บทที่ 438 รู้สึกไม่ถึงความเจ็บปวดของเธอ

เมื่อกู้ฉาฉิงได้ยินคำพูดของเฟิงจิ่งเหยาที่ดูเหมือนจะเอาใจ ความไม่พอใจที่เก็บอยู่ในใจของเขาก็ทุเลาลง

เธอไม่สนใจว่ามั่วหลียังอยู่ด้วย และพูดด้วยใบหน้าบึ้งตึง "ถอดเสื้อผ้าออก ฉันจะดูแผล"

เฟิงจิ่งเหยาได้ยินดังนั้น เขายกมือขึ้นและเริ่มปลดกระดุมร่างกายของเขา

ต้องบอกเลยว่า คนหล่อแบบเขาไม่ว่าจะทำอะไรก็ดูดีน่ามองไปหมด

ไม่รู้ว่าเฟิงจิ่งเหยามีความคิดที่จะหยอกอะไรหรือเปล่า ตอนถอดเสื้อผ้าถึงเต็มไปด้วยสายตาลวนลาม ขยับอย่างอ้อยอิ่ง ทำให้กู้ฉางฉิงมองอย่างหลงไหล หายใจติดขัด

ท่าทางระมัดระวังเช่นนี้ทำให้เฟิงจิ่งเหยาอดกลั้นไม่ได้และระเบิดหัวเราะออกมาดังๆ

กู้ฉางฉิงเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของเขาก็ได้สติกลับมา เมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อครู่ ก็อายแทบมุด

“เฟิงจิ่งเหยา!”

เธอตะโกนชื่อเต็มของเขาออกมา ใบหน้าของเธอแดงก่ำราวกับแอปเปิ้ลสุก ส่งกลิ่นหอมน่ารับประทาน

เมื่อเฟิงจิ่งเหยาเห็น หัวใจของเขาก็เต้นระรัว กลืนน้ำเอือกใหญ่โดยไม่รู้ตัว และในหัวเขานึกถึงภาพเมื่อคืนที่ผ่านมา

กู้ฉางฉิงสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของเขา ใบหน้าของเธอก็ยิ่งอายม้วน และแน่นอนว่าใบหน้าของเธอก็แดงขึ้น

"ถ้ายังล้อเล่นอยู่ล่ะก็ ฉันจะกลับแล้วนะ!"

เธอยืนขึ้นด้วยความโกรธ ท่าทางเหมือนจะกลับจริงๆ

เฟิงจิ่งเหยารู้ว่าเขาแกล้งเล่นเกินไป รีบดึงเธอเอาไว้ ปลอบประโลม “โอเคๆ ฉันจะไม่แกล้งคุณแล้ว ช่วยฉันทายาเถอะ ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าแผลเจ็บอีกแล้ว”

กู้ฉางฉิงได้ยินว่าเจ็บแผลอีกครั้ง ก็ลืมความอายเมื่อสักครู่ เธอจึงหันกลับไปและเปิดแผลเฟิงจิ่งเหยาทันที

เมื่อเห็นว่าบาดแผลที่เป็นแผลเป็นไปแล้วบนร่างกายของเขา มีรอยแตกเผยให้เห็นเนื้อและมีเลือดไหลเล็กน้อยภายใน

โดยเฉพาะอย่างยิ่งมีรอยขีดข่วนเล็กน้อยรอบๆบาดแผล เธอรู้ดีว่ารอยเหล่านี้มาจากไหน เธอรู้สึกโกรธและรู้สึกผิดในใจ

“บอกแล้วว่าอย่าขยับมาก ตอนนี้เป็นไงล่ะ แผลปริเลยเนี่ย”

เดิมทีเธออยากจะจิ้มบาดแผลของเฟิงจิ่งเหยา แต่ก็สงสาร นิ้วเรียวเลยจิ้มไปที่กล้ามเนื้อแน่นของเฟิงจิ่งเหยาแทน

เฟิงจิ่งเหยารู้สึกถึงความเจ็บปวดของเธอ ความอ่อนโยนบนใบหน้าของเขาก็มีมากขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อมั่วหลีมองไปที่คนทั้งสองแสดงความรักอย่างไม่แคร์คนอื่น ความหึงหวงในใจของเขาก็แทบจะไม่สามารถระงับได้

เธอกัดริมฝีปากแน่น อยากจะหันหน้าหนี ไม่ต้องเห็นใจจะได้ไม่ต้องไม่เป็นสุขแบบนี้

แต่คิดว่าถ้าเธอจากไป ผู้หญิงร้ายกาจอย่างกู้ฉางซินจะยิ่งไร้ยางอายที่จะหลอกล่อคุณชายของเธอทำเรื่องบัดสี

เธอจะให้โอกาสผู้หญิงร้ายกาจคนนั้นได้อย่างไร และในที่สุดเธอก็นั่งลงตรงข้ามกับพวกเขา

และการเคลื่อนไหวของเธอดึงดูดความสนใจของเฟิงจิ่งเหยาและกู้ฉางฉิงทันที

เฟิงจิ่งเหยาขมวดคิ้ว ไม่พอใจอย่างมากที่มั่วหลีไม่ฟังเขา

เพียงแต่ว่ากู้ฉางฉิงไม่ได้ให้เวลาเขาคุย และผลักเขาให้นอนลงบนโซฟาเพื่อเริ่มทายา

เมื่อมั่วหลีมองดูเธอสัมผัสคุณชาย ความอิจฉาในดวงตาของเธอยิ่งชัดเจนขึ้น และสายตานั้นก็ถูกแทนที่

กู้ฉางฉิงแน่นว่าสังเกตเห็น แต่เธอไม่สนใจ

เนื่องจากเธออยากดู ก็ให้เธอดู อย่างไรซะคนที่รู้สึกไม่ดีก็คือเธอ

เธอคิดแล้วก็อดไม่ได้ที่จะอยากยิ้มออกมา

ไม่คาดคิดว่าวันหนึ่งเธอจะมีวิธีที่ทำให้อับอายได้เช่นนี้

เธอคิดไป มือของเธอไม่ได้หยุดการกระทำ

ใช้เวลาสักพักก่อนที่เธอจะทายาเสร็จ

"คุณนอนลงสักพักแล้ว รอยาแห้งแล้วค่อยลุกขึ้น คุณได้พักผ่อนด้วยเช่นกัน"

ในขณะที่ทำความสะอาด เธอก็กำชับเฟิงจิ่งเหยาไป

เฟิงจิ่งเหยาไม่ได้ตอบรับ แต่ถามเวลาออกมา

"ตอนนี้กี่โมงแล้ว?"

ก่อนที่กู้ฉางฉิงจะตอบ มั่วหลีที่อยู่ด้านข้างก็ชิงพูดขึ้น "คุณชายคะ ตอนนี้บ่ายสามโมงแล้ว"

เมื่อเฟิงจิ่งเหยาได้ยินคำพูดนั้น เขาก็มองไปที่เธอด้วยสายเย็นชา มั่วหลีก็อึ้งกับความเย็นชาในดวงตาของเขา

เธออ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เฟิงจิ่งเหยาเบนสายตาหนีไป

"ฉางซิน ส่งแฟ้มที่อยู่ทางด้านซ้ายของโต๊ะทำงานให้ฉันด้วย เดี๋ยวสักพักชวี่ยี่จะมาเอา ฉันต้องจัดการกับมัน"