บทที่ 476 แต่ละประโยคล้วนทำร้ายจิตใจคนฟัง

มั่วหลีได้ยินคำพูดนั้น ก็รู้ว่าเขาแก้ตัวเรื่องนี้แบบเป็นไปไม่ค่อยได้ แต่เขาก็ยังดันทุรัง “ ฉันบอกว่าก่อนหน้านี้ที่ห้องนั่งเล่น ก็แค่เห็นแก่หน้าของผู้หญิงคนนี้บ้างและยังเตือนเธอด้วย ใครจะไปรู้ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่เห็นคุณค่าเลยและยังให้คนอื่นมาขวางฉัน ฉันไม่สามารถเฝ้าดูเธอทรยศคุณชายได้ หากสิ่งเหล่านี้แพร่กระจายไปคุณชายจะจะกลายเป็นเรื่องตลกในปักกิ่งในอนาคต ดังนั้นอาจจะมีเรื่องในอนาคตได้”

เมื่อพ่อบ้านได้ยินเช่นนี้ ความสงสัยในใจของเขาก็ถูกเบี่ยงเบนไปเป็นอย่างมาก

ท้ายที่สุดแล้วเรื่องของกู้ฉางฉิงและฉินเป่ยหานนั้น ก็ได้ยินจากคนรับใช้ของตระกูลเฟิงมาบ้างแต่เนื่องจากความเป็นส่วนตัวของเจ้านาย ปกติแล้วก็ไม่มีใครกล้าที่จะพูดคุยเรื่องนี้

เมื่อเห็นว่าพ่อบ้านหยุดพูด มั่วหลีก็รู้ว่าเขาตบตาได้

เธอเหลือบมองไปที่กู้ฉางฉิงบนเตียงฉุกเฉิน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเย็นชาและความสุข

เพราะตอนนี้เธอคิดว่าถ้ากู้ฉางฉิงมานั่งจับข้อแก้ตัวที่ไร้สาระของเธอ ผู้หญิงคนนี้จะไม่เป็นศัตรูที่แข็งแกร่งของเธออีกต่อไป ไม่ต้องพูดถึงว่าคุณชายจะผิดหวังแค่ไหน แม้แต่ตระกูลก็ไม่ยอมให้ผู้หญิงเช่นนี้มาเป็นลูกสะใภ้

เมื่อเธอคิดเช่นนี้ มุมปากของเธอก็ยกยิ้มแปลก

อย่างไรก็ตามพ่อบ้านไม่ได้สังเกตเห็น

แม้ว่าเขาจะไม่ชอบกู้ฉางฉิง แต่ว่านายน้อยก็เคยบอกให้เขาดูแลคุณนายรองให้ดีเมื่อเขาจากไป หากมีอะไรเกิดขึ้นที่นี่เขาก็ควรแจ้งให้นายน้อยรู้ด้วย นายน้อยจะได้ไม่มาคิดบัญชีเขาทีหลัง

สำหรับความขัดแย้งระหว่างทั้งสอง ไม่ได้อยู่ในหัวของเขา

เขาโทรติดต่อเฟิงจิ่งเหยา แต่โทรศัพท์ไม่สามารถติดต่อได้

ในที่สุดไม่มีทางเลือกพ่อบ้านทำได้เพียงแจ้งพวกคุณท่านตระกูลเฟิงเท่านั้น นั่นก็คือคุณนายเฟิงและพูดประมาณว่ากู้ฉางฉิงกำลังจะไปโรงพยาบาล เขาก็วางสายโทรศัพท์เพราะถึงโรงพยาบาลแล้ว

กู้ฉางฉิงเข้าไปในห้องฉุกเฉินและมั่วหลีก็ไปที่ห้องทำแผลเพื่อทำความสะอาดรอยฟกช้ำบนร่างกายของเขา

ครึ่งชั่วโมงต่อมามั่วหลีจัดการเสร็จก็ปรากฏตัวอีกครั้งนอกห้องฉุกเฉิน

"พ่อบ้าน กู้ฉางซินเป็นยังไงบ้าง?"

"หมอยังไม่ออกมาเลยครับ ยังไม่แน่ใจ"

พ่อบ้านขมวดคิ้วเล็กน้อยกับคำเรียกของมั่วหลี และส่ายหัวตอบโดยไม่พูดอะไร

มั่วหลีเห็นแบบนี้ก็เดินไปที่เก้าอี้ที่เหลือเพื่อนั่งลง

แต่ในขณะนี้คึณนายเฟิงถือกระเป๋าเดินมาอย่างเร่งรีบ

"พ่อบ้าน เกิดอะไรขึ้น?ทำไมกู้ฉางซินถึงประสบอุบัติเหตุ?จิ่งเหยารู้ไหม?อย่าให้ส่งผลกระทบต่อตารางงานของเขาเด็ดขาด"

คุณนายเฟิงไม่สนใจความเป็นความตายของกู้ฉางฉิงเลย ตรงกันข้ามเธอกังวลมากว่ากู้ฉางฉิงจะส่งผลกระทบต่อแผนการเดินทางของเฟิงจิ่งเหยา

เธอรู้เกี่ยวกับการเดินทางไปทำงานที่ต่างประเทศของเฟิงจิ่งเหยาในครั้งนี้ และเพราะเธอรู้ดี เธอจึงไม่พอใจกับอุบัติเหตุของกู้ฉางฉิงอย่างมาก

เนื่องจากการเดินทางเพื่อธุรกิจของเฟิงจิ่งเหยาครั้งนี้มีความสำคัญมาก

พ่อบ้านตอบไปทันที "ยังติดต่อนายน้อยไม่ได้เลยครับ"

ท่านผู้หญิงเฟิงถอนหายใจอย่างโล่งอก "เนื่องจากไม่สามารถติดต่อได้ งั้นก็อย่าบอกจิ่งเหยาว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ ปล่อยให้เขาจัดการเรื่องงานด้วยความสบายใจเถอะ"

พ่อบ้านขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเช่นนี้

ก่อนที่เขาจะตอบกลับคุณนายเฟิงมองไปที่มั่วหลี

"เมื่อกี้พ่อบ้านพูดว่า ตอนเกิดเรื่อง คุณอยู่กับกู้ฉางซิน พูดเถอะ มีอะไรเกิดขึ้น?คนดีๆจะขับรถตกจากภูเขาได้อย่างไร?"

เมื่อเห็นเช่นนี้มั่วหลีก็รู้ว่าโอกาสที่เขารอคอยมาถึงแล้ว

เธอรีบเพิ่มสิ่งที่เธอพูดกับพ่อบ้านก่อนหน้านี้และพ่อบ้านก็ขมวดคิ้วแน่นขึ้น

"นังชั่วนี้ ฉันรู้ว่าเธอไม่คิดจะทำตัวสงบสักหน่อยเลย!"

หลังจากได้ยินคำพูดของเธอ คุณนายเฟิงโกรธมาก มั่วหลีเหลือบมองก็มีความสุข

"แม้ว่าคุณนายยังไม่ได้ทำในสิ่งที่ถูกต้อง แต่สุดท้ายฉันเป็นคนทำให้คุณนายรองประสบอุบัติเหตุเมื่อคุณชายกลับมา ฉันจะขอรับโทษเอง"

เธอแสร้งทำเป็นตำหนิตัวเองและต้องการให้คุณนายเฟิงพูดให้เธอไม่โดนคุณชายคิดบัญชี