บทที่ 480 ฉันก็เกลียดคุณ

กู้ฉางฉิงตะลึงไปชั่วขณะ ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ หัวเราะขมขื่น เงยหน้าขึ้นและดื่มเหล้าในแก้ว “มีวันไหนที่เขาไม่รังแกคนอื่นบ้าง?”

หลังจากที่เธอพูดจบ เธอก็เตรียมที่จะรินเหล้าให้ตัวเองอีกครั้ง

จี้เฟิงหยุนจับมือของเธอคว้าขวดเหล้าเอาไว้ พูดอย่างเป็นห่วง "ฉางฉิง หยุดดื่ม!"

“แต่ฉันเสียใจอยู่เลย”

กู้ฉางฉิงมองไปที่เขาด้วยความน้อยใจ

จี้เฟิงหยุนก็รู้สึกไม่ดี "ไม่ว่าจะเสียใจแค่ไหน เธอก็ไม่สามารถล้อเล่นกับร่างกายของคุณได้ ไม่มีเรื่องอะไรที่เธอไม่สามารถผ่านไปได้"

กู่ฉางชิงมองเขาด้วยความสับสน “ใช่ ไม่มีอะไรที่จะผ่านไปไม่ได้ เขาไม่เชื่อฉันก็ไม่เป็นไร อย่างไรก็ตามไม่นานฉันก็ต้องไปแล้ว เมื่อถึงเวลา ฉันจะลืมเขาอย่างแน่นอน ฉันจะลืมเขา"

"ไป?"

จี้เฟิงหยุนขมวดคิ้วและมองไปที่กู้ฉางฉิงอย่างงงงวย

"ใช่ ฉันจะไปเร็ว ๆ นี้ ไปที่ที่ไม่มีเขา แบบนี้ฉันจะได้ไม่รู้สึกเสียใจแล้วสินะ?"

กู้ฉางฉิงยกยิ้มมุมปากมองไปที่จี้เฟิงหยุน

จี้เฟิงหยุนตกใจ "ฉางฉิง เธอชอบเขาแล้วใช่ไหม?"

"ชอบ?อาจจะมั้ง!" กู้ฉางฉิงยิ้มอย่างขมขื่น

จี้เฟิงหยุนมองไป หัวใจของเขาเจ็บปวดราวกับว่ามีมดนับสิบล้านตัวกำลังกัดอยู่

"ฉางฉิง อย่าคิดมาก บางทีเรื่องอาจจะไม่เลวร้ายอย่างที่คิด"

เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขาไม่อยากเห็นกู้ฉางฉิงซึมแบบนี้

และเขาน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้วว่าผู้ชายดีๆแบบนี้ ฉางฉิงคบกับเขาทำไมจะไม่ใจสั่นล่ะ

กู้ฉางฉิงกำลังจะส่ายหัว และทันใดนั้นอาการคลื่นไส้ก็พุ่งขึ้นที่หน้าอก เธอยกมือปิดปากแล้ววิ่งไปที่ห้องน้ำ

จี้เฟิงหยุนตามไปอย่างเป็นห่วง เสียงอาเจียนดังออกมาจากห้องน้ำ

“ฉางฉิง โอเคไหม”

"... "

กู้ฉางฉิงไม่ตอบ จับชักโครกและอาเจียนต่อไป

ต่อมา กู้ฉางฉิงเดินออกมาอยรางโซเซ

"ฉางฉิง เป็นไงบ้าง?"

จี้เฟิงหยุนก้าวไปข้างหน้าเพื่อช่วยเธออย่างเป็นห่วง

กู้ฉางฉิงหน้าแดงมองเขาอย่างงุนงงและทำหน้ามุ่ยอย่างยั่วยวน “ เสียใจ... ”

จี้เฟิงหยุนถอนหายใจด้วยความสงสารและทำอะไรไม่ถูก "ในเมื่อเธอเสียใจ งั้นฉันไปส่งเธอกลับแล้วกัน"

กู้ฉางฉิงนิ่งอึ้งไปราวกับว่าเขาถูกกระตุ้น พยายามพูดว่า "ฉันไม่อยากกลับไป ที่นั่นทั้งหนาวทั้งเย็น ไม่มีใครต้อนรับฉัน ฉันจะไม่กลับไป"

“โอเคโอเค เราจะไม่กลับไป พกวเราเปลี่ยนไปดื่มที่อื่นแล้วกัน ที่นี่เหล้าหมดแล้ว”

จี้เฟิงหยุนมองไปที่เธอเสียงดัง ปลอบเพื่อที่เธอจะได้สงบสติอารมณ์ก่อน

กู้ฉางฉิงยังดื้อดึงและพูดต่อ "อืม คุณต้องไปกับฉันไปดื่มเป็นเพื่อนฉัน ยัยอันอันก็นะ ยังไม่ทันไร รีบหนีไปก่อนและครั้งต่อไปที่ฉันจะต้องทำให้เธอเมา"

"เอาล่ะคราวหน้าเราจะมอมเหล้าอันอันกัน"

จี้เฟิงหยุนพูดคล้อยตามเธอไปพยุงเธอออกไปข้างนอก

เมื่อเฟิงจิ่งเหยามาหา เขาก็ได้เห็นฉากที่จี้เฟิงหยุนเกลี้ยกล่อมกู้ฉางฉิงพอดี

ไม่รู้ว่าเขาพูดอะไร ถึงทำให้กู้ฉางฉิงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง

เฟิงจิ่งเหยา'ปึก'ใบหน้าของเขาบึ้งตึง เพียงรู้สึกว่าภาพนั้นเตะตาเป็นพิเศษ

เขาก้าวฉับ ๆ เดินไปหาพวกเขาทั้งสองและก่อนที่จี้เฟิงหยุนจะตอบสนอง เขาคว้าข้อมือของกู้ฉางฉิงและกระชากเธออย่างรุนแรง ขังไว้ในอ้อมแขนของเขา

“เธอกำลังทำอะไร ....นี่เธอ”

จี้เฟิงหยุนเห็นเฟิงจิ่งเหยาอย่างชัดเจน สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ในเวลานี้ กู้ฉางฉิงพบบางอย่างผิดปกติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกลิ่นที่คุ้นเคยรอบ ๆ ตัวเธอ ซึ่งทำให้เธอมองขึ้นด้วยความสับสน จากนั้นเธอก็เห็นคางของเฟิงจิ่งเหยา