บทที่ 477 ประสบอุบัติเหตุ

กู้ฉางฉิงสะดุ้งเมื่อเธอได้ยินคำพูดของคุณนายเฟิงและมือของเธอทั้งสองข้างก็อดไม่ได้ที่จะคว้าผ้าปูที่นอนแน่น

นี่เขาต้องการจะไล่เธอออกไปอย่างงั้นหริ?

ในเวลานั้นกู้ฉางฉิงก็ลุกลี้ลุกลน

"ทำไม?"

เธอมองคุณนายเฟิงอย่างดื้อดึงทำให้คุณนายเฟิงยิ้มเย็น "ทำไมล่ะ?คุณยังกล้าที่จะถามว่าทำไม คุณทำอะไร คุณลืมไปแล้วเหรอ?"

เมื่อกู้ฉางฉิงได้ยินเช่นนี้เขาก็รู้สึกเพียงว่าความน้อยใจของเขาทวีคูณขึ้น

เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ได้ทำอะไรเลย แต่แค่อยากไปหาเฟิงจิงเหยาเพื่ออธิบายว่าทำไมเธอต้องหยุดพวกเขาทีละคน?

“ฉันไม่รู้ว่าฉันทำอะไร ฉันแค่อยากพบจิ่งเหยา...”

เธออยากจะแก้ต่างให้ตัวเอง แต่ก่อนที่เธอจะพูดจบเธอก็ถูกคุณนายเฟิงขัดจังหวะด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"หาจิ่งเหยาเหรอ?เหอะ ถึงตอนนี้ยังคิดจะโกหกฉันอีก!"

ดวงตาของท่านผู้หญิงเฟิงเหมือนมีดและราวกับจะเฉือนกู้ฉางฉิง "กู้ฉางซิน มั่วหลีบอกฉันทุกอย่างเธอใช้ข้ออ้างไปหาจิ่งเหยาเพื่อพบคนรักเก่าของคุณสองต่อสอง และฉันกับจิ่งเหยาก็เหมือนกัน โง่เขลาเหลือเกิน!”

กู้ฉางฉิงตกใจเมื่อได้ยินเรื่องนี้

เธอมองไปที่มั่วหลีด้วยสายตาไม่เชื่อ

เห็นได้ชัดว่าเธอจะไปหาเฟิงจิ่งเหยา ทำไมเธอถึงบอกว่าเธอจะไปฉินเป่ยหาน

คำถามนี้ฉายผ่านมา และเธอมีคำตอบอยู่ในใจ

เกรงว่าจะเป็นเพราะต้องการขับไล่เธอออกจากบ้าน

ท้ายที่สุดผู้หญิงคนนี้ไม่เคยชอบเธอเลย

แน่นอนว่ามั่วหลีสัมผัสได้ถึงสายตาของกู้ฉางฉิง และมองกลับไปที่เธออย่างมีชัยยั่วยุในดวงตาของเขา

กู้ฉางฉิงโกรธจนทนแทบไม่ไหว แต่ในเวลานี้เธอพลาดโอกาสและไม่มีประโยชน์ที่จะอธิบายต่อ ในทางตรงกันข้ามจะทำให้คุณนายเฟิงหงุดหงิดและขับไล่เธอออกไปง่ายๆ

แต่เธอไม่รู้ที่เธอเงียบในสายตาของคุณนายเฟิงเท่ากับเธอยอมรับในหลักฐานที่เธอพูด

“ไม่พูดต่อแล้วหรอ?หืม ฉันจะไม่มีวันปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆ ถ้าจิ่งเหยาเสร็จเรื่อง ฉันจะให้เขาหย่ากับคุณทันที ช่วงนี้ก็ทำตัวดีๆกับฉันหน่อย ไม่งั้นถ้าเรื่องอื้อฉาวอะไรที่ทำให้ตระกูลเฟิงเสียหาย ฉันจะทำลายเธอให้ย่อยยับแน่!"

เธอทิ้งคำพูดที่รุนแรงของเธอและไม่ว่าใบหน้าของกู้ฉางฉิงจะแย่แค่ไหน เธอก็สะบัดแล้วออกไป

เมื่อเห็นเช่นนี้ มั่วหลีก็กลอกตาและรีบตามออกไปด้วย พูดให้สวยก็คือตามไปส่งคุณนายเฟิงนั่นเอง

กู้ฉางฉิงนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าแย่ขณะที่เขาฟังเสียงที่ไกลออกไป ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยการทำอะไรไม่ถูก

พ่อบ้านยืนดูในที่สุดเขาก็ทนไม่ได้

โดยเฉพาะอย่างยิ่งคำพูดที่มั่วหลีพูด เขารักษาท่าทีที่น่าเชื่อถือไว้ตลอด

เขาคิดอยู่พักหนึ่งและปลอบโยน "คุณนายรอง ฉันกลัวว่าจะมีความเข้าใจผิดในเรื่องนี้ โปรดพักผ่อนในโรงพยาบาลให้ดี แม้ว่าคุณนายใหญ่จะไม่ให้ฉันแจ้งนายน้อย แต่ฉันคิดว่านายน้อยควรทราบเกี่ยวกับเรื่องนี้ ฉันจะติดต่อนายน้อยในภายหลัง"

เมื่อกู้ฉางฉิงได้ยินเรื่องนี้ จะไม่บอกว่าซาบซึ้งก็ไม่ใช่

“รบกวนคุณพ่อบ้านอีกแล้ว”

พ่อบ้านโบกมืออย่างเฉยเมย และเดินออกไป จากนั้นหมอก็รีบไปตรวจกู้ฉางฉิง

ในเวลาเดียวกันเฟิงจิ่งเหยาที่อยู่ประเทศหมังที่ห่างไกลก็ได้รับโทรศัพท์จากพ่อบ้านเช่นกัน

"เกิดอุบัติเหตุ? เกิดอะไรขึ้น?"

แม้ว่าเฟิงจิ่งเหยายังคงโกรธ แต่เมื่อเขาได้ยินว่ากู้ฉางฉิงประสบอุบัติเหตุเขาก็ถามอย่างร้อนรน

"นายน้อย ให้คุณนายรองอธิบายเรื่องนี้กับคุณเมื่อคุณกลับมาเถอะครับ ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน"

พ่อบ้านไม่รู้จะตอบอย่างไร ผลักภาระไปให้กู้ฉางฉิง

เฟิงจิ่งเหยาขมวดคิ้วแม้ว่าเขาจะไม่พอใจ แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร เขาพูดจัดการไป "ฉันจะกลับไปโดยเร็วที่สุด คุณให้คนไปดูแลคุณนายรองดีๆ!"

เมื่อพูดจบเขาก็วางสายโทรศัพท์กดสายในและโทรหาชวี่ยี่ให้ข้ามา

"ความคืบหน้าของทีมโครงการเป็นอย่างไรบ้าง ในช่วงสองวันที่ผ่านมาU&Lมีการดำเนินการไหม?"

เขาถามอย่างเย็นชาด้วยน้ำเสียงวิตกกังวล

เมื่อชวี่ยี่ได้ยินดังนั้นเขาก็รู้สึกงงงวยเล็กน้อย

"โครงการอยู่ภายใต้การควบคุมและได้เริ่มดำเนินการตามระเบียบข้อบังคับก่อนหน้านี้แล้ว"