บทที่ 481 อาลัยอาวรณ์

เฟิงจิ่งเหยาเห็นกู้ฉางฉิงร้องไห้น้ำตานองหน้า สีหน้าตะลึงงัน มีความสับสนในแววตา

แล้วเวลานี้ กู้ฉางฉิงก็ส่ายไปส่ายมาต้องการจากแยกจาก : "ฉันอยากกลับบ้าน……ฮือ กลับบ้าน"

เฟิงจิ่งเหยาจับไว้โดยจิตใต้สำนึก เอาคนมาไว้ในอ้อมกอด สีหน้าไม่ค่อยดีพูดว่า : "นี่ก็เป็นบ้านของคุณ คุณจะกลับไปที่ไหน?"

"นี่ไม่ใช่บ้านฉัน คุณปล่อยฉันนะ!"

กู้ฉางฉิงดิ้นรน ทุบตีเฟิงจิ่งเหยา

เฟิงจิ่งเหยาเห็ท่าทางเธอเมาจนเลอะเลือน ก็ขี้เกียจเถียงกับเธอ อุ้มคนตรงไปที่ห้องน้ำ

เขาโยนกู้ฉางฉิงลงไปในอ่างอาบน้ำโดยไม่ทะนุถนอมเลยสักนิด

"เจ็บ"

กู้ฉางฉิงเจ็บก้น ขมวดคิ้วร้องด้วยสีหน้าเจ็บปวด

ยังไม่ทันที่เธอจะถามเฟิงจิ่งเหยา น้ำเย็นๆก็ราดลงบนหัวของเธอ

"อ๊ะ……เฟิงจิ่งเหยา คุณทำอะไรเนี่ย?"

กู้ฉางฉิงถูกน้ำเย็นๆราด ก็ร้องเสียงหลง

โชคดีที่อุณหภูมิของน้ำค่อยๆร้อนขึ้นในภายหลัง เพียงแต่แม้ว่าจะเป็นเช่นนี้ เธอก็ไม่ได้หยุดโวยวาย

เฟิงจิ่งเหยาเพิกเฉยต่อการต่อว่าของเธอ เมื่อเห็นว่าอุณหภูมิของน้ำเหมาะสมแล้วก็วางฝักบัวกลับไปที่เดิมและพูดอย่างเย็นชาว่า : "อาบให้สะอาดดี เมื่อได้สติแล้ว ถึงเวลามีอะไรจะพูด เราค่อยออกมาคุยกัน!"

พูดจบ เขาชำเลืองมองกู้ฉางฉิงเพราะถูกน้ำรดเปียกโชกจนเผยให้เห็นเรือนร่าง แล้วเดินออกจากห้องน้ำไปด้วยสีหน้าบึ้งตึง

กู้ฉางฉิงมองเขาที่ออกไป สติที่ถูกควบคุมโดยแอลกอฮอลล์ค่อยๆกลับมา

เธอนึกถึงเรื่องโง่ๆที่ตนเองทำมาก่อนหน้านี้ ก็อยากจะมุดตัวลงไปในน้ำ

แน่นอนว่าเธอก็ทำเช่นนี้

เธอปล่อยให้ตัวเองนอนขดตัวอยู่ในอ่างอาบน้ำ ความเงียบรอบตัวเธอค่อยๆทำให้หัวใจที่ร้อนรนของเธอสงบลง

เดิมทีเธอคิดว่าอีกสักพักออกไปจะเจรจากับเฟิงจิ่งเหยาอย่างไร แต่ด้วยอุณหภูมิของน้ำที่อุ่นขึ้น ความอ่อนเพลียหลังจากดื่ม โดยไม่รู้ตัว เธอเอนตัวลงบนอ่างอาบน้ำแล้วค่อยๆหลับตาแล้วหลับไป

เฟิงจิ่งเหยารออยู่ด้านนอก มั้วหลีก็มาส่งซุปแก้เมาค้างแล้ว เขาไม่เห็นกู้ฉางฉิงออกมา ก็อดเป็นห่วงไม่ได้

ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้เลอะเทอะหกล้มหลับอยู่ในอ่างอาบน้ำใช่ไหม?

คิดแล้ว เขาก็รีบลุกขึ้นไปที่ห้องน้ำ

ถึงอย่างไรถ้านอนแบบนี้ ก็ง่ายมากที่จะจมน้ำหายใจไม่ออกตายได้

เป็นอย่างที่คิดไว้ เมื่อเขาเข้าไปในห้องน้ำ ก็เห็นกู้ฉางฉิงฟุบหลับอยู่ข้างอ่างอาบน้ำ

เขาโล่งอกชั่วขณะก็โกรธมาก แต่ท้ายที่สุดก็ถอนหายใจอย่างจนปัญญา

เขาเม้มปากบางๆแน่น เดินเข้าไปอุ้มกู้ฉางฉิง

พร้อมกับกู้ฉางฉิงอยู่ในอ้อมกอด เสื้อผ้าบนตัวเขาก็เปียกไปด้วย

เขาขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย แต่กู้ฉางฉิงในอ้อมแขนไม่ได้รู้สึกใดๆ แต่กลับได้กลิ่นบนตัวของเขา คลอเคลียอย่างอาลัยอาวรณ์ แล้วนอนหลับสบายยิ่งขึ้น

……

วันต่อมา เป็นอีกวันที่แสงแดดสาดส่อง

กู้ฉางฉิงนอนจนตื่นขึ้นมาเอง ตื่นมาพร้อมกับอาการปวดหัว

เธอเหลือบมองห้องที่ว่างเปล่า ในแววตาก็เต็มไปด้วยความผิดหวัง

เวลานี้ เกรงว่าเฟิงจิ่งเหยาจะไปบริษัทแต่เช้าแล้ว

"ดื่มเหล้าจนเรื่องยุ่งเหยิงจริงๆ ทำไมถึงพลาดโอกาสดีๆแบบนี้!"

เธอเคาะๆหน้าผาก นึกถึงเรื่องเมื่อคืน ก็หงุดหงิดอย่างมาก

ก็ไม่รู้ว่าพลาดโอกาสครัเงนี้ไปแล้ว เฟิงจิ่งเหยาจะฟังเธออธิบายอีกไหม

เธอคิดแล้ว ก็เม้มๆปากลงจากเตียงไปอาบน้ำ