บทที่ 492 กลัวยาพิษจะฆ่าตัวคุณ

ไม่ถึงสิบนาที ประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง เฟิงจิ่งเหยาสวมชุดคลุมอาบน้ำออกมา

เขามองภาพด้านหลังของคนบนเตียงที่ไม่ได้เปลี่ยนแปลง แววตาก็หม่นหมอง ลงนอนโดยมาได้พูดอะไร

กู้ฉางฉิงรู้สึกได้ถึงเตียงที่จมลง ก็ตึงเครียดไปทั้งตัวจนไม่รู้จะเอามือเท้าวางไว้ยังไง

เพื่อไม่ให้เฟิงจิ่งเหยาพบว่าเธอแกล้งหลับ เธอพยายามทำให้ตนเองผ่อนคลาย

ก็ไม่รู้ว่าเพราะการสะกดจิตของเธอได้ผลหรือเปล่า เธอค่อยๆผ่อนคลายลง นอกจากนี้ยังมีเสียงหายใจแผ่วเบาจากด้านหลัง

ห้องนอนทั้งห้องเงียบสงัดจนสามารถได้ยินเสียงหายใจของกันและกัน

กู้ฉางฉิงลืมตามองฝ้าเพดาน ทำยังไงก็นอนไม่หลับ

เธออดมาได้ที่จะพลิกตัว มองใบหน้าที่หล่อเหลาของเฟิงจิ่งเหยาอย่างคิดถึง

เดิมทีกลับมาครั้งนี้ จริงๆเธอมีจุดประสงค์ที่จะคืนดีกัน แต่พอมาถึงก็ไม่รู้ทำไม เมื่อเห็นมั่วหลี ก็โกรธโดยไม่มีเหตุผล

เธอก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตนเอง ถึงต้องยึดถือเรื่องเหล่านี้ไม่ยอมปล่อย

เห็นได้ชัดว่าตัดสินใจแล้วที่จะถือโอกาสใช้ช่วงเวลาสุดท้ายทำดีต่อกัน ทำไมเธอถึงไม่ทีเหตุผลขึ้นมานะ?

เธอมองเฟิงจิ่งเหยาอย่างน้อยใจ เธอเก็บกดอึดอัดใจเหมือนภูเขาไฟจะระเบิด เธออดไม่ได้ที่จะไปเข้าใกล้ๆเฟิงจิ่งเหยา

เธอขยับร่างกายอย่างระมัดระวัง สังเกตเฟิงจิ่งเหยาไปด้วย ราวกับเป็นขโมย ลูบๆคลำๆย้ายเข้าไปในอ้อมกอดของเฟิงจิ่งเหยา

อันที่จริงเฟิงจิ่งเหยายังไม่หลับ เขานอนหลับตาพักผ่อนอยู่บนเตียงแล้วคิดใคร่ครวญปัญหาของเขากับกู้ฉางฉิง

เมื่อกู้ฉางฉิงมองไปที่เขา เขาก็สังเกตได้ เพียงแต่เขาไม่ได้ลืมตา อยากจะดูว่าผู้หญิงคนนี้ต้องการจะทำอะไร

เช่นนี้ ภายใต้การปล่อยตัวโดยเจตนาของเขา กู้ฉางฉิงก็ได้เข้าสู่อ้อมแขนของเขาอย่างราบรื่น

เธอวางใบหน้าลงบนหน้าอกของเฟิงจิ่งเหยา ได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นแรง ได้สูดกลิ่นกายของเขา ความหงุดหงิดไม่สบายใจก็ค่อยๆสงบลง

เมื่อกู้ฉางฉิงคิดจะโอบเอวของเฟิงจิ่งเหยา ฉับพลันตัวก็ถูกพลิกกลับ เธอจ้องมองใบหน้าตรงหน้าอย่างตกตะลึง

"คุณยังไม่หลับหรอ?"

เธอพูดจบ ก็นึกถึงการกระทำของตัวเองเมื่อกี้ ทั้งเขินทั้งโกรธ ใบหน้าขาวๆก็ราวกับกุ้งต้มสุก แดงกล่ำขึ้นมา

เฟิงจิ่งเหยาหัวเราะเบาๆ "หลับแล้ว จะพบฉากที่น่าสนใจเช่นนี้ได้อย่างไร ในที่สุดตอนนี้ก็ไม่หลบหนีฉันแล้วใช่ไหม หื๊ม?"

กู้ฉางฉิงอยากจะขุดหลุมฝังตัวเองเหลือเกิน : "ปล่อยฉันนะ!"

เธอดีดดิ้นต้องการจะหนีออก เฟิงจิ่งเหยาจะทำให้เธอสมหวังได้อย่างไร

"คุณมายั่วเย้าฉันเองนะ ตอนนี้คิดจะหนี มันสายไปแล้ว!"

เขาพูดจบ ก็ก้มลงไปจับกุมเรียวปากสวยนั้นทันที สัมผัสอย่างแผ่วเบา ปล่อยให้ความคิดถึงที่ไม่ได้เจอกันหลายวันมานี้ระเบิดออกมา ยังแฝงไปด้วยการลงโทษ บดขย้ำริมฝีปากนั้นของกู้ฉางฉิงอย่างรุนแรง

กู้ฉางฉิงจนปัญญาที่จะต่อต้าน แล้วก็ไม่อยากต่อต้านด้วย

เธอดึงเฟิงจิ่งเหยามาอยู่ระหว่างคอแล้วตอนรับอย่างกระตือรือร้น

ช่วงเวลานี้ ความขัดแย้งของทั้งสองคนดูเหมือนจะละลายอยู่ในจูบนี้ จากนั้นทุกๆอย่างก็เกิดขึ้นตามธรรมชาติ

ก็ไม่รู้ว่านานแค่ไหน จนท้องฟ้าค่อยๆสว่างขึ้น ในห้องเสียงหัวใจที่เต้นระรัวทำให้คนหน้าแดงคิ่ยๆดับมอดลง ในที่สุดแสงจันทร์ที่ส่องผ่านหน้าต่างก็ทำให้เห็นเตียงขนาดใหญ่ ทั้งสองคนโอบกอดและนอนหลับอยู่ด้วยกัน นอนหลับสนิทด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

……

วันต่อมา กู้ฉางฉิงตื่นขึ้นมา แขนขาปวดเมื่อยไปหมด ระหว่างเอวยังมีมือข้างหนึ่งพาดอยู่

เธอหันไปมอง ก็เห็นความหล่อที่ไม่ได้รับผลกระทบเลยแม้แต่น้อยของเฟิงจิ่งเหยา

ก็ไม่รู้ว่าสายตาของเธอจดจ่อเกินไปหรือเปล่า เฟิงจิ่งเหยาขนตาสั่นไหวแล้วก็ลืมตาขึ้นมา

"ดูดีไหม?"

"ดูดี!"

กู้ฉางฉิงตอบกลับโดยจิตใต้สำนึก รอสติกลับมา แก้มขาวๆก็แดงขึ้นเล็กน้อย ราวกับอสงในยามเช้า มีเสน่ห์น่ามอง

ทั้งสองคนนอนพะเน้าพะนอกันอยู่บนที่นอนสักพัก จึงลุกขึ้นไปอาบน้ำ เตรียมลงไปชั้นล่างเพื่อทานอาหาร

ในห้องรับแขก มั่วหลีเห็นทั้งสองคนพูดคุยหัวเราะลงมาชั้นล่าง ก็ราวกับถูกฟ้าผ่า ความเกลียดชังในใจก็เพิ่มขึ้นอย่างบ้าคลั่ง

เพราะอะไร เพราะอะไร!

เห็นได้ชัดว่าเธอยั่วยุสำเร็จแล้ว ทำไมความสัมพันธ์ของพวกเขาจึงกลับมาเหมือนเดิม จนถึงขั้นรักกันเหนียวแน่นกว่าเมื่อก่อน?