บทที่ 441 อย่าหวังไร้สาระกับสิ่งของที่ไม่ได้เป็นของคุณ

กู้ฉางซินพูดสิ่งเหล่านี้เสร็จ ก็ครุ่นคิดอีกครั้ง

เพียงแต่ในขณะนี้เธอไม่ได้คาดหวังว่าจำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงสิ่งอื่น จึงพูดทิ้งท้ายว่า : "ในขณะนี้ก็คือสิ่งเหล่านี้ ต้องให้เธอทำให้สำเร็จด้วย"

ถึงแม้ว่ากู้หงเซินจะไม่เข้าใจ แต่ฉางซินก็ให้เขาสบายใจได้ การจัดการเหล่านี้แน่นอนว่าเป็นเจตนาของเธอ ก็ไม่ได้พูดอะไร ติดต่อกู้ฉางฉิงตามคำขอของเธอ

ตระกูลเฟิง กู้ฉางฉิงอยู่ที่สวนรับสายของกู้หงเซิน แปลกใจเล็กน้อยแล้วก็หวาดกลัวนิดหน่อย

"มีธุระอะไร?"

เธอบังคับให้ตัวเองสงบจิตใจลงมา แล้วเอ่ยถามอย่างเคร่งขรึม

"อีกสักครู่ฉันจะส่งคนไปรับคุณ มีเรื่องที่จะต้องบอกคุณ!"

กู้หงเซินพูดจบก็วางสายไป ทิ้งให้กู้ฉางฉิงกระวนกระวายใจอยู่ทางด้านนั้น

ครั้งนี้ที่ต้องการพบเธอ ไม่ใช่ว่าต้องการให้เธอออกไปแล้วใช่ไหม?

เธอกัดปากคิดฟุ้งซ่านอยู่ในใจ

โดยเฉพาะเมื่อนึกถึงตนเองต้องจากเฟิงจิ่งเหยาไป หัวใจของเธอเหมือนถูกกรีดด้วยมีดทื่อ เจ็บปวดจนเธอยากที่จะหายใจ

เธอพบว่าเธอไม่อยากจากไปเลยสักนิด แต่ในความเป็นจริงจะยอมให้เธออยู่ต่อไปได้อย่างไร?

เธอยืนเงียบๆอยู่ที่สวนสักพัก จนกระทั่งกู้หงเซินส่งคนมาถึง เธอจึงกลับไปที่ห้องเปลี่ยนชุดแล้วออกไป

มั่วหลีมองเธอที่ออกไป ก็ขับรถตามหลัง

ไม่ใช่ว่าเธออยากจะตามหญิงชั่วคนนี้ จริงๆแล้วเป็นคำขู่ของคุณผู้ชายที่ไม่สามารถละเลยได้

เธอเข้าใจชัดเจน ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับผู้หญิงคนนี้อีก คุณผู้ชายจะลืมมิตรภาพเก่าๆแล้วทิ้งเธอไปอย่างแน่นอน

เช้นนี้ ทั้งสองก็ต่างมาถึงตระกูลกู้

เพราะตอนนี้กู้ฉางฉิงยังคงเป็นคุณหนูตระกูลกู้ เกรงว่ากู้ฉางซินกลับมา กู้หงเซินจะไปต้อนรับถึงหน้าประตูทางเข้าเลย

ถึงอย่างไรแสดงแล้วก็ต้องแสดงให้สุด ต่อให้ละครเรื่องนี้ใกล้จะจบลงแล้วก็ตาม

"ฉางซินกลับมาแล้ว ให้พ่อดูหน่อยสิ ผอมลงไปเยอะเลย"

กู้หงเซินรับบทเป็นพ่อที่เปี่ยมไปด้วยความรัก เดินเข้าไปพินิจพิเคราะห์เธอ ทำสีหน้าท่าทางสงสาร

ถึงแม้ว่ากู้ฉางฉิงจะไม่ได้คิดถึงเขาแล้ว แต่ทุกครั้งที่เห็นท่าทางเสแสร้งแกล้งทำนี้ของเขา ในใจก็ยุ่งเหยิงขึ้นมา

เธอไม่อยากสะอิดสะเอียนกับกู้หงเซิน เลยทำเป็นเปลี่ยนหัวข้อสนทนา : "ทางบ้านทำอาหารเสร็จหรือยัง? ฉันหิวแล้ว"

พูดจบ เธอก็เดินตรงไปที่ห้องอาหารของตระกูลกู้

กู้หงเซินเห็นเธอไม่ให้ความร่วมมือกับเขาเลยแม้แต่น้อย ในแววตาก็กลัดกลุ้ม แต่ไม่นานเขาก็เก็บไว้ แล้วตามไป

"ทำเสร็จแล้ว รอคุณกลับมาก็เริ่มทานได้เลย"

มั่วหลีได้ฟังคำพูดเอาใจของกู้หงเซิน มองภาพทั้งทั้งสองคนที่จากไป เห็นได้ชัดว่าเต็มไปด้วยความอบอุ่น แต่ทำให้เธอรู้สึกแปลกๆ

เธอเดิมตามไปโดยจิตใต้สำนึก ผลคือถูกคนขัดขวางอีกครั้ง

ครั้งนี้เธอไม่ได้พูดอะไร มองไปในทิศทางที่กู้ฉางฉิงหายไป หันกลับตามคนรับใช้คนนั้นไปที่ห้องรับแขก

แต่ไม่รู้ว่า เดิมทีกู้ฉางฉิงไม่ได้ไปที่ห้องอาหาร

ทั้งสองคนเดินตรงไปที่ห้องหนังสือของกู้หงเซิน

"พูดมาเถอะ เรียกฉันมามีธุระอะไร?"

เธอนั่งอยู่บนโซฟา เสียงสั่นเล็กน้อย กลัวที่จะได้ยินสิ่งที่ตนเองไม่อยากได้ยิน

ก็ไม่รู้ว่ากู้หงเซินสังเกตได้ถึงน้ำเสียงที่แปลกๆของเธอหรือเปล่า เขามองลึกๆไปที่กู้ฉางฉิง ไม่ได้ตอบกลับในทันที

กู้ฉางฉิงเห็นเช่นนี้ ในใจก็ยิ่งเป็นทุกข์ขึ้นมา

เธอเม้มปาก เมื่อเธอกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง กู้หงเซินก็พูดว่า

"ครั้งนี้ที่เรียกคุณมา มีสองสามเรื่องที่จะมอบหมายให้คุณทำให้สำเร็จ"

กู้ฉางฉิงได้ยินว่าไม่ใช่ให้เธอออกไป ก็โล่งอกเล็กน้อย ทว่าไม่ได้ปล่อยวางอย่างแท้จริง

ท้ายที่สุดแล้วทุกครั้งที่กู้หงเซินขอให้เธอทำอะไรบางอย่างมันไม่ใช่เรื่องดี

"ต้องการให้ฉันทำอะไร?" เธอขมวดคิ้วถาม

กู้หงเซินก็ไม่อ้อมค้อม พูดตรงไปตรงมา : "อีกไม่กี่เดือน ฉางซินก็ต้องกลับมาแล้ว เพื่อให้ฉางซินสามารถควบคุมสถานการณ์ของคุณได้อย่างราบรื่น ไม่ถูกคนสงสัย คุณต้องทำการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง"

กู้ฉางฉิงได้ยินว่ากู้ฉางซินจะกลับมา ใจก็สั่นเล็กน้อย

โดยเฉพาะคำสุดท้ายของกู้หงเซิน ก็ยิ่งทำให้สีหน้าเธอซีดเผือดขึ้นมา