บทที่ 509 ไม่ต้องกลับมาอีกตลอดไป

หนึ่งชั่วโมงต่อมา คนที่กู้หงเซินส่งมาถึงบ้านตระกูลเฟิง

กู้ฉางฉิงเดินออกจากบ้านตระกูลเฟิง พร้อมกระเป๋าเดินทางธรรมดา ๆ เธอไม่ได้พกของกู้ฉางซินไปด้วย

"เชิญคุณขึ้นรถครับ!"

คนขับเปิดประตูด้านหลังให้กับกู้ฉางฉิง

ในที่สุดกู้ฉางฉิงก็มองไปที่บ้านเฟิงอย่างตัดใจไม่ลง อยู่นิ่ง ๆ เป็นเวลานาน

คนขับขมวดคิ้ว นึกถึงคำสั่งของเจ้านายและเตือนอีกครั้งว่า "เจ้านายยังรอคุณอยู่ที่บ้าน"

แพขนตาของกู้ฉางฉิงสั่นระริก เธอเก็บสายตาและจ้องมองไปที่คนขับ ไม่พูดอะไร เธอก็หันกลับเข้าไปในรถ

ในขณะที่รถขับออกจากพื้นที่บ้านที่ถูกปิดอย่างช้าๆ กู้ฉางฉิงก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองครั้งสุดท้าย น้ำตาค่อยๆพร่ามัว ไหลจากแก้มของเธอและหยดลงบนหลังมือที่กำแน่นของเธอ

สิบนาทีต่อมา ก็มาถึงบ้านตระกูลกู้

ในเวลานี้กู้ฉางฉิงได้เคลียร์อารมณ์ของตัวเอง ออกจากรถพร้อมกับกระเป๋าเดินทางด้วยสีหน้าว่างเปล่า

เธอหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นบ้านกู้

ในห้องนั่งเล่นทั้งกู้หงเซินและกู้ฉางซินอยู่ที่นั่น ไม่รู้ว่าพวกเขากำลังพูดถึงอะไรพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า

"นายท่านครับ คุณกู้กลับมาแล้ว"

พ่อบ้านก้าวไปข้างหน้ารายงานอย่างเคารพ

ทันทีที่พูดจบ กู้หงเซินและกู้ฉางซินก็ลดรอยยิ้มบนใบหน้าและมองไปที่กู้ฉางฉิงด้วยสีหน้าเย็นชา

เมื่อเห็นดวงตาของกู้ฉางฉิงเป็นสีแดงก่ำราวกับว่าเขาเพิ่งร้องไห้

กู้หงเซินและฉางซินมองหน้ากัน กะพริบตาแต่ไม่ได้ถามอะไร แต่พูดถึงการจัดเตรียมของพวกเขา

"ฉันจองตั๋วเครื่องบินไปอิตาลีตอนกลางคืนให้คุณแล้ว ยังเหลือเวลาอีกสองสามชั่วโมง คุณบอกฉางซินรายละเอียดเกี่ยวกับบ้านเฟิงของเธอในช่วงนี้เพื่อที่ฉางซินจะได้กลับไปไม่ทำให้เกิดความสงสัย"

กู้ฉางฉิงไม่สามารถปฏิเสธได้และยอมรับข้อตกลงดังกล่าวเท่านั้น

ในตอนเย็นกู้หงเซินพากู้ฉางฉิงไปที่สนามบินด้วยตนเอง "จำไว้ว่าอย่ากลับมาหลังจากอีกหลังจากนี้ ถ้าให้ฉันเจอในประเทศล่ะก็ อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจล่ะ!"

เขาพึมพำเตือนและส่งเอกสารของกู้ฉางฉิงคืนไป

กู้ฉางฉิงหยิบสิ่งของที่เป็นของเขาและมองไปที่กู้หงเซินอย่างถากถาง ไม่พูดอะไร หันหลังกลับและเข้าไปที่ประตูตรวจตั๋วโดยไม่หันกลับมามอง

...…

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา กู้หงเซินส่งกู้ฉางซินตัวจริงไปบ้านเฟิง

ระหว่างทาง กู้หงเซินเตือนอย่างไม่สบายใจ "ฉางซิน ลูกต้องระมัดระวังในบ้านเฟิงนะให้ความปลอดภัยเป็นอันดับแรก เข้าใจไหม?"

กู้ฉางซินพยักหน้าอย่างไม่สนใจ

หลังจากผ่านไปสิบนาที ก็มาถึงบ้านเฟิง

กู้ฉางซินลงจากรถพร้อมกับกระเป๋าเดินทาง เธอหรี่ตาและมองไปที่บริเวณบ้านเฟิงด้วยสีหน้าคาดเดาไม่ได้

กู้หงเซินก็ลงจากรถทันที "ฉางซิน ไปกันเถอะ พ่อจะเข้าไปด้วย"

ในขณะที่เขาพูด เขาก็ช่วยกู้ฉางซินถือกระเป๋าเดินทางของเขา

กู้ฉางซินไม่ปฏิเสธและส่งกระเป๋าเดินทางให้กู้หงเซินแล้วเดินไปที่บ้านหลังใหม่

"สวัสดีตอนบ่ายค่ะคุณนายรอง"

"คุณชายกู้ คุณนายรอง"

ในช่วงเวลานั้นคนรับใช้ที่ผ่านไปมาทักทายกู้ฉางซิน และกู้ฉางซินไม่สนใจมันเลย

หลังจากนั้นไม่นานกู้ฉางฉิงก็เดินไปที่ห้องนั่งเล่นของบ้าน สภาพแวดล้อมที่คุ้นเคยและทั้งไม่คุ้นเคยทำให้เธอขมวดคิ้ว

เนื่องจากห้องนั่งเล่นที่เธอเห็นในตอนนี้ไม่ใช่ห้องนั่งเล่นที่เย็นยะเยือกในความทรงจำของเธอ มีการตกแต่งที่อบอุ่นมากมายรอบ ๆ

กู้ฉางซินรู้ว่าสิ่งเหล่านี้เป็นผลงานของกู้ฉางฉิง รู้สึกอึดอัดไม่สบายใจ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเธอคิดถึงว่าเธอต้องใช้ของกู้ฉางฉิงเคยใช้ ยิ่งแย่ลงไปอีก