บทที่ 508 ตัดใจไม่ลง

ในวันสุดท้าย กู้ฉางฉิงเพียงต้องการให้เฟิงจิ่งเหยาอยู่กับเธออีกวัน

แต่ความเป็นจริงไม่สามารถทำตามปราถนาได้

เฟิงจิ่งเหยายกข้อมือขึ้นอย่างสง่างามและเหลือบมองนาฬิกาของเขา "วันนี้หรอ? ฉันมีประชุม ไม่สามารถเลื่อนออกไปได้ ฉันจะรีบจัดการโดยเร็วที่สุดแล้วกลับมา โอเคไหม?”

จะบอกว่ากู้ฉางฉิงไม่ผิดหวังก็คงยาก แต่เธอก็ไม่ได้รั้ง พูดอย่างเข้าใจ: "แค่นั้นแหละลืมไปเลยคุณมีการประชุมที่ดีฉันจะรอคุณที่บ้านเพื่อกลับมา "

เฟิงจิ่งเหยาขมวดคิ้ว แต่เวลาสำหรับการประชุมใกล้เข้ามาแล้ว เขาระงับความสงสัยในใจและหันไปและจากไป

หลังจากที่กู้ฉางฉิงเฝ้าดูเฟิงจิ่งเหยาจากไป เขาก็นั่งอยู่คนเดียวที่ระเบียง ทันใดนั้นก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี

ต่อมาเธอได้รับโทรศัพท์อีกครั้งจากกู้หงเซิน

"เธอบอกเฟิงจิ่งเหยาว่าจะกลับมาหรือเปล่า?"

"ยัง"

กู้ฉางฉิงเหม่อมองไกล สายตาไม่ตอบสนองใด ๆ

"ทำไมเธอไม่พูด ตัดใจที่จะไปไม่ได้หรอ?"

กู้หงเซินขมวดคิ้ว ดวงตาของเขาฉายแววดุดัน "กู้ฉางฉิงถ้าเธอกล้าก่อปัญหา อย่าโทษฉันว่าไร้ความปรานี"

กู้ฉางฉิงได้รับคำขู่ฆ่าจากโทรศัพท์และริมฝีปากของเขายกขึ้นอย่างเย้ยหยัน "กู้หงเซิน คุณให้เกียรติฉันเกินไปนะ คุณคิดว่าตัวฉันคนเดียวจะทำเรื่องราวขนาดนั้นได้เลยหรอ?"

กู้หงเซินดูเหมือนจะได้ยินคำพูดถากถางของเธอ พูดอย่างเย็นชา "จำคำพูดของเธอไว้ พรุ่งนี้ฉันต้องเห็นเธอที่บ้านตระกูลกู้"

เมื่อเขาพูดจบ วางสายไปทันที

กู้ฉางฉิงวางโทรศัพท์และหลับตาลงอย่างพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

คืนนั้นเมื่อเฟิงจิ่งเหยากลับจากทำงาน ตะวันก็ลับฟ้าไปแล้ว

"คุณนายรองอยู่ไหน?"

เขาเข้าไปในห้องนั่งเล่นและยื่นกระเป๋าเอกสารให้กับพ่อบ้านแล้วถาม

"คุณนายรองอยู่ชั้นบนครับ"

พ่อบ้านตอบด้วยความเคารพ เฟิงจิ่งเหยาพยักหน้า เดินขึ้นไปชั้นบน

ในห้องกู้ฉางฉิงยังคงนั่งอยู่ที่ระเบียง

เธอได้ยินเสียงเปิดประตู ความคิดที่กระจัดกระจายของเธอก็ค่อยๆกลับมา อารมณ์ในใจของเธอตอนนี้เปลี่ยนหันมาพร้อมกับรอยยิ้ม "คุณกลับมาแล้ว"

คำพูดง่ายๆทำให้เฟิงจิ่งเหยารู้สึกพอใจ

"อืม ได้ยินมาจากพ่อบ้านว่าวันนี้เธออยู่ในห้องทั้งวัน"

"ไม่มีอะไรทำน่ะ ฉันไม่อยากขยับด้วย ก็เลยอยู่ในห้อง”

กู้ฉางฉิงตอบอย่างไม่ใส่ใจมากนัก

เธอลุกขึ้นและเดินเข้ามาจากระเบียง ก้าวไปข้างหน้าเพื่อช่วยเฟิงจิ่งเหยาเปลี่ยนเสื้อผ้า จากนั้นก็นึกสิ่งที่กู้หงเซินวางแผนไว้และแสร้งทำเป็นพูดถึงมันโดยไม่ได้ตั้งใจ "วันพรุ่งนี้ พ่อของฉันจะให้ฉันกลับไปสักสองวันนะ"

เฟิงจิ่งเหยาขมวดคิ้ว "ทำไม?"

"...น่าจะคิดถึงฉันมั้ง หลังจากที่ฉันแต่งงานแล้ว เขาก็อยู่คนเดียวที่บ้านตลอด"

กู้ฉางฉิงหลุบตาลง พูดข้อแก้ตัวออกไป

เฟิงจิ่งเหยามองไปที่กู้ฉางฉิงอย่างสงสัย ดวงตาของเขาเคร่งขรึม "ต้องไปกี่วัน"

"น่าจะสองหรือสามวัน"

กู้ฉางฉิงกระตุกมุมปาก ถือเสื้อโค้ทที่ถอดออกของเฟิงจิ่งเหยาไปแขวนไว้บนไม้แขวน

เฟิงจิ่งเหยามองไปที่แผ่นหลังของเธอ ในที่สุดก็ไม่มีการคัดค้านใด "ถ้าอย่างนั้นคุณกลับเถอะ รีบกลับมานะ ถ้ามีอะไรให้รีบติดต่อฉัน"

"อืม!"

ต่อมาเมื่อกู้ฉางฉิงและเฟิงจิ่งเหยาทานอาหารเสร็จ กู้ฉางฉิงคิดว่าในวันพรุ่งนี้จะต้องไปแล้วก็ยิ่งติดหนึบเฟิงจิ่งเหยามากขึ้น

"ฉางซิน ตามติดฉันแบบนี้ เธอคิดจะกลับไปแล้วไม่กลับมาหรือไง"

ในสวน เฟิงจิ่งเหยาแกล้งพูดเย้ากู้ฉางฉิง