บทที่ 437 เขาไม่สามารถเป็นอะไรไปได้

มั่วจุยได้ยินคำสั่ง รู้สึกแปลกใจ

ต้องให้คนคนนั้นออกมาจัดการ เกรงว่าเรื่องจะไม่ง่ายแล้วล่ะ

เขาถอนหายใจ ในขณะเดียวกันก็เข้าใจ

เรื่องนี้เขาไม่สามารถจัดการได้ อย่างไรซะเขาก็เป็นเพียงแค่หัวหน้าการ์ด เหลิ่งอวี้เสียเป็ผู้ควบคุมกองกำลังทั้งหมดรวมทั้งเขาก็อยู่ภายใต้การควบคุมของเขาด้วย

"รับทราบครับ ผมจะรีบไปแจ้งพี่ใหญ่ให้เร็วที่สุด"

มั่วจุยรับคำสั่งแล้ววางสายโทรศัพท์

ดวงตาของเฟิงจิ่งเหยามองลึกไปที่โทรศัพท์ที่วางสาย ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็ง

อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้คิดเรื่องนี้นาน ก่อนที่จะถูกนำกลับสู่ความเป็นจริงด้วยอาการบาดเจ็บที่ร่างกายของเขา

เมื่อเห็นความซับซ้อนที่ไม่อาจคาดเดาได้ฉายไปทั่วใบหน้าของเขา

เขาไม่คาดคิดว่าวันหนึ่งเขาจะคลั่งไคล้ผู้หญิงจนเปลี่ยนไปบ้าคลั่งขนาดนี้ ถึงแม้จะมีฤทธิ์แอลกอฮอล์แต่การเปลี่ยนแปลงนี้ก็ยังทำให้เขาไม่น่าเชื่อ แต่เขาปฏิเสธไม่ได้

คิดไป ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออก ชวี่ยี่เดินเอาเอกสารเข้ามา

เขามองไปที่เฟิงจิ่งเหยาที่สีหน้าไม่ดี เดาว่าอาการบาดเจ็บบนร่างกายของเขา ถามอย่างกังวล "ท่านประธานแผลยังเจ็บอีกไหมครับ? ฉันจะเรียกว่าคุณหนานกงมา"

เฟิงจิ่งเหยารู้สึกตัวและปฏิเสธทันที "ไม่ต้อง ทิ้งเอกสารไว้ ฉันจะจัดการกับมันในอีกสักครู่ คุณออกไปก่อน แล้วอย่าให้ใครมารบกวนฉัน"

เรียกหนานกงเช่อมา ฉันกลัวว่าหลังจากนั้นไม่นานคนทั้งวงจะรู้เกี่ยวกับการปล่อยตัวมากเกินไปของเขา

ชวี่ยี่ไม่สบายใจ แต่ไม่กล้าที่จะขัดขืนคำสั่งขอเฟิงจิ่งเหยา ดังนั้นเขาจึงได้แต่หันหลังกลับและจากไป

แต่เขาก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้ทำอะไรเลยจริงๆ

ถ้าเขาพูดแล้วประธานของเขาเองก็ยังไม่หยุด ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงขอความช่วยเหลือจากคนนอก

ท้ายที่สุดถ้าประธานดีพวกเขาก็สามารถเป็นพนักงานที่ดีได้

ยิ่งไปกว่านั้นเฟิงซื่อกรุ๊ปยังต้องพึ่งประธานอีกมาก ดังนั้นประธานจะไม่สามารถเป็นอะไรไปได้!

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเพื่อติดต่อกู้ฉางฉิง

"คุณว่าอะไรนะ?อาการบาดเจ็บกำเริบ?ทำไมถึงเป็นแบบนั้นไปได้ล่ะ?"

กู้ฉางฉิงรับสายและหลังจากได้ยินชวี่ยี่ น้ำเสียงของเขาก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

ไม่น่าแปลกใจเลยที่เธอเป็นแบบนี้ ต้องรู้ว่าเธอจับตาดูเฟิงจิ่งเหยาตลอดการพักฟื้น เมื่อเธอแน่ใจว่าแผลหายดีแล้วถึงให้เฟิงจิ่งเหยาทำงาน

"ผมไม่รู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้น อาการเจ็บของท่านประธานกำเริบขึ้นในตอนเช้า"

ชวี่ยี่อธิบายสิ่งที่เขารู้ กู้ฉางฉิงก็นิ่งอึ้งไปหลังจากได้ยินมัน และจากนั้นเขาก็ตระหนักถึงบางสิ่ง

การที่อาการเจ็บแผลของเฟิงจิ่งเหยากำเริบไม่ใช่เพราะเรื่องเมื่อคืนใช่ไหม?

เธอคิด แต่ก็พูดไม่ออก

เพราะมันเป็นไปได้จริงๆ

อย่างไรซะผู้ชายคนนั้นก็ขย้ำเธออย่างไม่สนใจเลย ทำให้เธออับอายและโกรธมาก

"ฉันรู้แล้ว จัดการตรงนี้เสร็จแล้วฉันจะรีบไปหาเขาทันที"

เธอพยายามควบคุมหัวใจที่เต้นระรัว ทำให้น้ำเสียงของเธอฟังดูเหมือนไมามีอะไรผิดปกติ

หลังจากที่เธอพูดจบ เธอก็วางสายโทรศัพท์ และใช้มือข้างเดียวพัดขึ้นมาที่แก้มของเธอต่อไป

ตากแก้มขาวนวลค่อยๆเห่อร้อน และดวงตาของเธอน่ารักน่าเอ็นดู

กู้ฉางฉิงไม่สามารถทนความแปลกประหลาดของเธอได้ เธอรีบลุกขึ้นและเปลี่ยนเสื้อผ้า ใส่ยาของ เฟิงจิ่งเหยาลงในกระเป๋าเป้สะพายหลังของเธอ จากนั้นก็ออกไปข้างนอก

"จะไปไหน?"

ก่อนที่เธอจะเดินออกจากห้องนั่งเล่น มั่วหลีเดินออกมาจากที่ไหนสักแห่ง ขวางอยู่ตรงหน้าเธอ

กู้ฉางฉิงมองเธออย่างเย็นชา "ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ฉันต้องรายงานให้คุณทราบว่าฉันจะไปไหน?ปล่อย!"

มั่วหลีโกรธจนหายใจไม่ออก กัดฟันและพูดว่า "อย่าลืมสิ ว่าคุณชายขอให้ฉันปกป้องคุณ ฉันมีสิทธิ์ที่จะรู้ว่าคุณจะไปไหนบ้าง"

กู้ฉางฉิงเม้มริมฝีปากของเขา เมื่อคิดถึงเฟิงจิ่งเหยาที่ไม่สบายที่บริษัท ขี้เกียจจะทะเลาะกับเขา

“ถ้าอยากรู้ ก็ไปตามมาสิ”

เมื่อพูดจบเธอก็ข้ามมั่วหลีและเดินไปที่ประตู

มั่วหลีเฝ้ามองเธอเดินไกลออกไป แม้ว่าใจของเขาจะโกรธมาก แต่เขาก็ยังต้องตามเธอไป

มิฉะนั้นหากผู้หญิงคนนี้มีปัญหาอะไร คุณชายของเธอคงจะไม่ยกโทษให้เธอ!