บทที่ 442 ไม่เชื่อเขาหรอก

กู้ฉางฉิงหันไป ก็เห็นชายหนุ่มรูปหล่อที่หน้าประตู อารมณ์ที่ยากจะเก็บกดก็แทบพังทลาย

"กลับมาแล้วหรอ"

เธอเก็บกดควาทรู้สึกที่อยากจะร้องไห้ ตอบกลับไป พยายามทำให้เฟิงจิ่งเหยาไม่สังเกตเห็น

แต่ไม่รู้ว่า เธอไม่อยากให้คนสังเกตเห็น แต่กลับมีพิรุธทุกด้าน

ในตอนแรกเฟิงจิ่งเหยาไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ ก็เดินเข้าไปโดยจิตใต้สำนึก อยากจะใกล้ชิดกับเธอ

แต่เมื่อเขาเคลื่อนไหว ทว่ากู้ฉางฉิงก็หลีกหนีเขา

เฟิงจิ่งเหยามองแขนที่คว้าน้ำเหลว ในแววตาก็ประกายความประหลาดใจ มองไปที่กู้ฉางฉิง

กู้ฉางฉิงก็ตกตะลึง สังเกตเห็นสายตาของเฟิงจิ่งเหยา ใจก็สั่นไหว

"เอ่อ……ฉันไม่สบายนิดหน่อย ไม่ ไม่สะดวก"

เธอไม่รู้ว่าควรจะปิดบังอย่างไร เลยฝืนหาข้ออ้างไป

แต่เธอรู้ว่า เกี่ยงข้องกับการเปลี่ยนแปลงของเธอนี้ ทั้งหมดเป็นผลกระทบมาจากคำพูดของกู้หงเซิน

เพราะรู้ว่าต้ๆองจากไป เธอก็ปรารถนาที่จะพัวพันกับเฟิงจิ่งเหยาให้น้อยลง

จะสามารถลดการพัวพันลงได้หรือไม่ ไม่ใช่การควบคุมของเธอ

เฟิงจิ่งเหยาไม่รู้ความคิดในใจเธอ มองเธออย่างลึกซึ้ง จึงยิ้มมุมปากพยักหน้า : "โอเค คุณพักผ่อนเถอะ ฉันจะไปอาบน้ำ อีกสักครู่ก็ลงไปทานข้าวด้วยกัน"

กู้ฉางฉิงจนปัญญาที่จะปฏิเสธ ได้แต่พยักหน้า

เธอมองเฟิงจิ่งเหยาที่หายเข้าไปในห้องน้ำ จึงคอตกอย่างเป็นทุกข์

เธอควรทำอย่างไรดี?

ไม่มีใครให้คำตอบเธอได้

เธอเม้มปาก นั่งอยู่ตรงระเบียง ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวมาจากห้องน้ำ รู้ว่าเฟิงจิ่งเหยาออกมาแล้ว จึงนวดๆหน้าเพื่อให้ตัวเองดูเป็นปกติและลงไปชั้นล่างเพื่อรับประทานอาหารกับเขา

มื้ออาหาร กู้ฉางฉิงไม่ได้ดูแลเฟิงจิ่งเหยาเหมือนเมื่อก่อน แต่มักจะใจลอยบ่อยๆ ทำให้เฟิงจางเหยาเหล่ๆมอง

เขาไม่ได้ถามกู้ฉางฉิงอีก เพราะรู้ว่าถึงแม้จะถาม เธอก็ไม่บอกเขา

รอทานอาหารเสร็จ หลังจากที่เขาส่งกู้ฉางฉิงกลับไปที่ห้องแล้ว ก็หันออกไปหามั่วหลี

"วันนี้คุณนายรองไปเจอเรื่องอะไรมา?"

มั่วหลีที่ก็สังเกตเห็นความผิดปกติของกู้ฉางฉิง เวลานี้เผชิญหน้ากับคำถามของคุณผู้ชายของตน ก็ไม่ได้รู้สึกผิดคาด

เธอคิดถึงจุดเริ่มต้นที่ผิดปกติของกู้ฉางฉิง จึงตอบกลับไปว่า : "วันนี้คุณนายรองออกไปที่ตระกูลกู้ แล้วไม่ได้ไปที่อื่นเลย คิดว่าน่าจะเกี่ยวข้องกับตระกูลกู้"

เฟิงจิ่งเหยาได้ฟังคำนี้ ก็ขมวดคิ้วแน่น ในแววตาเต็ทไปด้วยความไม่เข้าใจ

พูดตามเหตุผล เป็นลูกสาวสุดที่รักของกู้หงเซิน กู้ฉางซินกลับไปก็ต้องดีใจ ทำไมถึงกลายเป็นเหมือนหนักอกหนักใจ หรือว่าตระกูลกู้เกิดเรื่องอะไร?

เขาคิดแล้ว ก็รู้สึกว่าอาจจะมีเรื่องเกิดขึ้นกับตระกูลกู้

ถึงอย่างไรกู้หงเซินคนนั้นก็โลภไม่รู้จักพอ ไม่ช้าก็เร็วจะต้องพบเจอปัญหา

จะให้คนเรียกกลับมาที่นี่ ก็กลัวว่าอยากจะช่วยกู้ฉางซิน แต่ฏู้ฉางซินก็จะลำบากใจ เช่นนี้จึงจิตใจว้าวุ่นสับสน

มั่วหลีไม่รู้ความคิดของเฟิงจิ่งเหยา เห็นว่าหลังจากเธอตอบกลับ คุณผู้ชายก็ไม่ได้พูดอะไร อดไม่ได้ที่จะพูดเตือน

"ไม่มีอะไรแล้ว คุณกลับไปเถอะ"

เฟิงจิ่งเหยาสติกลับมา โบกมือให้มั่วหลีออกไป

ในเมื่อกู้ฉางฉิงมีเรื่อเก็บไว้ในใจ และอาจต้องการความช่วยเหลือจากเขา เขาไม่กังวลอีกต่อไป รอให้ผู้หญิงคนนี้พูดออกมาเองก็พอ

ก็ดี ถึงเวลานั้นเขาจะได้พูดเงื่อนไขบางอย่างแลกเปลี่ยนได้

นึกถึงตรงนี้ การแสดงออกบนใบหน้าเขาก็อ่อนโยนขึ้น

มั่วหลีเห็นก็กำหมัดแน่น หันกลับออกไปด้วยแววตาเคร่งขรึม

เธอกลับมาที่ห้อง ความริษยาในใจไม่สามารถสงบได้นาน

"ฉันเอง ฉันจะให้คุณไปทำอะไรบางอย่าง"

เธอสั่งการลูกน้องแล้วจ้องมองตระกูลกู้ด้วยสายตาเย็นชา

ใช่ เธอและเฟิงจิ่งเหยามีการคาดเดาที่เหมือนกัน ถ้าตระกูลกู้พบกับความยุ่งยากอะไรจริงๆ กู้ฉางซินก็จะต้องมาหาคุณผู้ชายให้ช่วย เธอจำเป็นต้องนำเรื่องนี้ไปแจ้งทางด้านคุณนายเฟิง

ยืมโอกาสนี้ทำให้ผู้หญิงคนนี้หายสาบสูญไปจากตระกูลเฟิง