บทที่ 478 ก็ไม่มองเธอหรอก

ทั้งกู้ฉางฉิงและเฟิงจิ่งเหยาไม่สังเกตเห็นการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ ของมั่วหลี

ทั้งสองมองหน้ากันดวงตาของเฟิงจิ่งเหยาเต็มไปด้วยความเย็นชา

“คุณจะอธิบายอะไรอีก?”

กู้ฉางฉิงรู้ว่าเฟิงจิ่งเหยาเชื่อคำพูดของมั่วหลี

ในขณะที่เธอไม่รู้ว่าจะอธิบายอารมณ์ของเธอในขณะนี้อย่างไร

ความเสียใจ ความผิดหวัง ความรู้สึกถูกทอดทิ้งและรู้ว่ามันมาเชื่อมโยงกันไปหมด

เธอยิ้มฝืนมองไปที่เฟิงจิงเหยาและพูดเบา ๆ "อธิบาย?คำอธิบายของฉันยังมีประโยชน์หรอ? ในเมื่อคุณไม่เชื่อในสิ่งที่ฉันพูด"

ใบหน้าของเฟิงจิ่งเหยาตึงเครียด หัวใจของเขารู้สึกอึดอัดอย่างมากและในเวลาเดียวกันก็โกรธมาก

"ฉันเชื่อในสิ่งที่ฉันเห็นเท่านั้น!"

ความหมายในขณะนี้ก็คือสิ่งที่กู้ฉางฉิงได้ทำนั้นทำให้เขาไม่เชื่อใจกันอีกแล้ว

ทำไมกู้ฉางฉิงจะไม่เข้าใจ น้ำตาก็เอ่อล้นออกมาจากหางตาของเธอ "งั้นฉันไม่มีอะไรจะอธิบาย"

หลังจากที่เธอพูดจบเธอก็หันหน้าไปมองออกไปนอกหน้าต่าง

เมื่อมองไปที่ท่าทีของเธอ เฟิงจิ่งเหยาก็แผ่รังสีอำมหิต ชวี่ยี่ พ่อบ้านและคนอื่น ๆ ก็ตัวสั่นจากรังสีอำมหิต พวกเขาไม่กล้าที่จะพูดเพราะกลัวว่าความขัดแย้งระหว่างทั้งสองจนทำให้พวกเขาพาลมาโกรธพวกเขา

ไม่เหมือนความกลัวของทั้งสองคน มั่วหลีกลับรู้สึกตื่นเต้น

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นกู้ฉางฉิงเริ่มที่จะประชดประชันคุณชาย เธอก็มีความสุขมาก

หากยังคงดำเนินต่อไปไม่ช้าก็เร็วความรู้สึกของคุณชายที่มีต่อเธอจะจางหายไป

ในเวลานี้ทั้งห้องตกอยู่ในบรรยากาศแข็งค้างเพราะการสนทนาของกู้ฉางกับเฟิงจิ่งเหยา

โชคดีที่ไม่นานบรรยากาศถูกขัดจังหวะโดยคุณนายเฟิง

เมื่อมั่วหลีเห็นคุณนายเฟิงมุมปากของเขาก็กระตุก

ไม่ผิด คุณนายเฟิงคือคนที่เขาเรียกมา

“จิ่งเหยา ทำไมถึงกลับมาล่ะ?”

คุณนายเฟิงถามเฟิงจิ่งเหยา แต่สายตาของเธอหันมุ่งไปที่กู้ฉางฉิง

ในความคิดของเธอ กู้ฉางฉิงต้องเรียกเฟิงจิ่งเหยากลับมา

กู้ฉางฉิงดูออก แต่ความผิดหวังในใจของเธอทำให้เธอไม่อยากอธิบายอีก

"ฉันได้ยินว่าฉางซินเกิดเรื่อง ดังนั้นฉันจึงรีบกลับมาเยี่ยม"

เฟิงจิ่งเหยาเห็นการสีหน้าของเธอในดวงตาของเขาและสายตาวูบวาบ ตอบกลับคุณนายใหญ่ตระกูลเฟิง

คุณนายเฟิงรู้ว่าเฟิงจิ่งเหยากลับมาเพื่อมาหากู้ฉางฉิง จ้องไปที่เฟิงจิ่งเหยาอย่างดุดันและตำหนิ "เยี่ยมอะไรกัน ยังไม่ตายหนิ?"

ขณะที่เธอพูดเธอดูเหมือนจะคิดอะไรบางอย่างออกและพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า "ในเมื่อลูกก็กลับมาแล้ว งั้นก็ถือโอกาสจัดการเรื่องนี้เลยสิ ยังไงวันนี้นายต้องจัดการกับผู้หญิงคนนี้ ฉันจะไม่เก็บผู้หญิงคนนี้เอาไว้ทำลูกสะใภ้ต่อไป! "

เมื่อกู้ฉางฉิงได้ยินแบบนี้ใบหน้าแข็งค้าง มองไปที่เฟิงจิ่งเหยาด้วยใบหน้าที่ซีดเซียว

เธอรู้ดีว่าการจัดการของคุณนายเฟิงหมายถึงอะไร เพราะเขาต้องการให้เธอหย่ากับเฟิงจิ่งเหยา

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ความขมขื่นไม่รู้จบก็แผ่ซ่านอยู่ในใจของเธอ

เมื่อมั่วหลีได้ยินคำพูดของคุณนายเฟิงเขาก็มองไปที่เฟิงจิ่งเหยาด้วยท่าทีตื่นๆ สายตาเต็มไปด้วยความดีใจ

หากเธอใช้โอกาสนี้ในการหย่าร้างของคุณชายและผู้หญิงเลวคนนั้น เธอก็มีโอกาสมากขึ้นที่จะได้ยืนเคียงข้างคุณชาย

เธอรู้สึกตื่นเต้น ในขณะที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่างเพื่อยุยงความขัดแย้งนี้ เฟิงจิ่งเหยาก็เปิดปากพูด

“แม่ เรื่องนี้ผมจะจัดการเอง ไม่ต้องห่วง!”

คุณนายเฟิงได้ยินแบบนี้เลิกคิ้วและดุว่า "จะไม่ให้ฉันยุ่งได้ยังไง ลูกจะหลงยัยผู้หญิงร้ายกาจนี่ถึงเมื่อไหร่ ต้องรอจนกว่าตระกูลเฟิงทั้งหมดจะกลายเป็นตัวตลกของคนทั้งปักกิ่งหรอให้ ทุกคนรู้ว่าลูกถูกสวมเขาหรือไง! "

เมื่อเฟิงจิ่งเหยาได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าของเขาก็เคร่งขรึม