บทที่ 507 อย่าปล่อยให้ฉันไปได้ไหม

อีกสองสามวันต่อมา ไม่รู้ว่าเพราะกู้ฉางฉิงจะต้องกำลังจากไปหรืออย่างไร เธอเริ่มติดหนึบกับเฟิงจิ่งเหยามากขึ้น

เพียงแค่เฟิงจิ่งเหยากลับมาจากเลิกงาน เธอต้องตามติดเฟิงจิ่งเหยาราวกับหางน้อย ๆ

และพฤติกรรมของกู้ฉางฉิงทุกวันนี้โดดเด่นและกระตือรือร้นมากกว่าแต่ก่อนมาก

เฟิงจิ่งเหยาทั้งมีความสุขทั้งทำอะไรไม่ถูก และในเวลาเดียวกันก็มีความสงสัยไม่น้อย

ทุกวันนี้กู้ฉางฉิงผิดปกติเกินไปและเฟิงจิ่งเหยารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่เขาไม่สามารถคิดถึงปัญหาได้ ดังนั้นเขาจึงได้แต่ฝังความสงสัยนี้ไว้ในใจ

สองวันผ่านไปหัวใจของกู้ฉางฉิงเริ่มกระสับกระส่ายและอึดอัดมากขึ้น เมื่อเห็นว่าเวลาที่เหลืออยู่อีกไม่ถึงสองวัน

เธอไม่สามารถตัดใจจากเฟิงจิ่งเหยาได้ เธอไม่สามารถตัดใจจากความอ่อนโยนของเฟิงจิ่งเหยาได้ และเธอไม่มีสิทธิ์ที่จะบอกลาเฟิงจิ่งเหยา เพราะเฟิงจิ่งเหยามองว่าเธอเป็นกู้ฉางซินตั้งแต่ต้นจนจบและไม่รู้แม้กระทั่งการมีอยู่ของกู้ฉางฉิง

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้เธอก็ยิ้มยิ้มเศร้าน้ำตาร่วงหล่นจากหางตา

ในขณะนี้โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะดัง'กริ๊งกริ๊ง'

กู้ฉางฉิงยื่นมือออกเพื่อเช็ดรอยน้ำตาบนใบหน้าของเขา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เป็นสายของกู้หงเซิน

"แม่ของคุณย้ายไปต่างประเทศแล้ว สองวันสุดท้าย เธอจัดการเรื่องบ้านตระกูลเฟิงแล้วก็กลับมาอย่าทำให้คนสงสัย"

การโทรของกู้หงเซินไม่เพียงแต่บอกกู้ฉางฉิงข่าวเกี่ยวกับแม่ของเธอ แต่ยังเตือนกู้ฉางฉิงอีกด้วย

กู้ฉางฉิงรู้แจ่มแจ้ง "ฉันรู้แล้ว หลังจากนี้สองวันฉันจะจากไป"

หลังจากพูดเสร็จ เธอก็วางสายโทรศัพท์อย่างเย็นชา อารมณ์ของเธอก็แย่อย่างสุดขีด

เธอวางโทรศัพท์และมองไปที่ห้องนอนที่เต็มไปด้วยความทรงจำกับเฟิงจิ่งเหยา เต็มไปด้วยความโศกเศร้า

กู้ฉางฉิงไม่อยากอยู่ในห้องนอน เธอจึงลุกขึ้นและออกไปที่ตู้ไวน์ชั้นล่าง

ในเวลานี้มีเพียงไวน์เท่านั้นที่สามารถบรรเทาความเศร้าโศกในใจของเธอได้

ภายใต้แสงแดด ไวน์แดงที่เปล่งประกายด้วยแสงสีแดง หายเข้าไปในแก้วริมฝีปากสีแดงของกู้ฉางฉิงทีละแก้ว

หลังจากนั้นไม่นาน กู้ฉางฉิงก็เมา

เธอหน้าแดงและนอนอยู่บนบาร์ด้วยดวงตาที่พร่ามัว ไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่เล่นกับแก้วไวน์ที่ว่างเปล่า น้ำตาเม็ดโตไหลคลอที่หางตาของเธอ

มั่วหลีที่ยืนอยู่ในห้องนั่งเล่นไม่ไกล ขมวดคิ้วเมื่อเธอเห็นท่าทางผิดปกติของกู้ฉางฉิง

ผู้หญิงคนนี้เป็นบ้าอะไร

แม้ว่าจะรู้สึกงง แต่เขาก็ไม่ได้ก้าวเข้าไปยุ่งกับกู้ฉางฉิง

ต่อมาเมื่อเฟิงจิ่งเหยากลับมา เขาก็เห็นฉากที่กู้ฉางฉิงเมานอนฟุบอยู่บนเคาน์เตอร์บาร์ของตู้ไวน์โดยมีขวดไวน์เปล่าสองสามขวดตั้งอยู่ข้างๆเขา เต็มไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์หึ่ง

"นายน้อยในที่สุดคุณก็กลับมาแล้ว คุณนายรองเมา แต่เธอไม่ยอมให้พวกเราเข้าไปยุ่งหรือติดต่อคุณ"

พ่อบ้านรายงานด้วยท่าทางลำบากใจ

เฟิงจิ่งเหยาขมวดคิ้วและเดินไปหากู้ฉางฉิง

"จิ่งเหยา คุณกลับมาแล้ว.... อึก"

กู้ฉางฉิงเห็นเฟิงจิ่งเหยา ลุกขึ้นนั่งส่ายหัว

เธอมองไปที่เฟิงจิ่งเหยาอย่างหลงใหล รอยยิ้มที่มุมปากของเธอไม่ทันถึงวินาทีเดียว ริมฝีปากของเธอก็หุบลง "คุณ คุณกลับมาแล้ว...ฉัน ฉันจะต้องไปแล้ว... "

เมื่อพูดอย่างนั้นเธอก็โซเซไปที่ Feng Jingyao และจับมุมเสื้อเฟิงจิ่งเหยาไว้แน่น

เธอเงยหน้าขึ้นและมองไปที่เฟิงจิ่งเหยาด้วยสายตาที่เลือนลาง "ฉันไม่อยากไป อย่าให้ฉันไปได้ไหม?"

"ใครให้เธอไป?"

เฟิงจิ่งเหยารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขานึกถึงความผิดปกติของกู้ฉางฉิงในช่วงนี้ สายตาฉายแววเย็นชา

"พวกเขา……"

"พวกเขาเป็นใคร?"

"พวกเขา... พวกเขาเป็นคนเลว ...พวกเลว"

แม้ว่ากู้ฉางฉิงจะเมา แต่เขาก็ไม่ได้หลุดปากพูดเรื่องกู้หงเซิน

เฟิงจิ่งเหยาขมวดคิ้วแน่น เขาต้องการที่จะสอบถามต่อไป แต่คนในอ้อมแขนของเขาหลับไปพร้อมกับการหายใจเป็นจังหวะ

ในขณะที่เขารู้สึกตะลึงเล็กน้อย เขาก็ทำได้เพียงอุ้มกู้ฉางฉิงแล้วเดินไปที่ห้องนอน

สำหรับคำพูดที่กู้ฉางฉิงพูดเมื่อกี้เฟิงจิ่งเหยาก็แอบเก็บไว้ในใจ วางแผนจะถามเขาในวันพรุ่งนี้เมื่อ กู้ฉางฉิงตื่นขึ้นมา

...…