บทที่ 486 ถูกฉันตามใจ

ถนนคนเดิน ร้านกาแฟแห่งหนึ่งที่ตกแต่งอย่างมีสไตล์

เฟิงจิ่งเหยากับจี้อี้นั่งอยู่ในห้องวีไอพีริมหน้าต่าง กลิ่นหอมของกาแฟลอยอยู่ในอากาศ

"พูดเถอะ มีธุระอะไร"

เฟิงจิ่งเหยาเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างสบายๆ จ้องมองจี้อี้ด้วยสายตามืดครึ้ม

จี้อี้เห็นความหล่อที่ไร้ที่ติของเขา ความรักในแววตาก็แทบจะปกปิดไว้ไม่อยู่

เธอแกล้งทำเป็นดื่มกาแฟ หยุดยั้งความคิด แสร้งทำเป็นตำหนิตนเอง : "ฉันได้ยินมาว่าคุณกู้เพราะฉันเป็นสาเหตุ ก็ทะเลาะกับคุณกลับตระกูลกู้แล้วไม่ได้กลับมาหลายวัน คุณว่าฉันจำเป็นต้อไปอธิบายกับคุณกู้สักหน่อยไหม ว่าเรื่องพักงานเป็นความคิดของฉันจริงๆ"

ดูเหมือนเธอจะต้องการแก้ไขความขัดแย้งระหว่างคนทั้งสอง แต่ในคำพูดทั้งหมดนั้นเป็นการถากถางกู้ฉางฉิง ว่าไม่รู้จักพิจารณาสถานการณ์โดยรวม

เฟิงจิ่งเหยาขมวดคิ้ว ปฏิเสธไปตรงๆ : "ไม่ต้องหรอก เดิมทีเรื่องนี้เป็นความผิดของเธอ"

อีกอย่างเขาไม่ชอบให้ใครมาแทรกแซงเรื่องส่วนตัว เขาชำเลืองมองจี้อี้ : "ยังมีเรื่องอื่นอีกไหม?"

จี้อี้สังเกตเห็นแววตาที่หยั่งรู้ของเฟิงจิ่งเหยา ใจก็สั่น

เธอรู้ว่าเฟิงจิงเหยาสงสัยว่าเธอได้ข่าวมาได้อย่างไร ฝืนยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้านพูดว่า : "เรื่องนี้ ในเมื่อไม่จำเป็นต้องให้ฉันช่วย ก็แล้วกันไป"

พูดจบ เธอคนกาแฟ แล้วเปลี่ยนหัวข้อ พูดหยอกล้อว่า : "เพียงแต่ครั้งนี้ฉันช่วยบริษัทแก้ปัญหาใหญ่ขนาดนี้ นอกจากโบนัสแล้ว คุณจะไม่เลี้ยงข้าวฉันเป็นการส่วนตัวหน่อยหรอ ต้องรู้ว่าเพื่อทำให้พวกเขาตอบรับไม่เปลี่ยนภาพวาดการออกแบบ ฉันใช้ฝีมืออย่างมากเลยนะ ยังต้องใช้คนที่เคยติดต่อไว้ก่อนหน้านี้เป็นจำนวนมาก"

เฟิงจิ่งเหยาไม่ได้ปฏิเสธ ตอบรับว่าวันอื่นมีเวลาค่อยนัดกันอีกที แล้วพาชวี่ยี่ออกไป

จี้อี้มองเขาที่ออกไป ในแววตาประกายความมั่นใจที่จะประสบความสำเร็จ!

บนรถ เฟิงจิ่งเหยานึกถึงคำพูดเมื่อกี้ ก็นวดหัวคิ้ว : "หลายวันม่นี้สถานการณ์ของคุณนายรองเป็นอย่างไรบ้าง?"

"คนที่ดูแลคุณนายรองบอกว่า คุณนายรองอยู่ที่ตระกูลกู้ตลอดไม่ได้ออกไปไหน"

เฟิงจิ่งเหยาขมวดคิ้ว แต่ไม่รู้เลยว่าข่าวที่พวกเขาได้รับนั้นถูกกู้หงเซินเจตนาปล่อยออกมา

เดิมทีกู้ฉางฉิงไม่ได้อยู่ที่ตระกูลเฟิง

เดิมทีเพื่อสถานการณ์โดยรวมกู้หงเซินต้องการจะเรียกกู้ฉางฉิงกลับไป แต่ถูกกู้ฉางซินขัดขวางไว้

กู้ฉางซินพูดว่า ความขัดแย้งครั้งนี้ถ้าใช้ดีๆ สามารถช่วยดึงความสนใจของเฟิงจิ่งเหยาได้ ทำให้พวกเขาสามารถพักผ่อนภายใต้แรงกดดันของตระกูลเฟิงได้

สิ่งเหล่านี้กู้ฉางฉิงไม่ได้รับรู้ เธอพักอยู่ในบ้านเช่าที่เขตเมืองเก่าตลอด

ผ่านความสงบไปสองสามวัน เธอก็ใจเย็นลงแล้ว แล้วก็ไม่ได้โกรธเฟิงจิ่งเหยาขนาดนั้น ท้ายที่สุดมันเป็นปัญหาของตัวเธอเอง

ถ้าไม่ใช่ว่าเธอประมาท ก็ไม่สามารถให้คนอื่นมีโอกาสวางแผนการชั่วร้ายกับเธอได้

ส่วนเรื่องพักงานที่บริษัท เธอนึกถึงว่าเกิดเรื่องก่อนหน้านี้สองสามครั้งเฟิงจิ่งเหยาไม่ได้ลงโทษเธอเลย ครั้งนี้จู่ๆก็พักงานเธอ ก็ต้องมีเหตุผลของเขา

สองวันต่อมา คลื่นสงัดลมสงบ

กู้ฉางฉิงไปโรงพยาบาลเพื่อดูแลแม่ทุกวัน

บรรยากาศในบ้านใหม่ตระกูลเฟิงเศร้าหมองลงทุกวัน

เฟิงจิ่งเหยายังไม่ค่อยคุ้นเคยกับวันที่ไม่มีกู้ฉางฉิง เขายืนอยู่ในห้อง มองไปที่โต๊ะทำงานของกู้ฉางฉิงอยู่เหม่อลอย เวลานี้หวนนึกถึงความขัดแย้งของเขาและกู้ฉางฉิง

เขารู้สึกว่าตนเองน่าจะพูดคุยกับกู้ฉางฉิงอีกครั้ง

ก็เพราะเหตุนี้ เขาจึงขับรถไปที่ตระกูลกู้

กู้หงเซินรู้ว่าเฟิงจิ่งเหยามา ในแววตาก็แปลกใจและประหลาดใจในเวลาเดียวกัน

ไม่รอให้เขาได้คิดอย่างถี่ถ้วน เฟิงจิ่งเหยาก็สาวเท้าเดินเข้ามาที่ห้องรับแขกแล้ว

กู้หงเซินก็เก็บความคิดในใจไปชั่วขณะ ยิ้มแย้มทักทาย : "จิ่งเหยา"

เฟิงจิ่งเหยาพยักหน้าอย่างเย็นชา : "วันนี้ที่ฉันมาคืออยากจะรับกู้ฉางซินกลับไป ให้ฉางซินลงมาเถอะ"

กู้หงเซินสีหน้าหยุดชะงักไป แล้วก็ตอบสนองกลับมาอย่างรวดเร็ว ยิ้มแล้วกล่าวว่า: "โอเค พ่อบ้าน ไปเชิญคุณหนูลงมา บอกว่าเฟิงจิ่งเหยามารับเธอ"