บทที่ 446 เคยชอบใครมาก่อนไหม

เฟิงจิ่งเหยาจำได้ว่าไม่มีบุคคลดังกล่าวในข้อมูลก่อนหน้านี้ อีกทั้งจากในคำบรรยายของมั่วหลี เขาสามารถแยกแยะได้อย่างชัดเจน

เขานึกถึงตรงนี้ ก็จับมือกู้ฉางฉิงไว้แน่น แต่ไม่ได้คิดที่จะทำลายสิ่งนี้

ถึงอย่างไรจากในน้ำเสียงของกู้ฉางฉิง เขาก็ฟังออก คิดกับอีกฝ่ายเหมือนพี่ชายจริงๆ

"เช่นนี้ สังสรรค์ครั้งหน้าพาฉันไปด้วยนะ ให้ฉันได้เจอเพื่อนของคุณด้วย"

กู้ฉางฉิงได้ยิน ในใจก็โล่งอก

เห็นได้ชัดว่าเฟิงจิ่งเหยาเชื่อคำพูดของเธอ

สำหรับการพูดว่าอยากพบปะของเขา เธอก็ฉีกยิ้ม ยิ้มพูดว่า : "โอเค มีโอกาสก็จะบอกคุณนะ"

เธอพูดจบ ก็เช็ดผมเฟิงจิ่งเหยาอย่างตั้งใจ

เพราะความอึดอัดมาตลอดสัปดาห์ แล้วมาคืนดีกันใหม่ ทั้งสองก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเบื่ออหน่ายขึ้นมา

โดยเฉพาะกู้ฉางฉิง เพราะว่าต้องจากไป เรื่องก่อนหน้านี้ก็ปล่อยไป ตอนนี้ก็ทำได้แล้ว

เธอทำตัวออดอ้อนไม่ปล่อยให้เฟิงจิ่งเหยาไปทำงาน และเธอเองก็นอนอยู่ในอ้อมแขนของเฟิงจิ่งเหยา การติดหนึบนี้ ทำให้เฟิงจิ่งเหยาทั้งมีความสุขทั้งทำอะไรไม่ถูก

จากนั้นก็พูดถึงหัวข้อสนทนาที่ไม่รู้ว่าอารมณ์ไหน

"จิ่งเหยา เมื่อก่อนคุณมีคนที่เคยชอบไหม?"

กู้ฉางฉิงอยากรู้ประวัติความรักของเฟิงจิ่งเหยา แล้วอยากรู้เหมือนกันว่าตอนนี้เขารู้สึกยังไงกับตัวเอง

เฟิงจิ่งเหยาตกตะลึง จากนั้นใบหน้าของกู้ฉางฉิงก็ปรากฏขึ้นในสมองของเขา ตลอดจนได้พบเธอ ตนเองก็เปลี่ยนไป อดไม่ได้ที่จะยิ้มมุมปาก

"เมื่อก่อนไม่มี แต่ตอนนี้มีแล้ว

เขาพูดจบ ก็ก้มลงไปมองกู้ฉางฉิงด้วยดวงตาที่ลึกซึ้ง

กู้ฉางฉิงปะทะเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความรัก ก็ตกตะลึง

ถึงแม้เฟิงจิ่งเหยาจะไม่พูดออกมาอย่างชัดเจน แต่ความรักละมุนที่แทบจะล้นทะลักออกมา เดิมทีไม่สามารถทำให้คนเพิกเฉยได้

เธออดยิ้มขึ้นมาไม่ได้ แววตาเป็นประกาย

เธอนึกถึงประโยคหนึ่งที่เธอเคยอ่านในหนังสือเล่มหนึ่ง——ความรักที่สวยงามที่สุด ก็คือคนที่คุณชอบก็ชอบคุณเช่นกัน

เพียงแต่ใจสั่นไม่นาน กู้ฉางฉิงก็สติกลับมา

ชอบใครกัน? ที่เขาชอบคือกู้ฉางซิน ไม่ใช่กู้ฉางฉิง

คิดแล้ว จมูกเธอก็เริ่มแสบ เบ้าตาก็กลับมามีน้ำตาอีกครั้ง

เฟิงจิ่งเหยาเห็น ก็เก็บรอยยิ้มบนใบหน้า ขมวดคิ้วเล็กน้อยถามว่า : "ร้องไห้ทำไม?"

กู้ฉางฉิงหายใจเข้าลึกๆ กลั้นน้ำตากลับไปแล้วยิ้มพูดว่า : "ฉันมีความสุข!"

เฟิงจิ่งเหยาตกตะลึง ท้ายที่สุดก็เข้าใจความหมายของคำพูดนี้ของเธอ ก็โล่งอก แล้วยิ้มตาม

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาแสดงความรู้สึกต่อกู้ฉางฉิง ยังกังวลที่ทำให้คนตกใจ

"คุณล่ะ?"

เขาก้มหน้าลง อยากให้กู้ฉางฉิงตอบกลับเขา

กู้ฉางฉิงใจสั่น จ้องมองเฟิงจิ่งเหยาแล้วพูดว่า : "ฉันก็เช่นกัน"

เฟิงจิ่งเหยาอิ่มอกอิ่มใจ บนใบหน้ายิ่งอบอุ่นอ่อนโยน เดิมทีมือที่วางอยู่สองข้างเผยให้เห็นโครงร่างที่อ่อนโยนของกู้ฉางฉิง

เป็นธรรมดาที่กู้ฉางฉิงจะสังเกตเห็นความสุขของเขา ความขมขื่นในใจก็แทบจะกดไว้ไม่อยู่

เธอนึกถึงวันข้างหน้าที่เธอต้องจากไป เฟิงจิ่งเหยาจะสามารถแยกแยะความแตกต่างของเธอได้ไหม

ก็อยากรู้ว่า หลังจากที่เธอไป เขาจะคิดถึงตนไหม

แน่นอน ว่าเธอก็เลยถามแบบนี้

"จิ่งเหยา คุณว่าหากในอนาคตฉันไม่อยู่แล้ว คุณจะคิดถึงฉันไหม?"

เฟิงจางเหยาฟังคำนี้ ก็รู้สึกทำอะไรไม่ถูก

เขาหยุดมือลง ขมวดคิ้วมองกู้ฉางฉิง ในแววตาเต็มไปด้วยความคาดไม่ถึง

"ไม่อยู่แล้ว? ทำไมถึงไม่อยู่?"

กู้ฉางฉิงเห็นเช่นนี้ ก็ใจสั่นไหว ยิ้มทั้งน้ำตาพูดว่า : "ฉันก็แค่ถามเฉยๆ ไม่ใช่ว่ายังคงมีเหตุไม่คาดฝันอีกหรอ?"

เฟิงจิ่งเหยาขมวดคิ้วแน่น ความไม่พอใจในสายตาก็ยิ่งลึกซึ้งขึ้น