บทที่ 487 คุณยังมีชีวิตอยู่

กู้ฉางฉิงสนใจเล็กน้อยกับข้อเสนอของฟู่หยุนชวน แต่เธอหวังว่าในวันสุดท้ายจะอยู่ในที่ที่สามารถมองเห็นเฟิงจิ่งเหยาได้

"ขอบคุณความหวังดีของคุณฟู่ เพียงแต่ฉันยังไม่คิดจะเปลี่ยนบริษัท ถ้าวันหลังมีโอกาส ฉันจะพิจารณาฟู่ซื่อกรุ๊ปเป็นพิเศษเลย"

แววตาฟู่หยุนชวนประกายความผิดหวัง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

ทั้งสองพูดคุยกันต่อ ในเย็นวันนั้น เพราะฟู่หยุนชวนมีธุระที่บริษัท ก็เลยไปก่อน

กู้ฉางฉิงไม่ได้ออกไปทันที นั่งอยู่ที่ร้านกาแฟสักพัก

เธอมองไปที่ถนนที่พลุกพล่านผ่านหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน ความคิดค่อยๆล่องลอยไป

บทสนทนาสั้นๆเมื่อกี้นี้ มันทำให้เธอนึกถึงสิ่งหนึ่ง เธอเหลือเวลาน้อยลงเรื่อยๆ เธอจะยอมเสียเวลาอย่างนี้ต่อไปเพราะทะเลาะกับเฟิงจิ่งเหยาจริงๆหรอ?

ไม่ เธอไม่ต้องการ!

เธอวิ่งออกจากร้านกาแฟไปอย่างใจร้อน เรียกรถแท็กซี่แล้วบอกที่อยู่ของตระกูลเฟิง

สิบนาทีต่อมา เธอยืนอยู่ตรงประตูทางเข้าตระกูลเฟิง แค่เป็นเวลานานก็ไม่ได้เข้าไป

เธอมองทัศนียภาพที่คุ้นเคย แรงใจที่ฮึกเหิมเมื่อกี้ก็ราวกับลูกบอลที่ถูกปล่อยลม ทำให้เธอลังเลเดินไปเดินมาอยู่ที่หน้าประตู

เข้าไปแล้ว หากเจอเฟิงจิ่งเหยา เธอจะต้องพูดยังไง ทำยังไง?

กู้ฉางฉิงวนไปวนมาสองสามครั้ง จนคิดอยากจะหันกลับออกไป แต่สุดท้ายก็ถูกความปรารถนาในใจเอาชนะ

เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ สาวเท้าที่หนักหน่วงและรอคอยเดินไปที่บ้านใหม่

พอดีกับที่เธอเดินผ่านทางเดิน เตรียมจะเดินไปทางห้องรับแขก เสียงมั่วหลีก็ดังขึ้นข้างๆหู

"คุณผู้ชาย นี่คือซุปบำรุงที่ฉันมห้พ่อครัวปรุงมาให้คุณโดยเฉพาะเลย ยังร้อนๆอยู่คุณรีบดื่มเลย"

เธอมองตามเสียงไป เห็นว่าในสวนมั่วหลียกซุปหนึ่งถ้วยเดินไปหาเฟิงจิ่งเหยา

เฟิงจิ่งเหยาชำเลืองมองมั่วหลี หลังพิงเก้าอี้ไม่ได้ขยับ : "วางไว้บนโต๊ะเถอะ"

มั่วหลีกำลังอ้าปากจะพูดอะไร แต่เฟิงจิ่งเหยาไม่ได้สนใจเธอ หลับตาพักผ่อน

เพราะเมื่อวานกู้หงเซินบอกว่าจะส่งกู้ฉางซินกลับ เขาเลยตั้งใจหยุดพักหนึ่งวันและรออยู่ที่บ้าน

มั่วหลีไม่เต็มใจ เดิมทีเธอคิดจะให้กู้ฉางซินออกไปจากตระกูลเฟิง เธอคิดว่าลำพังจะสามารถปลูกฝังความสัมพันธ์กับคุณผู้ชายได้

คาดไม่ถึง ว่าผู้หญิงคนนั้นไปแล้ว แต่คุณผู้ชายก็ดูเหมือนจะกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อน เปลี่ยนเป็นเย็นชาไม่สนใจคนอื่น

มั่วหลีกัดๆปาก ไม่กล้าฝ่าฝืนคำสั่ง ได้แต่วางถ้วยซุปลงแล้วเฝ้าเฟิงจิ่งเหยาอยู่ด้านหลัง

เธอมองไปที่ด้านหลังของเฟิงจิ่งเหยาอย่างหลงใหล มีแค่เวลานี้ ที่เธอสามารถปลดปล่อยความรักที่ถูกเก็บกดไว้ได้

กู้ฉางฉิงมองความรักของมั่วหลี แล้วก็มองเฟิงจิ่งเหยาตรงหน้าเธอที่ไม่ได้สังเกตเห็นเลยแม้แต่น้อย ใจก็อึดอัดจนไม่สงบ

ดูเหมือนว่า เฟิงจิ่งเหยาจะวางใจมั่วหลีมาก มิเช่นนั้นสายตาที่รุ่มร้อนอย่างนั้น คนที่เฉียบแหลมอย่างเฟิงจิ่งเหยาจะไม่ค้นพบได้อย่างไร

เธอน่าจะคิดได้นานแล้ว มั่วหลีอยู่ข้างๆเฟิงจิ่งเหยาตลอด จนกลายเป็นคนสนิท แน่นอนว่าแตกต่างกัน

คาดไม่ถึงว่าเธอจะคิดได้ไร้เดียงสาจริงๆ ตนเองเป็นภรรยาของเขา โดยพื้นฐานแล้วก็แตกต่างจากคนอื่นๆ เป็นธรรมดาที่เฟิงจิ่งเหยาจะเชื่อใจเธอมากกว่า

ในที่สุดภาพนี้ก็ช่วยให้เธอเห็นสถานะของเธอได้อย่างชัดเจน

เธอมองเฟิงจิ่งเหยาด้วยสายตาลึกซึ้ง แล้วก็ออกไป

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เธอกลับมาที่เขตเมืองเก่า

พอดีกับที่เธอเลี้ยวเข้าไปในซอย ชั่วขณะเท้า ก็เหมือนกับสะดุดอะไรบางอย่าง คนทั้งคนก็ล้มไปข้างหน้า

เธอยังไม่ทันได้อุทานออกมา เธอก็ล้มลงไปบนร่างนิ่มๆ ส่งเสียงร้องออกมา

"โอ๊ย——”

กู้ฉางฉิงตกใจ ดีดตัวขึ้นมาจากพื้น ถอยหลังไปสองสามก้าว

รอเธอทรงตัวอยู่ดีแล้ว รวมรวมความกล้ามองผ่านแสงในยามค่ำคืนไป ก็เห็นว่าที่ที่เธอล้มลงเมื่อกี้มีชายคนหนึ่งนอนอยู่