บทที่ 506 ถึงกับยอมทำลายเธอ

กู้ฉางฉิงนิ่งอึ้งไป "ฉันลืมอะไรไปหรอ?"

"เธอว่าไงล่ะ?"

เฟิงจิ่งเหยาเหลือบมองเธอด้วยสายตาเย็น ๆ หยิบพู่กันในมือออกมาและพาเธอออกไปนอกประตู

กู้ฉางฉิงจ้องไปที่แผ่นหลังของเฟิงจิ่งเหยา และจากนั้นก็ตระหนักว่าเฟิงจิ่งเหยาหมายถึงอะไร

มุมปากของเธอยกยิ้ม ความรู้สึกหดหู่ที่จะต้องไปค่อย ๆ หายไปไม่น้อย ความหวานเกาะกินในใจ

"ฉันผิดเอง คืนนี้ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนคุณดีไหม"

กู้ฉางฉิงจับเข้าที่แขนของเฟิงจิ่งเหยา

เฟิงจิ่งเหยากวาดมองกู้ฉางฉิงด้วยสายตาเย็น ๆ แม้ว่าเขาจะยังคงเคร่งขรึม แต่สายตาก็ฉายแววไปด้วยรอยยิ้ม

กู้ฉางฉิงสังเกตเห็นทันที และพาเฟิงจิ่งเหยาไปที่ห้องอาหารพลางคุยไปพลาง

ในห้องอาหารพวกเขาสองคนทานอาหารด้วยกัน พูดคุยกันหัวเราะกัน

หลังอาหาร กู้ฉางฉิงไปที่สวนกับเฟิงจิ่งเหยาอีกครั้ง จากนั้นเฟิงจิ่งเหยาถึงจะค่อย ๆ คลายสีหน้าลงและปล่อยกู้ฉางฉิงไป

......

วันรุ่งขึ้น

ขณะที่เธอกินข้าวเสร็ตแล้วกำลังจะเข้าบริษัท กู้หงเซินก็โทรเข้ามา

เมื่อกู้ฉางฉิงเห็นหมายเลขผู้โทร ใจสั่น มือของเขาก็สั่นอย่างห้ามไม่ได้

เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ และรับโทรศัพท์ "ฮัลโหล มีอะไร?"

เสียงไม่มีอารมณ์ของกู้หงเซินดังลอดออกมานอกโทรศัพท์ "เธอมาที่บ้านตอนนี้ ฉางซินและฉันมีบางอย่างจะบอกคุณ และการเตรียมเรื่องแม่ของเธอ”

กู้ฉางฉิงไม่สามารถปฏิเสธได้ ดังนั้นจึงทำได้แค่ตอบตกลง "ฉันรู้แล้ว เดี๋ยวฉันเข้าไป"

"อืม อย่าให้คนของตระกูลเฟิงตามมานะ”

หลังจากที่กู้หงเซินเตือนเสร็จแล้ว เขาก็วางสาย

กู้ฉางฉิงเก็บโทรศัพท์มือถือและกวาดสายตามองไปยังมั่วหลีที่จะไปบริษัทกับเธอและพูดเสียงเย็น "วันนี้คุณไม่ต้องตามฉันไป ฉันจะกลับไปที่บ้านตระกูลกู้ แล้วเดี๋ยวตระกูลกู้จะให้คนมาส่งฉันกลับน่ะ"

มั่วหลีขมวดคิ้ว "คุณควรบอกคุณชายหน่อยนะ เพื่อเกิดเรื่องอะไรขึ้น คุณชายก็มาโทษฉันอีก”

กู้ฉางฉิงมองเธอลึก ๆ ไม่พูดอะไร หมุนตัวออกไป

ระหว่างทาง กู้ฉางฉิงส่งข้อความไปยังเฟิงจิ่งเหยา โดยอธิบายคร่าว ๆ

"ตระกูลกู้มีเรื่องจะคุยกับฉัน ฉันเลยต้องกลับไป"

หลังจากส่งข้อความไปไม่นานก็ได้รับคำตอบจากเฟิงจิ่งเหยาว่า "ระวังความปลอดภัยด้วย ถ้ามีเรื่องอะไรให้ติดต่อฉันทันที ฉันจะไปรับเธอ"

กู้ฉางฉิงเมื่อได้รับข้อความที่แสดงความห่วงใยก็ยกยิ้มมุมปากหวานไถโทรศัพท์ไป

สิบนาทีต่อมา ก็มาถึงคฤหาสน์ตระกูลกู้

หลังจากกู้ฉางฉิงลงจากรถ เธอก็พบว่าบ้านดูรกทึบกว่าเมื่อก่อน

"คุณกู้ ทางนี้ครับ"

คนรับใช้พากู้ฉางฉิงขึ้นไปชั้นบนและหยุดอยู่หน้าประตู

เสียงอันนุ่มนวลของกู้ฉางซินและกู้หงเซินดังลอดมาจากประตู

"พ่อ ระวังหน่อย ลูกยังกระดูกคอไม่แข็งเลย"

"ไม่ต้องห่วง ฉันมีประสบการณ์ในการเลี้ยงลูกมากกว่าเธอ อย่าลืมนะ ฉันเป็นคนเลี้ยงเธอมาเองกับมือ เด็กน้อย คุณตาพูดถูกหรือเปล่า?"

กู้หงเซินกอดทารกอย่างระมัดระวังและแกว่งแขนกล่อมด้วยความรัก

กู้ชางซินเอนตัวลงพิงเตียงพร้อมกับหมวกผ้าปิดปาก แผ่รังสีของความเป็นแม่ออกมา

"เหอ……"

กู้ฉางฉิงมองไปที่ฉากที่อบอุ่นตรงหน้าเขาอย่างเย็นชา รู้สึกเยาะเย้ยตัวเอง