บทที่ 447 คุณหวังดีขนาดนี้เลยหรอ

กู้ฉางซินตัดสินใจในใจ แล้วก็ให้คนติดต่อกู้หงเซิน

กู้หงเซินเห็นว่าลูกสาวสุดที่รักเรียกหา ก็วางงานในมือลงทันทีแล้วรีบมา

"ฉางซิน มีอะไรหรอ?"

เขาเดินไปข้างๆกู้ฉางซินด้วยความรักใคร่เอ็นดู กระทำอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าจะทำให้ลูกสาวของตนกับหลานชายในท้องของเธอตกใจ

"พ่อ คุณนั่งก่อน ฉันจะค่อยๆพูดกับคุณ"

กู้ฉางซินมองการกระทำของเขา ชั่วขณะในใจก็อัดอั้นตันใจ

รอกู้หงเซินนั่งลง เธอก็ชี้ไปที่ข้อมูลที่คนข้างนั้นส่งมา แล้วพูดเรื่องธุรกิจกับกู้หงเซินขึ้นมา

"พ่อ คุณลองดูข้อมูลนี้ก่อน"

กู้หงเซินสงสัย แต่ยังคงหยิบข้อมูลมาอ่าน เพียงแค่ดู ก็ทำให้เขาเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ

"ฉางซิน นี่คือญ่าหวงต้องการจะร่วมมือกับเราหรอ?"

ก็ไม่แปลกที่เขาจะประหลาดใจเช่นนี้ ญ่าหวงนี้เป็นกลุ่มนายทุนใหญ่หนึ่งในริ้ยชั้นนำของต่างประเทศ ตอนนี้คาดไม่ถึงว่าต้องการจะร่วมมือกับตระกูลกู้ของพวกเขา ทำให้คนยากที่จะเชื่อ

แน่นอนว่ากู้ฉางซินก็เข้าใจ พยักหน้าอธิบายว่า : พ่อ คุณไม่ต้องคิดเยอะหรอก บริษัทนี้อยู่ภายใต้ชื่อของเขา โดยปกติแล้วจะไม่ถูกกว่าสำหรับบุคคลภายนอก เราต้องการเข้าสู่ตลาดในเมืองหลวงโดยเร็วที่สุด หาบริษัทที่เคยให้ความร่วมมือ จะสามารถลดเวลาได้มาก"

กู้หงเซินพยักหน้าอย่างเข้าใจ ฉับพลันก็นึกถึงคำพูดเมื่อกี้นี้ของกู้ฉางซิน อดไม่ได้ที่จะกังวลใจ : "อาศัยกู้ซื่อคนเดียวเกรงว่ามันจะไม่ง่ายแบบนั้น ตอนนี้อำนาจของทุกฝ่ายในเมืองหลวงก็มีรูปแบบการดำเนินการที่มั่นคงแล้ว ถ้าจู่ๆปรากฏบริษัทขึ้นมาใหม่ เกรงว่าความสมดุลที่รักษาไว้ตลอดมาก็จะเสียไป มีผลกระทบรุนแรง จนถึงขั้นถูกบีบคั้นโดยบริษัทอื่นๆ"

กู้ฉางซินคิดถึงปัญหานี้ก่อนแล้ว พูดอย่างไม่ใส่ใจว่า : "ใครบอกว่ามีแค่ตระกูลกู้ ไม่ใช่ยังมีตระกูลเฟิงอีกหรอ? ตระกูลเฟิงเป็นจ่าฝูงในเมืองหลวงมาตลอด ขอเพียงแต่พวกเขาช่วยด้วย ญ่าหวงก็จะปักหลักในเมืองหลวงได้ง่ายดายอย่างมาก"

กู้หงเซินได้ฟังคำนี้ ก็เข้าใจความหมายลูกสาวของตน

"ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะรวมข้อมูลเล็กน้อย แล้วให้กู้ฉางฉิงนำไปให้เฟิงจิ่งเหยา"

กู้ฉางซินพยักหน้า ในแววตาพึงพอใจ

ขอเพียงแค่ญ่าหวงเข้ามาตั้งรกรากในเมืองหลวงได้สำเร็จ ตลาดในประเทศก็ไม่ใช่ปัญหา

……

วันต่อมา กู้ฉางฉิงส่งเฟิงจิ่งเหยาไปแล้ว ก็ได้รับโทรศัพท์จากกู้หงเซิน

"มีธุระอะไร?"

ก็ได้ยินเสียงเย็นชาของกู้หงเซินดังขึ้นในโทรศัพท์ : "ฉันอยู่ร้านกาแฟถนนจินเลขที่89 ให้เวลาคุณครึ่งชั่วโมงรีบตามมา"

พูดจบ เขาก็วางสายไป

กู้ฉางฉิงบีบโทรศัพท์ ขมวดคิ้วแน่น

ระยะเวลาที่พวกเขาพบกันครั้งสุดท้ายไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ สักครู่นี้ก็เรียกเธอไปอีก เกรงว่าจะไม่ใช่เรื่องดี

เธอเม้มๆปาก ไม่อยากไป แต่ในความเป็นจริงไม่ยอมให้เธอเอาแต่ใจ

ท้ายที่สุดเธอก็เก็บข้าวของ หยิบกระเป๋าถือแล้วออกไป

เป็นธรรมดาที่มั่วหลีเห็นเช่นนี้ก็ตามไป

กู้ฉางฉิงทำเป็นไม่เห็นการมีตัวตนอยู่ของเธอ

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เขาก็มาถึงร้านกาแฟถนนจินเลขที่89

บริกรเดินพาไปที่ห้องวีไอพี

มั่วหลีเห็นเธอเข้าไป ก็ตามไปโดยจิตใต้สำนึก ทว่าถูกผู้ช่วยด้านนอกของกู้หงเซินขัดขวางไว้

"ขอโทษด้วย คุณเข้าไปไม่ได้ ท่านประธานของเรามีธุระที่จะต้องปรึกษาหารือกับคุณหนู"

มั่วหลีขมวดคิ้ว กำลังคิดจะตำหนิ ก็ได้ยินเสียงกู้ฉางฉิงดังมาจากในห้องวีไอพี : "รอด้านนอก"