บทที่ 439 สนใจจริงๆ

กู้ฉางฉิงไม่รู้ว่า มั่วหลีแอบคิดหาวิธีกำจัดเธออย่างใจเย็น

เธอช่วยเฟิงจิ่งเหยาแต่งตัวและพยุงเขาออกไป

โชคดีที่ลิฟต์ที่ทั้งสองคนขึ้นนั้นตรงไปยังลานจอดรถ จึงไม่มีใครพบความสัมพันธ์ของพวกเขา

ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงคนกลุ่มนั้นก็มาถึงบ้านเฟิง

กู้ฉางฉิงช่วยพยุงเฟิงจิ่งเหยากลับไปที่บ้านหลังใหม่

ทันทีที่เดินเข้าไปในสวนหน้าบ้าน พ่อบ้านก็ทักทายเขา

"นายน้อย คุณนายรอง พวกคุณกลับมาแล้ว ท่านผู้หญิงรออยู่ที่ห้องนั่งเล่นสักพักแล้วและไม่ยอมให้เราติดต่อพวกคุณ"

เมื่อเฟิงจิ่งเหยาและกู้ฉางฉิงได้ยินสิ่งนี้ พวกเขามองหน้ากันและขมวดคิ้ว ราวกับคิดถึงจุดประสงค์ที่มาของคุณนายเฟิง

เมื่อพวกเขาวิตกกังวล มั่วหลีก็มีความสุขมากขึ้น

เนื่องจากคุณนายเฟิงมีอิทธิพลต่อเธอเช่นเดียวกันเธอหาเรื่องให้กู้ฉางซินเดือดร้อน

สามารถทำให้ผู้หญิงคนนั้นไม่มีความสุข เธอก็จะมีความสุข

แบบนี้ทั้งสามคนจึงเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นด้วยความคิดที่แตกต่างกัน

ในห้องนั่งเล่น คุณนายเฟิงที่สวมเสื้อผ้าสวยสดใสนั่งอยู่บนโซฟา

เมื่อเห็นคนทั้งสามเข้ามา ในขณะที่เธอกำลังจะตำหนิแต่เมื่อเมื่อเหลือบเห็นกู้ฉางฉิงกำลังพยุงเฟิงจิ่งเหยากลับมา เธอก็เริ่มกังวลทันที

“จิ่งเหยา เป็นอะไรไป?”

เธอก้าวไปข้างหน้าเบียดกู้ฉางฉิงออก และรีบช่วยพยุงเขาไปที่โซฟา

เมื่อเทียบกับกู้ฉางฉิง เขาเดินโซเซไปสองสามก้าว ใบหน้าไร้อารมณ์ แต่ทว่าไม่มีความสุขใดๆ

มั่วหลีเห็นทั้งหมดนี้ในสายตาของเขา

เธอยกยิ้มมุมปากของเธออย่างเย็นชา ดวงตาของเธอส่องแสงเป็นประกายและตอบคุณนายเฟิง

“อาการเจ็บของคุณชายกำเริบ คุณนายเลยไปรับคุณชายกลับมา”

คุณนายเฟิงขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเช่นนี้ “ไม่ใช่ว่าเกือบจะหายดีแล้วหรือไง ทำไมถึงกำเริบมาได้อีก?”

เธอจ้องมองไปที่มั่วหลี มองไปที่เฟิงจิ่งเหยา ในที่สุดก็มองไปที่กู้ฉางฉิง

เห็นได้ชัดว่าคนแรกที่เธอสนใจคือลูกชายของเธอได้รับบาดเจ็บนั่นเป็นเพราะกู้ฉางฉิง

แน่นอนเป็นเช่นนั้น

เมื่อต้องเผชิญกับการจ้องมองที่ดุร้ายของเธอ กู้ฉางฉิงจึงเปิดปากเพื่ออธิบาย แต่ก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร รู้สึกใจฝ่อ

เฟิงจิ่เงหยาสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของแม่ของเขาและกำลังพูดปลอบ มั่วหลีก็ชิงพูด “ไม่ใช่ว่าเพราะคุณนายไม่สงบนิ่งล่ะก็ ก็ไม่ต้องเจ็บ ไม่งั้นคุณชายก็คงไม่ต้องได้รับบาดเจ็บครั้งที่สอง”

ทันทีที่เธอพูดจบเฟิงจิงเหยาก็ตะโกนใส่เธอ

"มั่วหลี ออกไป!"

มั่วหลีรู้สึกถึงความโกรธในน้ำเสียงของเขาและร่างกายของเขาสั่นเล็กน้อย

เธอมองไปที่เฟิงจิ่งเหยาอย่างไม่เต็มใจและเสียใจ แต่ก็พบกับสายตาที่เฉยเมยและโหดเหี้ยมของคุณชาย

“ถ้าคุณให้ฉันพูดเป็นครั้งที่สอง เธอก็กลับไปหามั่วจุยเลยนะ!”

มั่วหลีหน้าซีดเผือด ไม่กล้าที่จะอยู่ต่อไปอีกแล้ว หันหลังกลับและเดินออกจากห้องนั่งเล่น

แม้ว่าในใจเธอจะไม่ยอม แต่เธอก็ไม่ได้โกรธมากนัก

ถึงแม้เธอก็มีช่วงเวลาที่ยากลำบาก แต่กู้ฉางฉิงก็จะไม่มีอะไรดีไปมากกว่าเธอ

สิ่งที่เธอเพิ่งพูด คุณนายเฟิงจะต้องไปเอาเรื่องผู้หญิงคนนั้นแน่ๆ

ในความเป็นจริงมันก็เป็นเช่นนั้น

หลังจากที่มั่วหลีออกไป คุณนายเฟิงก็กวักมือเรียกแม่บ้านให้เข้ามา "ช่วยพยุงนายน้อยเข้าไปพักผ่อนในห้อง"

แม่บ้านมองไปที่เธอจากนั้นมองไปที่เฟิงจิ่วเหยา ไม่ได้ขยับ

คุณนายใหญ่แห่งตระกูลเฟิงโกรธและตะคอกอย่างเย็นชา "ทำไมล่ะ?เดี๋ยวนี้คนบ้านนี้เขาไม่ฟังฉันแล้วหรือไง?

เฟิงจิ่งเหยารู้สึกปวดหัว ลูบมุมปากและขมวดคิ้ว “แม่ครับ มาที่นี่มีอะไรหรือเปล่า?”

กู้ฉางฉิงเห็นว่าบรรยากาศในห้องนั่งเล่นไม่ถูกต้องและนั่งเงียบๆบนโซฟาหวังว่าจะไม่ถูกโกรธ

น่าเสียดายที่ความเป็นจริงมักตรงกันข้ามกับความคิด