บทที่ 445 คนที่ติดตามเขา ก็เป็นเธอตลอด

เฟิงจิ่งเหยาโกรธจริงๆ

เขาสนใจกู้ฉางฉิงที่ไปทานข้าวกับชายคนอื่น และไม่ได้แจ้งให้เขาทราบ

เพียงแต่เขาก็ไม่ได้ไม่มีเหตุผลเพราะเหตุนี้

เขามองมั่วหลีพินิจพิเคราะห์อย่างละเอียด ในแววตาประกายความมืดครึ้ม : "คุณทำผิดจริงๆ ก็ต้องได้รับการลงโทษ"

พูดจบ เขาก็ลุกเดินออกไปจากมั่วหลี

มั่วหลีมองเขาที่จากไป ในแววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง

เธอยอมรับผิดทั้งหมด แล้วยังได้อธิบายถึงสาเหตุของเรื่องดังกล่าวอย่างชัดเจน ทำไมคุณผู้ชายยังต้องลงโทษเธอด้วย?

ถึงแม้เธอจะไม่ยินยอม แต่มันเป็นเพียงแค่ชั่วครู่

เพราะเธอนึกถึงเมื่อกี้ที่คุณผู้ชายออกไป สีหน้าไม่ค่อยดีนัก ดูแล้วน่าจะไปจัดการผู้หญิงคนนั้น

เธอนึกถึงตรงนี้ บนใบหน้าก็ประกายความดีใจ เดินย่องเบาๆไปที่ห้องนอนหลับ

ในห้องนอนหลัก กู้ฉางฉิงยังไม่ได้พักผ่อน

เธอรู้ว่าหลังจากที่เฟิงจิ่งเหยาไต่สวนมั่วหลีแล้ว ก็ต้องกลับมาหาเธออย่างแน่นอน ดังนั้นเธอจึงนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานเพื่อรอเขากลับมา

ไม่นาน เธอได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวของประตู ในใจยังคงแปลกใจเล็กน้อย

เดิมทีเธอคิดว่าจะใช้เวลานาน ไม่คิดว่าจะมาเร็วขนาดนี้

ก็ใช่ ถึงอย่างไรเธอก็ตบคนสนิทของเขา

ในขณะที่เธอกำลังรอให้เฟิงจิงเหยาโจมตี จู่ๆไหล่ก็จมลง จากนั้นก็ถูกจับให้หันไป ก็เผชิญหน้ากับเฟิงจิ่งเหยาพอดี

"ยังโกรธอยู่หรอ?"

เฟิงจิ่งเหยาเลิกคิ้วมองเธอ : "ฉันรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น มั่วหลีก็ลงโทษไปแล้ว"

เขาเก็บกดความทุกข์ในใจ แล้วพูดอธิบาย

กู้ฉางฉิงเม้มปาก ในใจเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

ชายคนนี้ไม่ได้ชำระบัญชีกับเธอ แต่กลับพูดอย่างนุ่มนวล ราวกับปลอบโยนเธอ

"จากนั้นล่ะ?"

ในใจเธออ่อนโยนลงแล้ว แต่ไม่รู้ทำไม ก็พูดคำพูดประชดประชันเช่นนี้ออกมา

เฟิงจิ่งเหยาได้ฟังน้ำเสียงที่ไม่ค่อยดีนี้ ก็คิ้วขมวดเล็กน้อย สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นย่ำแย่ลง

ถึงอย่างไรเขายังไม่ได้ปล่อยคล้อยตามไป อีกทั้งความขัดแย้งของทั้งสองคน ถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้น

"กู้ฉางซิน ปัญหาน่าจะเพียงพอแล้วนะ!"

เขาปล่อยกู้ฉางฉิง สีหน้าเคร่งขรึมจ้องมองเธอ

กู้ฉางฉิงได้ฟังคำนี้ ก็รู้ว่าความอดทนของเขาสิ้นสุดลงแล้ว ความน้อยใจและความไม่สบายใจก็พัลวันกันอยู่ในใจ ทำให้เธอตาแดงในชั่วพริบตา

เดิมทีเธอก็คาดไม่ถึงว่าจะเกิดปัญหาหรือเปล่า?

เธอเพียงแค่……เพียงแค่เพราะกู้ฉางฉิงกำลังจะกลับมา เธอเริ่มกลัว เริ่มสับสน ใจก็ยุ่งเหยิง

เธอไม่อยากแสดงเป็นกู้ฉางซินแล้ว เธอต้องการให้เฟิงจิงเหยารู้ว่าคนที่อยู่กับเขาคือเธอมาตลอด!

แต่สิ่งเหล่านี้ท้ายที่สุดไม่สามารถทำให้เขารู้ได้

ความขัดแย้งของเธอ ดังนั้นจึงทำกิริยาท่าทางในตอนนี้

แต่ใครเล่าจะเข้าใจอารมณ์ความรู้สึกเหล่านี้ของเธอ?

เฟิงจิ่งเหยาเห็นกู้ฉางฉิงตาแดงอย่างฉับพลัน ดวงตาที่น้อยใจและไม่สบายใจจ้องมองตนเอง หัวใจก็ราวกับถูกบีบ ทำให้เขาเจ็บปวดใจจนทำอะไรไม่ถูก

"โอเค ฉันผิดเอง ฉันไม่ควรตำหนิคุณ อย่าร้องเลยนะ"

เห็นน้ำตาของกู้ฉางฉิง ชั่วพริบตาเขาก็ไม่ได้ยืนกรานนั่งลงปลอบ

ทว่าไม่รู้ว่าท่าทางที่ประนีประนอมรักใคร่เอ็นดูนี้ของเขาทำให้กู้ฉางฉิงไม่สบายใจมากขึ้น จึงร้องไห้อย่างหนัก

ความเคร่งเครียดที่อยู่ในใจมาตลอดก็ถล่มลงมา

เธอโผเข้าไปในอ้อมกอดของเฟิงจิ่งเหยา สะอื้นไห้กอดเขาแน่น

ไม่นาน เสื้อบนไหล่ของเฟิงจิ่งเหยาก็เปียกไปหมด

เฟิงจิ่งเหยารู้สึกทุกข์ในใจอย่างมาก ตบๆหลังปลอบเธอเบาๆไปพลาง พูดอย่างนุ่มนวลปลอบโยนไปพลาง