บทที่ 493 ทำให้คุณเกิดขึ้นแล้วดับสูญเอง

ในคืนวันนั้น ซวนจิ่งยู่ทานอาหารเสร็จ กู้ฉางฉิงก็เก็นโต๊ะอาหาร

รอเก็บเสร็จ เห็นชายคนนี้เล่นเกมส์อยู่บนโซฟา สีหน้าท่าทางดูสุขสบายมาก

กู้ฉางฉิงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วขึ้น มายืนตรงหน้าเขา จ้องมองเขา พูดว่า : "ฉันเห็นคุณดูมีชีวิตชีวามากเลย สรุปเมื่อไหร่จะออกไป? อย่าไร้ยางอายอยู่ที่นี่เลยจริงไหม?"

ซวนจิ่งยู่ได้ยิน ก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย พูดว่า : "จะรีบร้อนอะไร ฉันจ่ายเงินแล้วไม่ใช่หรอ? ถ้าไม่พอ ก็บอกฉัน ฉันมีเงินเหลือเฟือ อีกอย่าง แผลฉันยังไม่หายดี คุณไม่เห็นหรอ?"

พูดจบ ก็ถือโอกาสดึงเสื้อบนไหล่ลง เผยให้เห็นไหล่ที่พันด้วยผ้าพันแผล

มีรอยเลือดแดงกล่ำ ซึมออกมาจากผ้าพันแผล

กู้ฉางฉิงเบือนหน้าโดยจิตใต้สำนึก พูดตำหนิว่า : "ช่วยกังวลถึงความแตกต่างระหว่างชายหญิงหน่อยได้ไหม? เอะอะก็ดึงเสื้อออก คุณชอบโชว์หรือไง?"

"นี่มันอะไรกัน ฉันยังไม่ได้ถอดหมดนะ……อย่าไร้สาระ รีบมาช่วยฉันใส่ยา แผลมีเลือดออกมาอีกแล้ว ปล่อยเป็นเช่นนี้ต่อไป ไม่แน่ฉันอาจจะเลือดออกมากจนตายก็ได้！”

ในระหว่างที่พูด เขาก็ทำท่าทำทาง เหมือนชายทรงอำนาจรอให้คนมาปฏิบัติ

กู้ฉางฉิงก็โกรธจนต้องกัดฟัน : "ถ้าจะตาย เมื่อคืนคุณตายไปนานแล้ว"

เธอบ่นพึมพำ แต่ยังคงเตรียมยามาเพื่อจะใส่ให้เขา

นิ้วเรียวเล็กทายาที่เย็นๆลงบนหลังของซวนจิ่งยู่ เจ็บแสบเล็กน้อย อีกทั้งรู้สึกชาๆนิดหน่อย ทำให้ร่างกายที่ผ่อนคลายในตอนแรกของซวนจิ่งยู่แข็งทื่อขึ้นทันที

เขาหันไปมองกู้ฉางฉิงโดยจิตใต้สำนึก ใบหน้าที่ขาวผ่องสวยงาม อวัยวะบนใบหน้าที่เหมาะเจาะพอดี แม้จะไม่ได้แต่งหน้าอย่างปราณีต ทำให้คนรู้สึกพอใจ ยิ่งมองยิ่งสบายใจ

ฉับพลัน เขาก็ทำลายรอยยิ้มมุมปากลง : "คุณตั้งใจใส่ยาหน่อย อย่าทำแบบขอไปที แล้วก็อย่าชักช้า มิเช่นนั้นฉันก็สงสัยว่าที่คุณทายาให้เพนาะจะเอาเปรียบฉัน"

มือกู้ฉางฉิงที่ทายาอยู่ก็หยุดชะงัก อยากจะทายาไปบนใบหน้าของเขาจริงๆเลย

"หุบปาก!"

เธอหายใจเข้าลึกๆ ไม่คิดจะสนใจผู้ชายคนนี้ ทายาต่อไป

"โอเค รีบสวมเสื้อซะ แล้วไม่ต้องทำตัวไร้ยางอายอีก มิเช่นนั้นอย่าหาว่าฉันไล่คนออกไปก่อนกำหนดแล้วกัน!"

ผ่านไปสองสามนาที จ้องมองเขาอย่างอารมณ์เสีย หันกลับไปล้างมือที่ห้องน้ำ

เธอล้างมือเสร็จแล้ว ซวนจิ่งยู่ก็แต่งตัวเรียบร้อยแล้ว

แต่ยิ่งเธอมองผู้ชายคนนี้มากเท่าไหร่เธอก็ยิ่งพบปัญหามากขึ้นเท่านั้น

ฐานะของผู้ชายคนนี้พอจะมองออกว่าไม่ธรรมดา ยังมีศัตรู ก็ไม่รู้ว่าท้ายที่สุดจะทำให้เธอพัวพันไปด้วยหรือเปล่า

เธอคิดแล้ว ก็ยิ่งไม่สบายใจ

นี่ ในเมื่อคุณไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ ก็เรียกคนในครอบครัวคุณมารับก็ได้ไม่ใช่หรอ? หรือไม่ ฉันช่วยติดต่อคนในครอบครัวคุณให้เอาไหม?"

"เช่นนี้คือคุณคิดจะไล่ฉันไปใช่ไหม?"

ซวนจิ่งยู่โกรธ ยัยเด็กบ้านี้กำลังโต้แย้งกับเขาอยู่ สองสามประโยคก็หนีไม่พ้นเรื่องไล่ออกไป

"คุณรู้ก็ดีแล้ว สำหรับฉัน คุณก็เหมือนกับปัญหา"

กู้ฉางฉิงไม่บอกว่าใช่หรือไม่ใช่ แต่ไม่ปกปิดเจตนาเดิมของเธอเลยสักนิด

ซวนจิ่งยู่เห็นเช่นนั้น ก็โกรธมากจนไม่รู้จะพูดว่าอะไรเลย

ยัยเด็กบ้านี่อยากไล่เขาขนาดนี้ เขาก็จะดื้อดึงไม่ยอมไปหรอก

จู่ๆก็เห็นเขากุมขมับตัวเองแล้วล้มลงโซฟาร้องอย่างน่าเวทนา : "ไอ๊หยา จู่ๆฉันก็ปวดหัว ปวดเหลือเกิน เหมือนฉันจะความจำเสื่อมแล้ว ที่นี่ที่ไหน? ฉันเป็นใคร?"

กู้ฉางฉิงเฝ้าดูทักษะการแสดงที่ไม่ดีของเขา หน้าผากก็เส้นเลือดโผล่ขึ้นมา

"ตอนนี้จะมาแสร้งทำเป็นความจำเสื่อมกับฉันมันสานไปแล้วหรือเปล่า?"

"ไม่สายไปหรอก อย่างไรเสียฉันก็จำอะไรไม่ได้ ในเมื่อคุณช่วยชีวิตฉัน ก็เก็บฉันมาดูแล จนกว่าฉันจะจำได้แล้วกัน"

ซวนจิ่งยู่หยุดการกระทำไปชั่วขณะ มองกู้ฉางฉิงด้วยสายตายั่วเย้า ทำท่าทีไร้สัจจะอย่างสุดๆ

กู้ฉางฉิงกัดเขี้ยวเคี้ยวฟันจ้องมองเขา "อันที่จริง ตอนนี้ฉันก็เสียใจจริงๆที่ช่วยชีวิตคุณกลับมา ถ้ารู้แบบนี้ก็จะปล่อยคุณไปตามเวรตามกรรม"