บทที่ 443 ฉันเข้าใจผิดแล้ว

กู้ฉางฉิงได้ยินจี้เฟิงหยุนพูดดีกับตน นอกจากนี้ยังมีความห่วงใยอย่างจริงใจในสายตา การแสดงออกที่แข็งกระด้างในเดิมทีก็ค่อยๆอ่อนโยนลงมา

จี้เฟิงหยุนเห็น รอยยิ้มบนใบหน้าก็กว้างขึ้น

เขาจะไม่เห็นการป้องกันของกู้ฉางฉิงต่อเขาได้อย่างไร แม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ แต่เขาไม่ต้องการให้กู้ฉางฉิงปฏิบัติต่อเขาในฐานะคนนอก โดยเฉพาะเขายังรู้ความลับของเธอด้วย

"ถ้าไม่ใช่เพราะเธอไม่ขอลาในวันนี้ คาดว่าเธอจะต้องมา เพื่อสอบปากคำคุณสิบแปดวิธี"

เขายังคงพูดสิ่งที่จะทำให้กู้ฉางฉิงผ่อนคลาย

กู้ฉางฉิงอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ นึกถึงนิสัยเอะอะโวยวายของอันเฉียวแล้ว อารมณ์ที่กลัดกลุ้มมาเป็นเวลานานก็ปลอดโปร่งขึ้นมา

"ดูเหมือนว่าเจอกันครั้งหน้า ฉันต้องเตรียมขนมอร่อยๆไว้ มิเช่นนั้นยัยนั่นไม่ปล่อยฉันไปง่ายๆแน่"

"ใช่ ยัยเด็กนี่มักจะบ่นถึงคุณกับฉันตลอด"

จี้เฟิงหยุนพูดคล้อยตาม ในเวลาเดียวกันก็ทำให้กู้ฉางซินฟังออกว่ามีบางออย่างที่ไม่เหมือนเดิม

เธอเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ : "เฟิงหยุน คุณกับอันเฉียว……”

ประโยคหลังเธอไม่ได้พูดออกมา เพียงแต่ความหมายนั้นก็ชัดเจนมาก

จี้เฟิงหยุนหดหู่พูดไม่ออก : "คิดเพ้อเจ้ออะไร ฉันกับอันเฉียวเป็นเพื่อนกันอย่างบริสุทธิ์ใจ เธอไม่ได้ชอบคนแบบฉันหรอก"

เมื่อเขาพูดคำนี้ สายตาสงบนิ่งจ้องมองไปที่กู้ฉางฉิง สายตาที่เต็มไปด้วยความรักและห่วงใยจนกู้ฉางฉิงไม่สามารถเพิกเฉยได้

"ฮ่าฮ่า ดูเหมือนฉันจะเข้าใจฉันผิดแล้ว"

เธอไม่คิดจะพูดหัวข้อนี้ต่อไป แกล้งทำเป็นหัวเราะแล้วคุนเรื่องอื่นต่อไป

จี้เฟิงหยุนจะไม่รู้ได้อย่างไร ความสดใสในดวงตาก็มืดมนลงเล็กน้อย แต่ไม่นานก็กลับมาเป็นปกติ

เขาไม่ลืมสถานะตอนนี้ของกู้ฉางฉิง บางอย่างก็ไม่เหมาะที่จะพัฒนาในตอนนี้

ก็เพราะอย่างนี้ เขาก็เลยเปลี่ยนหัวข้อ

ทั้งสองคนพูดคุยกันอย่างมีความสุขมาก พอถึงเที่ยง ก็ทานอาหารด้วยกัน

"ของเหล่านี้คุณชอบกิน เพียงแต่ได้ยินมาว่ามีการเปลี่ยนพ่อครัวที่ร้านอาหารนี้ ไม่รู้ว่ารสชาติจะเหมือนเดิมหรือเปล่า

จี้เฟิงหยุนดูแลการทานอาหารของกู้ฉาง ปฏิบัติอย่างเป็นธรรมดา กู้ฉางฉิงก็เป็นปกติที้จะไม่ขัดข้อง

ถึงอย่างไรตอนอยู่ที่โรงเรียน เธอก็ได้รับการดูแลของจี้เฟิงหยุนไม่น้อย

เพียงแต่พวกเขาเห็นว่าเป็นปกติ มั่วหลีก็รู้สึกขัดหูขัดตามาก

เธอเห็นกู้ฉางฉิงที่พูดคุยหัวเราะกับจี้เฟิงหยุน จนถึงขั้นรับอาหารที่ผู้ชายคนนั้นคีบให้ ดวงตาดุดันมองไปที่กู้ฉางฉิงราวกับว่าต้องการจะสังหารเธอ

การรับประทานอาหารของกู้ฉางฉิงหยุดลงชั่วขณะ แต่ไม่นานก็กลับมาเป็นปกติ

เธอกินไปครุ่นคิดไป ก็ไม่ได้สนใจการดูแลของจี้เฟิงหยุน

แต่สิ่งเหล่านี้ในสายตาของมั่วหลี คือกู้ฉางฉิงมีชู้อย่างไม่ต้องสงสัย

"นังสารเลวนี่ คาดไม่ถึงว่าจะสวมเขาให้คุณผู้ชาย ก็ดูแล้วกันว่าฉันมั่วหลีคนนี้จะยอมหรือไม่!"

เธอราวกับจับภรรยาที่มีชู้ได้ เดินไปทางกู้ฉางฉิงอย่างดุดัน

จี้เฟิงหยุนสังเกตเห็นว่าเธอเข้ามาใกล้ เพราะรู้ว่าคนคนนี้มากับกู้ฉางฉิง กำลังคิดจะถามว่ามีธุระอะไร ถ้วยซุปผักก็เทราดลงบนหัวของเขา

"มั่วหลี คุณทำอะไร?"

กู้ฉางฉิงคาดไม่ถึงว่ามั่วหลีจะกระทำเช่นนี้ หลังจากที่ตกตะลึง ก็จ้องมองเธออย่างโกรธเกรี้ยว ในเวลาเดียวกันก็ไม่ลืมที่จะช่วยทำความสะอาดซุปบนตัวจี้เฟิงหยุน

"เฟิงหยุน คุณเป็นยังไงบ้าง?"

มั่วหลีเห็นการกระทำของเธอ ก็โกรดเดือดดาลขึ้นมา

"ชายโฉดหญิงชั่ว"

เธอกัดเขี้ยวเคี้ยวฟันจ้องมองกู้ฉางฉิง แล้วฉุดคนออกมาทันที : "คุณนายรองลืมฐานะตนเองไปแล้วใช่ไหม?"

เธอตำหนิกู้ฉางฉิงเสร็จ ก็ไม่ลืมจี้เฟิงหยุน พูดจาทำให้คนอื่นเจ็บปวดอับอายถึงทึ่สุด "ฉันว่าแล้วว่าทำไมช่วงนี้คุณนายรองถึงไม่ลงรอยกับคุณผู้ชาย ที่แท้ก็มีคนใหม่ เชอะ ดูไม่ออกเลยว่า ที่แท้คุณนายรองก็ชอบแบบนี้ สวยขนาดนี้ คิดๆดูแล้วแก้ขัดไปคืนหนึ่งก็ถูกมากใช่ไหม? ก็ไม่รู้นะว่าเข้าจะสามารถทำให้คุณนายพึงพอใจได้หรือเปล่า?"

จี้เฟิงหยุนถูกเธอเสียดสีจนโกรธหน้าแดงหน้าดำ กู้ฉางฉิงก็ยิ่งไม่ต่างกัน