บทที่ 490 มีจิตใจที่อยากจะฆ่าคน

หลี่ม่านพูดจบ ก็มองไปรอบๆ พูดต่อว่า : "แม้ว่าผู้จัดการจี้จะจัดการเรื่องนี้ดีแล้วก็ตาม แต่หลังจากผ่านการตรวจสอบของเรา พบว่าบริษัทฝ่ายตรงข้ามเกิดการต่อสู้กันภายใน จงใจวางแผนที่จะผิดสัญญา ดังนั้นเบื้องบนจึงตัดสินยกเลิกบทลงโทษของนักออกแบบกู้ ตั้งแต่วันนี้ไปนักออกแบบกู้กลับมาทำหน้าที่ได้เหมือนเดิม"

พูดคำนี้ออกมา ทุกคนก็อื้ออึงขึ้นมา จี้อี้ก็ไม่อยากจะเชื่อ

พวกเขาคิดว่าการประชุมครั้งนี้ทางด้านสำนักงานใหญ่จะลงโทษกู้ฉางฉิงอย่างถึงที่สุด

"ผู้จัดการใหญ่ ข่าวสารนี้เชื่อถือได้หรอ? อีกฝ่ายไม่ได้ระงับความร่วมมือเพราะว่านักออกแบบกู้แอบเปลี่ยนดีไซน์และติดสินบนผู้จัดการของพวกเขาหรอ?"

จี้อี้ไม่อยากให้กู้ฉางซินกลับมา ก็เลยเอ่ยถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนแรก

อีกทั้ง เรื่องนี้เธอวางแผนอย่างลับๆมาโดยตลอด ไม่มีใครรู้สถานการณ์ดีไปกว่าเธอ

เดินทีภายในก็ไม่ได้มีการต่อสู้กัน เกรงว่านี่คือมีคนต้องการให้กู้ฉางซินอยู่ต่อ ก็เลยจงใจหาข้อแก้ต่าง

ส่วนคนที่ตั้งใจนี้ นอกจากเฟิงจิ่งเหยาแล้ว เธอก็ไม่คิดถึงใคร

เธอมองกู้ฉางฉิงอย่างริษยา แล้วก็ส่งสายตาให้ผู้บริหารสองสามคนที่อยู่ข้างๆ

ผู้บริหารสองสามคนนั้นได้รับการส่งสัญญาณ พยักหน้าเข้าใจ : "ผู้จัดการใหญ่ คุณพูแบบนี้มันบังเอิญเกินไปหรือเปล่า มีหลักฐานอะไรล่ะที่บอกว่านักออกแบบกู้ถูกวางแผนใส่ร้าย?"

"จริงๆ ฉันก็รู้สึกว่าแปลกๆนะ"

"ผู้จัดการใหญ่เอาหลักฐานออกมาน่าจะดีที่สุด มิฉะนั้นพนักงานด้านล่างเหล่านั้นจะต้องไม่พอใจ เรื่องอย่างนี้เคยเกิดขึ้นที่บริษัทมากกว่าครั้งสองครั้งแล้วนะ"

กู้ฉางฉิงตึงเครียดอยู่ในใจ มองหลี่ม่านอย่างไม่สบายใจ ไม่มีความสุขกับการได้ตำแหน่งกลับมา

เธอรู้เรื่องราวก่อนหน้านี้ มีสองสามครั้งที่เกือบทำพังสุดท้ายก็กลับมาสงบ ทั้งหมดเป็นเพราะเฟิงจิ่งเหยาช่วยเธออยู่เบื้องหลัง

"ทำไม ทุกท่านไม่เชื่อการสอบสวนของสำนักงานใหญ่หรอ?"

หลี่ม่านกวาดสายตามองพวกเขาอย่างเย็นชา ไม่รอให้พวกเขาตอบกลับ ก็หยิบข้อมูลที่สำนักงานใหญ่มอบให้เธอส่งไป

กระดาษสีดำตัวหนังสือสีขาวเขียนอย่างชัดเจน เนื่องจากการแข่งขันของ บริษัท สื่อสาร กู้ฉางฉิงจึงตกเป็นเป้าหมายของพวกเขา

จี้อี้เห็นสิ่งเหล่านี้ ก็รู้ได้เลยว่าผู้ชายคนนั้นเขียนเรื่องนี้ขึ้นมาเอง ก็โกรธอย่างมาก!

สมควรตาย รู้อย่างนี้เธอไม่น่าเชื่อผู้ชายคนนั้นทั้งหมดเลย สุดท้ายทำให้เธอล้มเหลว!

กู้ฉางฉิงโล่งอก เรื่องราวก็สิ้นสุดลงแล้ว หลี่ม่านก็พูดคุยเนื้อหาการประชุมอย่างอื่น

หนึ่งชั่วโมงต่อมา การประชุมสิ้นสุดลง

กู้ฉางฉิงจัดการเรื่องงานสักพักแล้วออกจากบริษัทไป

เธอไม่ได้ตรงกลับไปที่เขตเมืองเก่า แต่ไปที่ตระกูลเฟิง

ตอนนี้เธอกลับมาทำงานแล้ว วัสดุการทำงานและภาพวาดการออกแบบจำนวนมากอยู่ที่ตระกูลเฟิง เธอเลยจำเป็นต้องกลับไป

แน่นอน ที่กลับมานี้ เธอยังมีความคิดบางอย่าง

ที่ตระกูลเฟิง กู้ฉางฉิงหายไปหลายวัน บ้านใหม่ยังคงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ก็รู้สึกสับสนยุ่งเหยิง

เธอเดินไปที่ห้องรับแขก คาดไม่ถึงว่าจะเจอกับมั่วหลีที่กำลังลงมาชั้นล่าง

"คุณกลับมาทำไม?"

มั่วหลีมองกู้ฉางฉิง ไม่ปกปิดความไม่ยินดีในดวงตาเลยแม้แต่น้อย

"ฉันกลับมาที่บ้านของฉันเองยังต้องรายงานคุณด้วยหรอ?"

กู้ฉางฉิงทำเสียงเย้ยหยัน แล้วก็เดินเฉียดไหล่เธอไป

ไม่นาน กู้ฉางฉิงก็มาถึงห้อง พบว่าประตูไม่ได้ล็อก ในใจก็แปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ผลักประตูเข้าไป

เพิ่งเข้าประตูไป เธอก็พบการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในห้อง

ของที่เป็นของเธอทั้งหมดก็ถูกไปอยู่ที่ระเบียง ทำให้เธอต้องตกใจ

"พ่อบ้าน พ่อบ้าน!"

พ่อบ้านรีบเข้ามา พูดอย่างประหลาดใจ : "คุณนายรอง คุณมาตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"เพิ่งกลับมาเกิดอะไรขึ้นกับห้องนี้ ใครเคลื่อนย้ายของของฉัน?"

กู้ฉางฉิงชี้ไปยังในห้องอย่างไม่พอใจ