บทที่ 5 เธอนั้นแหละหลอกลวงพี่ที่สุด

เมื่อเธอกำลังจะล้มลง จู่ๆก็มีคนเข้ามาโอบเอวเธอไว้อย่างรุนแรง

หลังจากนั้น กู้ฉางชิงก็ตกอยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่น

ในตอนนี้ท่าทางของทั้งสองดูคลุมเครือเล็กน้อย

กู้ฉางชิงกลายเป็นนกตัวเล็กเปราะบาง อิงแอบแนบอกคนที่เข้ามา

ในหูได้ยินแสียงหัวใจเต้นแรง

ในจมูกได้กลิ่นหอมโคโลญจน์จางๆ เหมือนกับไม้ที่หอมสดชื่น ทำให้รู้สึกเคลิบเคลิ้ม

กู้ฉางชิงตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมอง

เฟิงจิงเหยาหน้าตาของเขาเพอร์เฟคไร้ที่ติ มองแล้วเหมือนต้องมนต์สะกด

แต่ตอนนี้เขาขมวดคิ้ว และถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "พวกเธอกำลังทำอะไรกัน"

“ พี่จิงเหยา”

ลู่ซือยวี่อุทานและรีบเอามือลง สายตาดูรักใคร่ชื่นชม พร้อมกับพูดอย่างเก้อเขินว่า：“พวกเราไม่ได้ทำอะไรค่ะ ……เมื่อตะกี้ฉันกับฉางซินแค่เล่นสนุกกัน”

พอกู้ฉางชิงฟังจบก็ทำเป็นนิ่งๆ ไม่ได้คิดว่าตอนนี้เขายังอยู่ในอ้อมกอดของเฟิงจิงเหยา แล้วพูดเย้ยหยันว่า “ใครเล่นสนุกกับเธอ？เห็นชัดๆว่าเมื่อตะกี้เธอกำลังจะตบฉัน！”

ลู่ซือยวี่แทบจะกะอักเลือด แอบถลึงตาใส่กู้ฉางชิง แล้วมองเฟิงจิงเหยาอย่างหวั่นๆ

“พี่จิงเหยา อย่าไปฟังเธอพูดมั่วๆ ฉันไม่ได้จะตบเธอสักหน่อย” ลู่ซือยวี่อธิบายอย่างหวาดหวั่น

เฟิงจิงเหยามองไปที่เธอ และไม่พูดอะไร เพียงแต่ช่วยพยุงกู้ฉางชิงเอาไว้ แล้วใช้ดวงตาที่ดำขลับเหมือนหยกนิลของเขา มองกู้ฉางชิงด้วยสายตาขึ้นและลง

เขาพบว่าภรรยาของเขา ไม่ได้เป็นอย่างที่คนอื่นพูดถึง

เย่อหยิ่งใช้อำนาจบาตรใหญ่อะไร ไม่เห็นมีเลย

เป็นการกล่าวหากันชัดๆ เธอออกจะน่ารัก

เฟิงชิงเหยาสายตาแสดงออกถึงความชอบ และกล่าวตักเตือนลู่ซือยวี่ว่า “ครั้งหน้าอย่าให้พี่เห็นว่าทำเรื่องแบบนี้อีก” หลักจากนั้นก็จูงมือกู้ฉางชิง แล้วพูดว่า：“กลับไปกับฉัน”

ลู่ซือยวี่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง มองทั้งสองคนเดินจากไป ด้วยความอิจฉาริษยา

ทำไมต้องเชื่อนังคนนั้นด้วย！

เห็นชัดๆว่าเธอนั้นแหละหลอกลวงพี่ที่สุด！

……

หลังลงมาจากเนินเขาแล้ว เฟิงจิงเหยาก็ปล่อยมือกู้ฉางชิง

กู้ฉางชิงรู้สึกไม่เป็นตัวเอง เอามือมาเก็บไว้ข้างลำตัว และพูดเบาๆว่า：“เมื่อตะกี้ขอบคุณนะ”

“บังเอิญเห็นก็เท่านั้นเอง ฉันมาหาเธอเพราะว่าคุณปู่อยากพบเธอ ท่านมีเรื่องจะคุยด้วย”

เฟิงจิงเหยาพูดอย่างแผ่วเบา แต่น้ำเสียงของเขาน่าฟังมาก

เสียงต่ำที่ท่วงทำนองคล้ายกับไวโอลิน เซ็กซี่ เร้าร้อน

กู้ฉางชิงคิดว่าถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป หูของเธอต้องท้องแน่ๆ

ก็เลยได้สติกลับมา แล้วถามว่า ：“คุณปู่อยากพบฉันมีเรื่องอะไรหรอ？”

เฟิงจิงเหยาตอบว่า：“ไปแล้วก็รู้เองแหละ”

ทั้งสองคนเดินกลับไปที่คฤหาสน์

แล้วก็เดินเข้าไปในใจกลางคฤหาสน์

ที่นี่วันธรรมดาจะมีแค่คุณปู่ พ่อบ้าน และคนรับใช้อยู่เท่านั้น

ว่ากันว่าคุณปู่ท่านชื่นชอบศิลปการเขียนพู่กันจีน และชอบสะสมของเก่า ดังนั้นของตกแต่งและการจัดวางในบ้านหลังนี้จะมีกลิ่นอายความโบราณอยู่

กู้ฉางชิงมองไปรอบๆ ในที่สุดก็เห็นชายชราที่มีกำลังวังชาท่านหนึ่งอยู่ในห้องหนังสือ

เขาปีนี้น่าจะอายุประมาณหกถึงเจ็ดสิบปี สวมเสื้อแบบชาวจีน ผมขาว หน้าแดง

เปล่งปลั่ง ดวงตาเฉียบคม ตลอดหลายปีที่ผ่านมาสะสมความน่าเกรงขามไว้มาก ทำให้เขาดูมีสง่าราศี

คนคนนี้ ไม่ต้องสงสัยเลยเขาคือเจ้าของบ้าน เฟิงเทียนหรู

เหมือนที่ว่ากันว่า เขาเป็นชายชราที่มีทั้งอำนาจและบารมี

？