บทที่ 488 ขอเพียงฉันไม่เป็นอะไร คุณก็จะไม่เป็นอะไร

วันต่อมา แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้อง

ซวนจิ่งยู่ที่นอนิยู่บนโซฟาก็ลืมตาขึ้นมา ในแววตามีแสงของความเย็นชา

เขาอดทนกับบาดแผลลุกขึ้นนั่ง มองไปรอบๆอย่างระแวดระวัง ก็ไม่พบอะไรที่ดูอันตราย จากนั้นสายตาก็ตกไปที่กู้ฉางฉิงรวมถึงข้อมือที่ช้ำๆเล็กน้อยของเธอ

เมื่อคืนเขาบาดเจ็บหนักมาก รู้สึกตัวอย่างสะลึมสะลือ แต่ยังคงซาบซึ้งใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น

เวลานี้ กู้ฉางฉิงก็ตื่นขึ้นมาแล้ว

"อ้าว คุณตื่นแล้วหรอ?"

เธอเห็นซวนจิ่งยู่ แววตาก็ประกายความประหลาดใจ

ซวนจิ่งยู่เวลานี้กับบรรยากาศแห่งความตายเมื่อคืนนี้ต่างกันสิ้นเชิง แววตาเปิดเผย มุมปากที่ดูเจ้าเล่ห์ ดูอันธพาลดื้อรั้น

"นังหนู นี่คือที่ไหน?"

ซวนจิ่งยู่เคยชินกับสายตาเช่นนี้แล้ว ก็กลับไปที่โซฟา เอ่ยถามอย่างเฉยเมย

กู้ฉางฉิงขมวดคิ้ว ไม่ชอบในน้ำเสียงเล็กน้อย แต่ยังคงตอบคำถามของเขา

"นี่คือบ้านของฉัน"

"อ๋อ……”

ซวนจิ่วยู่ตอบกลับแบบไม่ใส่ใจ มองพิจารณากู้ฉางฉิง หัวเราะอย่างร้ายกาจ : "ยัยหนู ใจกล้ามากเลยนะ"

“……”

กู้ฉางฉิงได้ฟังน้ำเสียงเช่นนี้อีกครั้ง ทำไมถึงรู้สึกไม่รื่นหูเลย : "ถ้าใจไม่กล้า ป่านนี้คุณตายไปแล้ว ยังจะมาพูดดี"

ซวนจิ่งยู่เลิกคิ้ว ไม่รอให้เขาได้เอ่ยปาก กู้ฉางฉิงเหมือนจะนึกอะไรได้ก็เลยไล่แขกเอาดื้อๆ : "ในเมื่อคุณฟื้นแล้ว ก็รีบไปซะ ฉันดูๆแล้ว ตัวตนคุณก็ไม่ธรรมดา ฉันช่วยชีวิตคุณแล้ว ก็อย่าสร้างปัญหาอะไรให้ฉันเลย"

เธอพูดจบ ก็วางเสื้อที่เป็นของซวนจิ่งยู่ไว้ข้างๆ

ซวนจิ่งยู่รับไว้โดยจิตใต้สำนึก ผลคือไปดึงรั้งบาดแผล เจ็บจนเขาต้องหายใจเข้าลึกๆ

เขามองกู้ฉางฉิงที่สีหน้าเฉยเมย ก็หัวเราะเบาๆ : "นังหนู ตอนนี้เพิ่งรู้ว่ากลัวจะสร้างปัญหาหรอ? น่าเสียดายสายไปแล้ว"

กู้ฉางฉิงในสั่น เธอไม่ได้ช่วยแล้วเอาปัญหากลับมาจริงๆใช่ไหม?

เธอมองไปที่ซวนจิ่งยู่อย่างสงสัย จับความสนุกในดวงตาของเขา ก็เดาได้ว่าผู้ชายคนนี้ตั้งใจยั่วเย้าเธอ พูดอย่างโมโหว่า : "นี่คุณทำได้ยังไง ฉันหวังดีช่วยชีวิตคุณ คิดไม่ถึงว่าคุณจะทำให้ฉันตกใจกลัว!"

"ฉันไม่ได้ให้คุณช่วยซะหน่อย"

“……”

กู้ฉางฉิงโมโห สรุปเธอช่วยก็ยังผิดงั้นหรอ?

เธอโกรธจ้องมองซวนจิ่งยู่ : "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ รบกวนคุณออกไปจากบ้านฉันตอนนี้เลย!"

ซวนจิ่งยู่มองเธออย่างสนใจ แต่ไม่ได้เคลื่อนไหว : "ทำไมฉันต้องไป? คุณเก็บฉันกลับมา ก็ต้องรับผิดชอบจนถึงที่สุด แผลฉันยังไม่หายดีเลยนะ"

กู้ฉางฉิงตกตะลึง เธอไม่เคยเห็นคนหน้าด้านแบบนี้มาก่อน ดูถูกเธอด้วยแล้วปัดความรับผิดชอบให้เธอด้วย

"หึหึ คุณเพ้อฝันไปแล้ว ฉันจะเตือนคุณเลยนะ ถ้าคุณยังไม่ไปอีก ฉันจะแจ้งตำรวจ ให้Policeมา"

เธอพูดจบ ก็มองซวนจิ่งยู่ หัวเราะเยาะ : "ฉันคิดว่าตัวตนคุณก็น่าจะไม่ธรรมดา คิดๆดูแล้วPoliceน่าจะชอบคนประเภทคุณมากๆเลยแหละ"

“……”

ซวนจิ่งยู่คาดไม่ถึงว่าจะถูกผู้หญิงคนนี้โจมตี เขาไม่สามารถถูกPoliceมาพบได้จริงๆ มิเช่นนั้นเรื่องราวก็จะใหญ่โต จนถึงขั้นยัดเยียดให้ตนเองผิดกฏหมาย แต่นี้ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่ตอบโต้กลับ

กู้ฉางฉิงเห็นเขาไม่พูดจา ยังคิดว่าเขาถูกตนเองทำให้ตกใจกลัว เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วข่มขู่อีกครั้ง : "ถ้าไม่อยากให้ฉันแจ้งตำรวจ ก็ออกจากบ้านฉันไปเร็วๆเลย"

"งั้นคุณก็แจ้งตำรวจเถอะ"

ซวนจิ่งยู่เอนกายลงบนโซฟาแล้วไม่ที่จะจากไปเลยแม้แต่น้อย