บทที่ 440 ฉันอยากแต่งงานซะแล้วสิ

เมื่อกู้ฉางซินได้ยินดังนั้นเขาก็คลายความกังวล

“งั้นแล้วเมื่อไหร่จะมา?”

ชายคนนั้นเม้มปากและสัญญาว่า "เมื่อทุกอย่างสิ้นสุดลงฉันจะไปหาคุณ"

หลังจากที่เขาพูดจบเขาก็ยื่นมือไปจับที่ข้างหัวของกู้ฉางซิน "หลังจากกลับไปแล้วให้อยู่ที่นั่นและดูแลตัวเองและลูกดีๆนะ"

กู้ฉางซินรู้ว่านี่เป็นคำตอบที่ดีที่สุด พยักหน้า ไม่ยืดยื้ออีกต่อไป

คืนนั้นชายคนนั้นใช้เครื่องบินส่วนตัวเพื่อส่งกู้ฉางซินกลับบ้านอย่างลับๆ

มีเพียงกู้หงเซินเท่านั้นที่รู้ข่าว

เช้าวันรุ่งขึ้นกู้ฉางซินมาถึงเมืองหลวงประเทศX

“ฉางซิน”

กู้หงเซินเฝ้าดูกู้ฉางซินลงจากเครื่องบินและรีบไปเดินไป พบว่ามีลูกสาวของเขาเท่านั้น

“คุณคนนั้นไม่ได้ตามมาด้วยหรอ?”

เขามองเข้าไปในเครื่องบิน กู้ฉางซินก็ส่ายหัว "เขายังมีเรื่องสำคัญที่ต้องทำ ฉันจะกลับมารอเขาก่อน"

เมื่อได้ยินเช่นนี้กู้หงเซินจึงไม่ถามเยอะ "คราวนี้ลูกกลับมาเพื่อจบแผนการเลยหรือเปล่า?"

กู้ฉางซินหรี่ตา "ยังไม่ถึงเวลา พ่อหาบ้านที่ซ่อนอยู่ให้ฉันอยู่สักพักสิ"

กู้หงเซินพยักหน้าแม้ว่าเขาจะไม่รู้รายละเอียดแผนการของลูกสาว แต่เขาก็ไม่เคยปฏิเสธคำขอของลูกสาว

และแบบนี้ กู้หงเซินช่วยกํ้ฉางซินค้นหาบ้านลับในปักกิ่งเพื่ออาศัยอยู่

และสิ่งเหล่านี้ กู้ฉางฉิงไม่รู้เลย

เนื่องจากบาดแผลของเฟิงจิ่งเหยากำเริบ กู้ฉางฉิงจึงหยุดงานชั่วคราวเพื่อดูแลเขา

ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองอบอุ่นขึ้นทุกวัน

คุณท่านเฟิงมีความสุขที่ได้เห็นผลลัพธ์ดังกล่าว

ท้ายที่สุดทั้งสองมีความสัมพันธ์ที่ดี อีกไม่นานคงได้อุ้มหลาน

น่าเสียดายที่เขามีความสุข แต่คนอื่นๆในตระกูลเฟิงไม่มีความสุข

โดยเฉพาะคุณนายเฟิงและมั่วหลี

เห็นทั้งสองคนสวีทกันทุกวัน แทบรอไม่ไหวที่จะแยกทั้งสองด้วยตัวเอง

น่าเสียดายที่ช่วงนี้เฟิงจิ่งเหยาและกู้ฉางฉิวอยู่ด้วยกันตลอด คุณนายเฟิงและมั่วหลีจะไม่สามารถทำสิ่งที่พวกเขาต้องการได้

ในที่สุดก็ได้แต่เฝ้าดูความสัมพันธ์ของทั้งสองคนที่ดีขึ้นในแต่ละวัน

เมื่อเทียบกับความโกรธของพวกเขา เฟิงจิ่งเหยาก็ทั้งรักทั้งจำใจ

อย่างที่ฉันพูดไปก่อนหน้านี้ เขาไม่ใช่คนที่ว่างแลเวจะอยู่เฉยๆ พอถูกกู้ฉางฉิงบังคับให้อยู่บ้านที่นี่และเขาไม่สามารถสัมผัสงานใดๆได้ซึ่งทำให้เขาอึดอัดมาก

ในวันนี้หนานกงเช่อมาตรวจสอบครั้งสุดท้ายและอดไม่ได้ที่จะกัดฟันเมื่อได้ยินเสียงถอนหายใจ

"เฟิงจิ่งเหยาถ้า ฉันไม่รู้จักคุณตั้งแต่ฉันยังเด็กและรู้จักนิสัยของคุณ ฉันอยากจะฉีกแผลของนายและปล่อยให้นายนอนอีกครึ่งเดือน นี่นายกำลังอวดต่อหน้าคนโสดต่อหน้าฉันหรอ?"

เฟิงจิ่งเหยาสวมเสื้อผ้ายิ้มแล้วไม่พูดอะไร แต่การแสดงออกของเขาชัดเจน

มองจนหนานกงเช่อรู้สึกหดหู่ใจ โกรธและพูดว่า "นายว่าถ้าฉันบอกคุณกู้ว่านายยังไม่แข็งแรง นายว่าคุณกู้จะให้นายยืดเวลาพักผ่อนไปอีกหรือเปล่า"

เฟิงจิงเหยาสำลัก มองไปที่หนานกงเช่ออย่างเย็นๆ น้ำเสียงของเขาไม่ค่อยดีไล่แขก "ตรวจเสร็จแล้ว ยังไม่ไปอีก?หรือว่าอยากจะกินข้าวฟรี?"

หนานกงเช่อรู้ว่าเฟิงจิ่งเหยายอมแพ้เขา เก็บข้าวของและพูดติดตลก "พอแต่งงานแล้วนิสัยเปลี่ยนไปน่ารักกว่าเดิมเยอะเลย ยิ่งทำให้ฉันอยากแต่งงานเข้าไปใหญ่"

เมื่อพูดจบ เขาก็หยิบอุปกรณ์แพทย์และเดินออกจากประตูไป

เฟิงจิ่งเหยามองไปที่แผ่นหลังที่ห่างออกไปของเขา โดยคิดว่าหลังจากที่เขาแต่งงาน นิสัยใจคอของเขาก็เปลี่ยนไปมาก

และการเปลี่ยนแปลงนี้เขาไม่ได้คิดอยากกำจัด เพราะเขารู้ดีว่าการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ล้วนเป็นเพราะกู้ฉางฉิง

กู้ฉางฉิงไม่รู้การสนทนาระหว่างทั้งสองคนในห้อง และเมื่อเห็นหนานกงเช่อออกมา จึงรีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อสอบถามเกี่ยวกับสถานการณ์

"ไม่ต้องกังวล แผลได้รับการดูแลอย่างดี ตราบใดที่คุณหยุดออกกำลังกายรุนแรง และพักฟื้นก็ไม่มีปัญหาใหญ่"

เมื่อหนานกงเช่อมองไปที่ความกังวลบนใบหน้าของเธอที่ปกปิดไม่มิด ก็รู้สึกอิจฉาเฟิงจิ่งเหยาเล็กน้อย