บทที่ 479 เขารังแกเธอใช่ไหม

เฟิงซื่อกรุ๊ป เฟิงจิ่งเหยาที่ยุ่งมาตลอดทั้งคืนนวดหัวคิ้วของเขาอย่างเหนื่อยล้า

ในสองวันที่ผ่านมาเขาใช้เวลาเกือบหมดทั้งกินนอนที่บริษัท

ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในที่ประเทศหมัง ข่าวการกลับไปประเทศของเขาเป็นที่รู้กันโดยคนของU& amp;L และทันใดนั้นเขาก็รวมกลุ่มใหม่และโจมตีทีมโครงการ

เป็นทางเลือกสุดท้ายเขาทำได้เพียงตรวจสอบและสั่งการให้ทีมโครงการที่นั่นทำงานจากระยะไกลเท่านั้น

“ด้านคุณนายรองเป็นยังไงบ้าง?”

เขานึกถึงกู้ฉางฉิงในโรงพยาบาลและถามอย่างห่วงใย

"เอ่อ...คุณนายรองเพิ่งออกจากโรงพยาบาลเมื่อวานนี้"

ชวี่ยี่นิ่งอึ้งอยู่ครู่หนึ่งและเล่าด้านสถานการณ์ของกู้ฉางฉิง

เฟิงจิรงเหยาขมวดคิ้ว "ออกจากโรงพยาบาลแล้ว?ทำไมคุณไม่แจ้งฉันเมื่อวานนี้"

น้ำเสียงตำหนิอย่างเห็นได้ชัดนั้น ทำได้รู้สึกไม่เป็นธรรม

"ตอนนั้นฉันกำลังติดต่อกับU&L ผมก็ยุ่งจนลืมไป"

เขาพึมพำและอธิบาย เฟิงจิ่งเหยารู้ว่าเรื่องนี้ไม่สามารถตำหนิชวี่ยี่ตำหนิได้

อย่างไรซะสถานการณ์ในสองวันแรกทำให้พวกเขาฟุ้งซ่านไม่น้อย

"โอเค ฉันจะให้คุณหยุดหนึ่งวัน กลับไปพักผ่อนให้เต็มที่"

เฟิงจิ่งเหยาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา พูดจบเขาก็คว้ากุญแจบนโต๊ะแล้วเดินออกไป

เขาควรอาศัยช่วงที่จัดการงานเสร็จแล้วมาจัดการกับปัญหาของเขาและกู้ฉางซินด้วย

แค่ตอนที่เขาขับรถกลับเขา ไม่อยากจะคว้าน้ำเหลวเพราะกู้ฉางฉิงไม่อยู่บ้าน

“คุณนายรองล่ะ?”

เขาเรียกพ่อบ้านมาสอบถาม

"คุณนายรองบอกว่าจะออกไปพักผ่อนกับเพื่อน ๆ "

พ่อบ้านลังเลที่จะตอบ เขาเห็นใบหน้าของเฟิงจิ่งเหยาเคร่งขรึม

เนื่องจากเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ เขาเดาได้ว่านายน้อยของเขากลัวว่าเขาจะไม่ชอบที่คุณนายรองจะออกไปเที่ยวกับเพื่อน ๆ ของเขา

แต่เขาก็ไม่สามารถห้ามคุณนายรองได้เช่นกัน

เฟิงจิ่งเหยาไม่รู้สิ่งที่พ่อบ้านเขาคิด จึงยับยั้งอารมณ์ที่อยู่ของเขาและถามอีกครั้งว่า "มั่วหลีอยู่ที่ไหน?"

“คุณมั่วหลีอยู่ห้องครับ”

พ่อบ้านตอบทันทีและมองไปที่เฟิงจิ่งเหยาอย่างระมัดระวัง “ให้ไปเรียกคุณมั่วหลีไหมครับ?”

เฟิงจิ่งเหยาไม่ได้พูด แต่ความหมายบนใบหน้าของเขาชัดเจนมาก

พ่อบ้านเข้าใจแล้วไปเรียกมั่วหลี

หลังจากนั้นไม่นานมั่วหลีก็เดินออกจากห้องมา

"คุณชายกลับมาแล้ว"

เมื่อมั่วหลีเห็นเฟิงจิ่งเหยาดวงตาของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

เมื่อเธอต้องการแสดงด้านว่าตัวสามารถเป็นภรรยาและแม่ที่ดีได้ คำพูดของเฟิงจิ่งเหยาแต่ละประโยคนั้นราวกับน้ำแข็งที่ทิ่มแทง

“ฉันไม่บอกให้เธอตามคุณนายรองหรอ?ทำไมเธอถึงอยู่ที่บ้าน”

มั่วหลีมองไปที่เฟิงจิ่งเหยาด้วยสายตาแข็งทื่อ ในใจเต็มไปด้วยความหึงหวงและไม่เต็มใจ

ทำไมเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นมาแล้ว คุณชายยังคงคิดถึงแต่ยัยสารเลวนั่น

เธอกัดฟัน ดวงตาของเธอเป็นประกายและตอบว่า "คุณนายรองไม่ต้องการให้ฉันตามไป ฉันกังวลว่าคุณนายรองจะโกรธฉันเรื่องอุบัติเหตุทางรถยนต์ทร่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ฉันจึงอยู่บ้าน"

เฟิงจิ่งเหยามองเธออย่างเย็นชาราวกับตรวจสอบความจริงในคำพูดของเธอ

มั่วหลีรู้สึกกระวนกระวายใจเมื่อถูกมองแบบนั้น แต่ก็ยังบังคับตัวเองให้สงบแล้วสบตากับเฟิงจิ่งเหยา

หลังจากนั้นไม่กี่วินาที เฟิงจิ่งเหยาดูเหมือนจะเชื่อคำพูดของมั่วหลี และจากนั้นก็หันกลับขึ้นห้องไป

ในขณะที่เดินไปเขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเพื่อติดต่อกู้ฉางฉิง แต่ก็ไม่มีใครรับสาย

นั่นก็เพราะกู้ฉางฉิงไม่ได้ยิน ในมุมมองของเฟิงจิ่งเหยาเขาเข้าใจผิดคิดว่าผู้หญิงคนนี้โกรธเขา ต่อเบอร์อื่นด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

"ชวี่ยี่ หาว่าคุณนายรองอยู่ที่ไหนให้ฉัน"

แม้ว่าชวี่ยี่จะงงงวย แต่เขาก็ยังคงรับคำสั่งเพื่อจัดการกับมัน

แต่กู้ฉางฉิงไม่รู้เรื่องนี้ ในเวลานี้เธอจมอยู่ในบาร์ดื่มเหล้าย้อมใจ

"ฉางฉิง มีอะไรหรอ?ถึงนัดฉันออกไปดื่ม แล้วกลับมาทิ้งฉันไว้ข้างๆ ดื่มเหล้าย้อมใจคนเดียว มีอะไรที่เธอไม่สบายใจหรอ?"

อันเฉียวเฝ้าดูกู้ฉางฉิงดื่มทีละแก้วอย่างกังวล