บทที่ 436 ดึงดูดกว่าผู้หญิง

วันรุ่งขึ้น เฟิงจิ่งเหยาและกู้ฉางฉิงตื่นขึ้นมา

เฟิงจิ่งเหยาพลาดสิ่งต่างๆมากมายเพราะเขากำลังฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บ เขารีบทานอาหารเช้า กู้ฉางฉิงมองส่งเขาไปบริษัท

กู้ฉางฉิงก็กลับไปที่ห้องเพื่อวาดภาพต่อ

เมื่อเฟิงจิ่งเหยากลับมาในตอนเย็น ทั้งสองก็เปลี่ยนเสื้อผ้าและไปที่ร้านอาหารที่จองไว้

ภายใต้การนำของบริกร เขาเข้าไปในห้องส่วนตัวอย่างรวดเร็ว

ในห้องส่วนตัว จี้เฉิงฮ่าวนั่งอยู่ข้างในแล้ว เขาเห็นคนสองคนเข้ามาและทักทายพวกเขาให้ไปนั่ง

เฟิงจิ่งเหยายังแนะนำกู้ฉางฉิงและแนะนำจี้เฉิงฮ่าวให้รู้จักกันอย่างเป็นทางการ

อาหารมื้อนี้ แขกและเจ้าภาพก็เพลิดเพลินกับอาหาร โดยเฉพาะจี้เฉิงฮ่าวที่ตกใจกับการเปลี่ยนแปลงของเฟิงจิ่งเหยา

ในระหว่างอาหารค่ำ กู้ฉางฉิงก็ไปห้องน้ำ และ จี้เฉิงฮ่าวยกแก้วไวน์ให้เฟิงจิ่งเหยา

"ภรรยาของนายเป็นคนดีจริงๆ เห็นท่าทางนายแล้ว ก็จริงจังมากใช่ไหม?"

แม้ว่าจะเป็นประโยคบอกเล่า แต่ในท้ายที่สุดก็มีประโยคคำถาม

เฟิงจิ่งเหยากวาดสายตาไปที่ทางเดินเมื่อไม่เห็นกู้ฉางฉิงแล้ว เม้มริมฝีปากและยิ้มเล็กน้อย "ถ้าไม่มีอะไรนอกเหนือจากนี้ จริงจังก็ไม่เห็นเป็นไร"

จี้เฉิงฮ่าวขมวดคิ้วมองไปที่เฟิงจิ่งเหยาด้วยสายตาไม่เข้าใจ

ดูเหมือนว่าเขาจะไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูด

เมื่อเห็นเช่นนี้เฟิงจิ่งเหยาก็ไม่ได้อธิบายและยกแก้วขึ้นเพื่อส่งสัญญาณให้จี้เฉิงฮ่าวดื่ม

จี้เฉิงฮ่าวดูออกว่าเขาไม่ต้องการพูดมากกว่านี้ ดังนั้นเขาจึงไม่พูดถึงเรื่องนี้ และดื่มไวน์ไป

ทั้งคู่เมาเล็กน้อยหลังจากจิบไวน์กันถึงดึก

กู้ฉางฉิงมองไปที่คนทั้งสองอย่างหน่ายๆ และเรียกบริกรมาช่วยพวกเขาออกจากร้านอาหาร

เธอเรียกรถให้จี้เฉิงฮ่าว สั่งคนขับเสร็จ ก็พาเฟิงจิ่งเหยากลับ

เมื่อทั้งสองกลับมาที่บ้าน พ่อบ้านแม่บ้านก็รีบก้าวไปช่วยทันที

หลังจากที่จับเฟิงจิ่งเหยาวางไว้ กู้ฉางฉิงก็ไปที่ห้องครัวเพื่อต้มซุปร้อนๆ

เมื่อได้ยินการเคลื่อนไหว มั่วหลีก็ออกมาจากห้อง

หลังจากรู้ว่ากู้ฉางฉิงกลับมาพร้อมกับคุณชายที่เมา เธอก็โกรธมาก

"คุณนายรอง รู้ไหมว่าคุณชายสุขภาพไม่ดี ไม่ควรจะดื่มแอลกอฮอร์ คุณอยากจะทำร้ายคุณชายหรือไง?”

เธอเข้าไปขวางกู้ฉางฉิง ตำหนิยกใหญ่

กู้ฉางฉิงนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ไม่ทันมีปฏิกิริยา ใบหน้าเคร่งขรึม "คุณมั่วหลี ถามหน่อยนะว่าคุณมีสิทธิอะไรมาสั่งสอนฉัน?"

เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา ทำให้สีหน้ามั่วหลีแข็งค้างไป สายตาไม่เป็นมิตร

"อีกอย่าง จิ่งเหยาเป็นยังไง ฉันที่เป็นภรรยาย่อมรู้ดีกว่าคุณมาก ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องให้คุณมั่วหลีมาเป็นห่วง"

หลังจากที่เธอพูดจบ ไม่สนใบหน้ายู่ยี่ของมั่วหลีเลยสักนิด เธอก็เดินขึ้นไปชั้นบนพร้อมกับซุป

มั่วหลีมองแผ่นหลังที่จากไปของเธอ ก็ตัวสั่นด้วยความโกรธ

ความอิจฉานั้นไม่สามารถปกปิดได้มากไปกว่านี้แล้ว อดไม่ได้ที่จะจ้องไปที่กู้ฉางฉิงอย่างโกรธแค้น

กู้ฉางฉิงรู้สึกถึงรังสีอำมหิต แต่กลับไม่หยุดเดินเข้าห้องไปต่อ

ในห้อง เฟิงจิ่งเหยานอนอยู่บนเตียงอย่างเลือนลาง และแม่บ้านก็เปลี่ยนเสื้อผ้าให้แล้ว

เธอเดินไปที่ข้างเตียงและอดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำขณะป้อนซุปแก้แฮงค์ให้เฟิงจิ่งเหยา

"ดึงดูดกว่าผู้หญิงอีกนะ"

ก็ไม่รู้ว่าเสียงบ่นของเธอปลุกเฟิงจิ่งเหยา หรือเพราะผลของซุปแก้แฮงค์

เฟิงจิ่งเหยาพลิกตัวทันทีและกดกู้ฉางฉิงเอาไว้

"ระวังซุป!"

กู้ฉางฉิงร้องอุทานความตกใจ ระวังซุปถ้วยนั้นเอาไว้

ถ้าทำหกใส่ล่ะก็ คืนนี้ทั้งสองคนคงไม่ได้นอนแน่ ๆ

ใครจะรู้ว่าเฟิงจิ่งเหยาจะโบกมือของเขาและเอาชามซุปลงไปที่พื้น

“เมื่อกี้พูดอะไรหรอ หื้ม?”