บทที่ 491 ต้องฆ่าพวกมันให้ได้

ู้ฉางฉิงพูดประโยคนี้จบก็รู้สึกเสียใจจริงๆ

พูดตามเหตุผล เมื่อเฟิงจิ่งเหยาพูดว่าจะคุยดีๆ เธอน่าจะถือโอกาสอธิบายความเข้าใจผิดให้เขาเข้าใจอย่างชัดเจน

แต่ไม่รู้ทำไม พอคำพูดถึงปากก็เปลี่ยนเป็นน้ำเสียงโกรธเกรี้ยวนี้

อาจเป็นเพราะคำพูดที่ทำลายจิตใจของเฟิงจิ่งเหยาก่อนหน้านี้ ทำให้เธอยากที่จะลบออกจากใจ

เฟิงจิ่งเหยาก็พอเดาออก แววตาประกายความเสียใจ เม้มปากเดินไปตางหน้ากู้ฉางฉิง

"ฉันรู้ว่าก่อนหน้าฉันพูดคำพูดที่เกินไป ฉันขอโทษคุณนะ เวลานั้นฉันโกรธมาก"

“โกรธมากก็เลยพูดคำพูดที่เกินไปเหล่านั้นได้ใช่ไหม?"

กู้ฉางฉิงขอบตาแดงจ้องมองเฟิงจิ่งเหยา แววตาน้อยใจอย่างมาก

เฟิงจิ่งเหยารู้สึกว่าหัวใจเหมือนถูกมือใหญ่ๆบีบไว้แน่น อึดอัดอย่างมาก

เขาดึงกู้ฉางฉิงมากอดไว้แล้วพูดปลอบโยน : "ฉันผิดเอง ไม่ควรพูดคำพูดที่มากเกินไปเหล่านั้น"

กู้ฉางฉิงกระบิดกระบวน แต่เฟิงจิ่งเหยากอดไว้แน่น

"อย่าดิ้นสิ ให้ฉันกอดสักพัก ฉันไม่ได้กอดคุณมาหลายวันแล้วนะ"

น้ำเสียงที่เหนื่อยล้า ทำให้กู้ฉางฉิงลังเลขึ้นมา

เธอปล่อยให้เฟิงจิ่งเหยากอด ตนเองก็ไม่คิดถึงอ้อมกอดนี้ซะที่ไหนกัน

บรรยากาศในห้อง เปลี่ยนเป็นเงียบสงัดเล็กน้อย

ก็ไม่รู้ว่านานแค่ไหน เฟิงจิ่งเหยาจึงค่อยๆปล่อยออก

เขาดึงกู้ฉางฉิงออก ให้เธอมองตนเอง เริ่มพูดความขัดแย้งของทั้งสองคนขึ้น

"ฉันรู้ว่าคุณกับมั่วหลีมีความขัดแย้งกัน ก็เพราะเหตุนี้จึงทำให้เกิดความเข้าใจผิดอย่างมาก แต่มั่วหลีอยู่กับฉันมานานมาก เดิมทีจุดเริ่มต้นเกิดจากความคิดของฉัน บางทีวิธีที่เธอทำก็ไม่ถูก ถ้าคุณไม่มีความสุข คุณไม่พอใจ จริงๆคุณก็ไม่จำเป็นต้องไปโต้เถียงกับเธอ คุณเป็นเจ้านาย เธอเป็นแค่เพียงบอดี้การ์ดก็เท่านั้น"

กู้ฉางฉิงผิดหวังเล็กน้อย

เดิมทีเธอคิดว่าเฟิงจิ่งเหยาต้องการจะอธิบายกับเธอ สรุปคือสุดท้ายแล้วมาไกล่เกลี่ย

"เธอคิดว่าฉันเป็นเจ้านายของเธอใช่ไหม?"

เธอหัวเราะเยาะผลักเฟิงจิ่งเหยาออก

บางทีในสายตาของเขา มั่วหลีเป็นลูกน้องฝีมือดี

แต่เธอเข้าใจดี เดิมทีมั่วหลีไม่ได้คิดกับเขาแค่เจ้านายกับลูกน้อง จนถึงเวลานี้ก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสร้างเรื่องกลั่นแกล้งเธอไม่มากแค่ไหน

ปกติก็ไม่สนใจการเย้ยหยันเสียดสีหรอก แต่ครั้งนี้ยังใส่ร้ายเธอกับคุณนายเฟิงด้วย

โดยเฉพาะทุกๆครั้งที่เฟิงจิ่งเหยาเกิดเรื่อง หายไป ผู้หญิงคนนี้มักจะจงใจไม่บอกเธอ ทำให้เธออกสั่นขวัญหาย ยิ่งตอนนี้ที่พวกเขาไม่อยู่ ก็กล้าเข้ามาในห้องนอน

พูดได้ว่า ใจของมั่วหลีคนนี้ ก็ชัดเจนอยู่แล้ว

กู้ฉางฉิงรู้สึกอึดอัดจนแทบทนไม่ไหวอยากจะพูดออกมาทั้งหมด แต่ท้ายที่สุด เธอยังคงใจเย็นลงมา

ไม่ใช่ว่าเธอไม่สนใจ แต่เธอรู้ว่า เธอพูดไปเฟิงจิ่งเหยาก็ไม่เชื่อ มากสุดก็คือเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

เฟิงจิ่งเหยาขมวดคิ้วมองหน้ากู้ฉางฉิงที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา พูดยืนยันว่า : "คุณก็คือเจ้านายของเธอ!"

กู้ฉางฉิงยิ้มมุมปากถากถาง

เฟิงจิ่งเหยาแววตาหม่นลง : "ทำไม ฉันพูดไม่ถูกหรอ?"

กู้ฉางฉิงมองเขาอย่างนิ่งๆ ถูกไม่ถูก จริงๆเธอมีผลลัพธ์อยู่ในใจแล้ว

เธอก็ไม่อยากให้เรื่องนี้ไปเกี่ยวข้องกับเฟิงจิ่งเหยาอีก เพราะเดิมทีก็ไม่ใช่ปัญหาระหว่างพวกเขา

"เรื่องนี้ฉันจะไม่คิดเล็กคิดน้อยก็ได้ แต่ฉันจะถามคุณ ว่าฉันกับมั่วหลี สรุปแล้วคุณเชื่อใคร?"

"แน่นอนว่าฉันเชื่อคุณ"

เฟิงจิ่งเหยาตอบโดยไม่ต้องคิด แต่กู้ฉางฉิงหัวเราะ

"เชื่อฉัน?"

"คุณไม่เชื่อหรอ?"

"ฉันจนปัญญาที่จะเชื่อจริงๆ ถ้าคุณเชื่อฉัน ในตอนแรกก็คงไม่เข้าใจผิดฉันเพราะคำพูสองสามคำของพวกเขาหรอก กระทั่งโอกาสที่จะอธิบายก็ไม่ให้ฉัน"

กู้ฉางฉิงกระพริบตาอย่างรุนแรง ฝืนน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมาให้กลับไป