้เฉิงฮ่าวประหลาดใจ "ผู้ช่วยจิ่งเหยา? คุณสามารถให้ข้อมูลเฉพาะของเขาได้ไหม? สะดวกที่จะบอกเนื้อหาในบทสนทนาของคุณหรือเปล่า?"

แน่นอนว่ากู้ฉางฉิงสะดวกอยู่แล้ว

เธอเล่าบทสนทนาของเธอกับมั่วหลีง่ายๆ จากนั้นก็อธิบายลักษณะของมั่วหลี

“ในเมื่อมั่วหลีสามารถกลับมาได้ คิดว่าจิ่งเหยาไม่น่าจะมีปัญหาเยอะนะ แต่รายละเอียด ฉันจะติดต่อคุณหลังจากที่ฉันตามเรื่องของเขา”

เมื่อจี้เฉิงฮ่าวได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์ เขาจึงขอให้กู้ฉางฉิงรอเขา

โชคดีที่หลังจากนั้นไม่นานกู้ฉางฉิงก็ได้รับโทรศัพท์จากจี้เฉิงฮ่าวในเย็นวันนั้น

“คุณจี้ได้ข่าวเกี่ยวกับจิ่งเหยาแล้วหรอคะ?”

กู้ฉางฉิงถามอย่างตื่นเต้น

"ขอโทษ แต่ฉันแค่พอระบุตำแหน่งได้เท่านั้น"

จี้เฉิงฮ่าวตอบอย่างขอโทษ "มันค่อนข้างขัดแย้งกันมาก ฉันอาจจะเข้าใจผิดไปเอง ฉันเจอพวกเขาครั้งหนึ่งแล้วก็รีบหนีย้ายไปทันที ตอนนี้ฉันไม่รู้ที่อยู่ที่แน่นอน"

กู้ฉางฉิงนิ่งเงียบไป "คุณหมายถึงจิ่งเหยากำลังซ่อนตัวจากคุณ?"

จี้เฉิงฮ่าวส่ายหัว "ไม่น่าจะซ่อนจากฉันนะ แต่ฉันสามารถหนีได้อย่างรวดเร็วแบบนี้ หมายความว่าไม่ควรมีอะไรร้ายแรงเกี่ยวกับจิ่งเหยา คุณกู้ไม่จำเป็นต้องกังวลมากนัก รออยู่ที่บ้านดีกว่า บางทีอาจจะรอให้จิ่งเหยาจัดการเรื่องเสร็จ เขาก็คงกลับมาแล้วล่ะ”

กู้ฉางฉิบเม้มริมฝีปากและพยักหน้า

ดูเหมือนว่านี่จะเป็นวิธีเดียวในตอนนี้ แต่เธอก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ

แม้ว่าจะเป็นความเข้าใจผิด แต่เธอมักจะรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกับการหนีย้ายอย่างรวดเร็ว

เธอบกำโทรศัพท์ที่เพิ่งวางสายไว้แน่น แล้วนั่งบนโซฟาอย่างกระวนกระวายใจ

ความรู้สึกไม่ดีในจิตใจของเธอที่มีต่อมั่วหลียิ่งเยอะขึ้นเข้าไปอีก