บทที่ 485 มีแต่เธอ

เฟิงจิ่งเหยาเห็นมั่วหลีเข้ามา สวมชุดนอนคลุมยาวพูดอย่างเย็นชาว่า : "วางของไว้บนโต๊ะ คุณลงไปเถอะ ฉันกับคุณนายรองมีธุระจะคุยกัน"

ทว่ามั่วหลีวางอาหารมื้อดึกไว้บนโต๊ะ และยังคงยืนอยู่ที่เดิม

เฟิงจิ่งเหยาขมวดคิ้ว : "คุณมีธุระอะไรหรือเปล่า?"

มั่วหลีชำเลืองมองกู้ฉางฉิง

กู้ฉางฉิงสังเกตเห็นสายตาของมั่วหลี ความรู้สึกไม่สบายใจที่อธิบายไม่ได้แผ่ซ่านออกมา น้ำเสียงที่น้อยใจของมั่วหลีก็ดังขึ้นข้างๆหู

"คุณผู้ชาย เมื่อกี้ที่คุณคุยกับคุณนายรอง ฉันได้ยินหมดแล้ว"

เฟิงจิ่งเหยาชำเลืองมองเธออย่างเย็นชา ไม่ได้พูดอะไร

มั่วหลีใจสั่น กัดฟันพูดต่อว่า : "ฉันได้ยินความคิดเห็นของคุณนายรองแล้ว โทษว่าฉันทำผิดต่อเธอ ฉันคิดว่าฉันต้องอยู่ต่อ อธิบายกับคุณผู้ชายให้เข้าใจ"

เธอยืดหลังให้ตรง ท่าทางที่ไม่ยอมให้ใส่ร้ายป้ายสี

กู้ฉางฉิงโกรธมาก ผู้หญิงคนนี้ใส่ร้ายป้ายสีคนอื่นจริงๆเลย

เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ทำให้ตนเองสงบลง มองมั่วหลีอย่างถากถาง หัวเราะเยาะ : "หึ ฉันก็อยากจะฟังคำอธิบายของคุณมั่วอยู่พอดี ทำไมต้องขัดขวางไม่ให้ฉันไปหาเฟิงจิ่งเหยา จนถึงขั้นลงไม้ลงมือกับฉัน ทำให้ฉันประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ท้ายที่สุดยังยัดเยียดให้ฉันไปหาฉินเป่ยหาน รบกวนคุณมั่ว一一อธิบายกับฉันให้เข้าใจด้วย!"

มั่วหลีตกตะลึงกับการเปลี่ยนไปอย่างฉับพลันของกู้ฉางฉิง

"มั่วหลี ท้ายที่สุดแล้วเกิดอะไรขึ้น?"

เฟิงจิ่งเหยาสีหน้าเคร่งขรึม แววตาเต็มไปด้วยความเย็นชา

มั่วหลีรู้สึกได้ถึงแรงกดดันจากเฟิงจิ่งเหยา ทั้งตัวก็สั่นเทา

เธอจะไม่ยอมรับเรื่องนี้อย่างเด็ดขาด!

"นี่คุณนายรองหมายความว่าอะไร คิดว่าฉันเจตนาวางแผนใส่ร้ายคุณหรอ?แรงจูงใจของฉันคืออะไรล่ะ? อีกอย่างฉันถูกคุณผู้ชายส่งมาให้ปกป้องคุณ ถ้าคุณเกิดเรื่องอะไร คุณผู้ชายก็ไม่ปล่อยฉันไปง่ายๆหรอก"

เธอพูดจบ ก็เริ่มแสดงความจงรักภักดีต่อเฟิงจิ่งเหยา : "คุณผู้ชาย ฉันอยู่ข้างกายคุณมานานขนาดนี้ จะไม่รู้จักการปฏิบัติตัวต่อคุณเลยหรอ? ฉันจะทำกระด้างกระเดื่องทำผิดพลาดแบบนี้ได้ยังไง"

เฟิงจิ่งเหยาขมวดคิ้วเงียบไม่พูดจา

มั่วหลีคิดว่าเฟิงจิ่งเหยาเชื่อคำพูดของเธอ แล้วเหลือบมองไปทางกู้ฉางฉิงอย่างลำพองใจ

กู้ฉางฉิงหัวใจจมลง เห็นว่าเฟิงจิ่งเหยาไม่ได้พูดอะไรสักคำก็เข้าใจผิดคิดว่าเขาเชื่อมั่วหลี ในใจก็เป็นทุกข์อย่างมาก

มั่วหลีมองเห็นสีหน้าท่าทางของเธอ ก็ยิ้มอย่างเยือกเย็น พูดต่อว่า : "แน่นอนว่าฉันเข้าใจคุณนายรองนะ ข้างกายคุณผู้ชายไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนนอกจากคุณนายรอง คุณนายรองก็ยากต่อการหลีกเลี่ยงที่จะเข้าใจฉันผิด อีกอย่าง ก่อนหน้านี้ฉันกับคุณนายรองก็ขัดแย้งกัน เป็นปกติที่คุณนายรองจะไม่ถูกชะตากับฉัน อันที่จริงฉันก็อยากจะคุยมานานแล้ว ฉันอยากจะขอย้ายกลับไปอยู่ข้างกายคุณผู้ชาย"

กู้ฉางฉิงโกรธจนตัวสั่น ผู้หญิงคนนี้บิดเบือนข้อเท็จจริงชั่วช้าจริงๆเลย คำพูดใส่ร้ายก็ให้เธอพูดหมดแล้ว

แต่เธอก็ไม่ใช่ว่าจะถูกรังแกได้ง่ายๆ : "ย้ายกลับไปก็ดี ฉันกังวลว่าสักวันชีวิตนี้ของฉันจะไม่ได้ถูกส่งไปอยู่บนมือของคนอื่น แต่ถูกแผนการชั่วร้ายจากคนของตนเอง อยากจะป้องกันก็ไม่ได้"

มั่วหลีสีหน้าเคร่งขรึม มองไปทางเฟิงจิ่งเหยาอย่างไม่สบายใจ : "คุณผู้ชาย……”

"มั่วหลี คุณออกไปก่อน"

มั่วหลีไม่เต็มใจ อ้าปากจะพูด ทว่าปะทะเข้ากับสายตาที่คาดเดาได้ยากของเฟิงจิ่งเหยา ราวกับต้องการจะมองเธอให้ทะลุทะลวง ก็ทำให้เธอตกใจ ไม่กล้าที่จะใช้กลอุบายอีกเลยกลับออกไป

หลังจากที่เธอไปแล้ว ในห้องหนังสือก็เหลือกู้ฉางฉิงกับเฟิงจิ่งเหยา

เฟิงจิ่งเหยามองกู้ฉางฉิงด้วยสายตาเคร่งขรึม : "คุณยังมีอะไรจะพูดไหม?"

"ไม่ใช่ว่าคุณเชื่อคำพูดของคุณมั่วแล้ว ฉันพูดไปคุณจะยังเชื่ออีกหรอ?"

กู้ฉางฉิงยกยิ้มมุมปากถากถางตนเอง : "แต่ไหนแต่ไรคุณก็ไม่เคยเชื่อฉัน ก็เหมือนกับการพักงานฉัน ไม่ให้โอกาสฉันได้อธิบาย เมื่อก่อนเป็นยังไง ตอนนี้ก็เช่นกัน"

เธอพูดจบ ชำเลืองมองเฟิงจิ่งเหยา หยิบกระเป๋าแล้วออกไป

……

วันต่อมา มั่วหลีรู้ว่าเมื่อคืนกู้ฉางฉิงและเฟิงจิ่งเหยาแยกย้ายกันอย่างไม่สบอารมณ์ กระทั่งจากกันด้วยความโกรธ ทั้งคืนไม่ได้กลับมา ในสายตาก็ปกปิดความลำพองใจและอิ่มอกอิ่มใจไว้ไม่อยู่