บทที่ 452 จะไม่ให้อภัยเธอไปตลอดชีวิต

วันต่อมา กู้ฉางฉิงได้รับโทรศัพท์ของกู้หงเซิน นัดเธอออกไปพบ

เธอรู้ว่าจนปัญญาที่จะปฏิเสธ ก็เลยพามั่วหลีไปพบที่ร้านกาแฟด้วย

แน่นอนว่าเหมือนเดิม มั่วหลีถูกคนของกู้หงเซินขัดขวางให้อยู่ด้านนอก

"พูดมาเถอะ ว่ามีธุระอะไร?"

หลังจากกู้ฉางฉิงนั่งลง ก็ถามอย่างตรงไปตรงมา

กู้ฉางฉิงก็ไม่อยากอ้อมค้อมกับเธอ หยิบเอกสารข้างๆโยนไปตรงหน้าเธอ

"ด้านในมีเอกสารสัญญา นำกลับไปไม่ว่าคุณจะใช้วิธีใดก็ตาม ต้องให้เฟิงจิ่งเหยาลงนามให้ได้"

กู้ฉางฉิงขมวดคิ้วแน่น ไม่ได้ตอบรับ แต่เปิดเอกสารตรวจดู ก็พบว่าเอกสารด้านในเป็นสัญญาความร่วมมือของญ่าหวงกับเฟิงซื่อกรุ๊ป

"คุณหมายความอะไร? เรื่องนี้ไม่ใช่เฟิงจิ่งเหยาปฏิเสธไปชัดเจนแล้วหรอ?"

เธอวางเอกสารลงจ้องมองกู้หงเซิน

กู้หงเซินไม่คิดอะไร หัวเราะพูดว่า : "ปฏิเสธแล้วยังไง? ฉันรู้ว่าคุณมีวิธีพูดโน้มน้าวเฟิงจิ่งเหยา ขอเพียงแต่คุณก็ทำตามที่ฉันบอก! อย่าลืมว่าคุณมีสัญญากับฉันหนึ่งปี ในช่วงเวลานี้คุณต้องฟังฉัน!"

กู้ฉางฉิงได้ฟังเขาเอ่ยถึงสัญญาหนึ่งปี มื่อที่วางอยู่บนขาก็กำแน่น

เธอหมดหนทางที่จะโต้แย้ง ได้แต่ถามว่า : "พวกคุณคิดจะทำอะกันแน่? ทำไมถึงต้องการร่วมมือกับเฟิงจิ่งเหยา?"

กู้หงเซินชำเลืองมองเธออย่างเย็นชา หัวเราะเยาะเบาๆ : "ทำอะไรคุณไม่มีสิทธิ์ที่จะรู้ ทำงานให้ฉันดีๆ อย่าถามในสิ่งที่ไม่ควรถาม!"

กู้ฉางฉิงโกรธมาก อยากจะโยนเอกสารใส่หน้ากู้หงเซิน

น่าเสียดายที่เธอไม่กล้าพอ ได้แต่ถลึงตามองเขาที่พาคนออกไป

มั่วหลีนั่งอยู่ข้างๆเห็นปฏิสัมพันธ์ระหว่างพ่อและลูกสาวเช่นนี้ ความสงสัยที่มีในใจมาตลอดก็มากยิ่งขึ้น

เพียงแต่เธอไม่ได้ถามอะไร ตามกู้ฉางฉิงกลับตระกูลเฟิงไปอย่างเงียบๆ

หลังจากกู้ฉางฉิงกลับไป ก็ขังตัวเองอยู่ในห้อง

เช่นนี้เวลาจึงเพิ่งผ่านไปโดยไม่รู้ตัว

ไม่นานก็ถึงเวลาเย็น เฟิงจิ่งเหยาเลิกงานกลับมา

กู้ฉางฉิงลงไปต้อนรับอย่างเป็นปกติ เพียงแต่วันนี้เมื่อเผชิญหน้ากับเฟิงจิ่งเหยา ทำให้เธอพูดไม่ออก

เธอไม่รู้ว่าจะพูดหัวข้อนี้อย่างไร

และเฟิงจิ่งเหยาก็ค้นพบความผิดปกติของเธอเช่นกัน รอกลับมาที่ห้อง เขาก็ดึงคนมานั่งลงบนโซฟาแล้วถามว่า : "เกิดอะไรขึ้น? ดูเหมือนว่ามีเรื่องที่อยากจะบอกฉัน"

กู้ฉางฉิงมองชายคนนั้นที่อยู่ใกล้ๆ แม้ว่าจะวางโครงเรื่องในใจไว้ดีแล้ว ท้ายที่สุดยังคงไม่กล้าที่จะเอ่ยปาก

เธอไม่อยากบังคับให้เฟิงจิ่งเหยาทำในสิ่งที่เขาไม่ชอบ อีกทั้งกู้ฉางซินกับกู้หงเซินยืนยันว่าจะต้องให้เฟิงจิ่งเหยามาเข้าร่วม เกรงว่าจะมีการสมรู้ร่วมคิดแผนการร้ายอยู่ภายใน

แต่ถ้าเอไม่พูด ทางด้านของแม่นั้นก็จะเป็นอันตราย

สองคนนี้โหดเหี้ยมอำมหิต เพื่อให้กลอุบายบรรลุเป้าหมาย เธอก็ไม่สามารถไม่สนใจความเป็นความตายของแม่ได้

คิดเช่นนี้แล้ว เธอยิ่งอึดอัดในใจยิ่งขึ้น

เธอระอากู้หงเซินพวกเขาทำอะไรก็ต้องเอาแม่มาเป็นข้ออ้าง ทุกครั้งพวกเขาสามารถบีบบังคับจุดอ่อนของเธอได้อย่างแม่นยำและไม่ผิดเพี้ยน

ถึงแม้ว่าเธอจะยอมรับชะตากรรมได้ และพวกเขาก็จะสู้กันจนตายไปทั้งสองฝ่าย

แต่ถ้าเป็นเช่นนี้ เธอกับเฟิงจิ่งเหยาก็จบเช่นกัน

ถึงอย่างไรเธอก็ไม่ใช่กู้ฉางซินจริงๆ ถ้าปล่อยให้เฟิงจิ่งเหยารู้ว่าตนเองหลอกหลวงเขา ตามนิสัยที่เขาไม่สามารถทนเห็นความไม่ยุติธรรมได้ เกรงว่าจะไม่ให้อภัยเธอไปตลอดชีวิต!

"ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก พบอุปสรรคในการออกแบบ เดิมทีฉันก็อยากถามคุณ ผลที่สะท้อนกลับมา คือนักออกแบบอย่างฉันคาดไม่ถึงว่าจะต้องมาถามคนที่ไม่ชำนาญอย่างคุณ"

กู้ฉางฉิงเก็บกดความขมขื่นในใจ หาข้ออ้างไปเรื่อย ตอบกลับไปอย่างจริงบ้างเท็จบ้าง ไม่ได้ทำให้เฟิงจิ่งเหยาสงสัย

เพราะเขารู้ว่า เมื่อนักออกแบบเข้าสู่ช่วงอุปสรรคแล้ว อารมณ์ก็จะเหมือนท้องฟ้าในเดือนหก แปรปรวนเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา

"จะถามฉันก็ไม่มีอะไรจะต้องเกรงใจ คุณไม่ได้บอกว่าฉันยอดเยี่ยมมาตลอดหรอกหรอ? เป็นธรรมดาที่จะเก่งกว่าคุณเล็กน้อย"

เขาแสร้งทำเป็นหยอกล้อหลงตัวเอง อยากทำให้กู้ฉางฉิงผ่อนคลายอารมณ์