บทที่ 505 ดูยังไงก็ไม่พอ

เฟิงจิ่งเหยาปลอบกู้ฉางฉิง เขาต้องการที่จะดึงกู้ฉางฉิงออกแต่เขาก็ถูกกู้ฉางฉิงจับเอาไว้อีกครั้ง

“ไม่ ฉันไม่อยากให้คุณไป”

กู้ฉางฉิงรีบพุ่งเข้าไปในอ้อมแขนของเฟิงจิ่งเหยา เธอกอดเฟิงจิ่งเหยาไว้แน่นแก้มสีแดงของเธอกดแนบกับหน้าอกของเฟิงจิ่งเหยา

ในขณะนี้อารมณ์ของเธอระเบิดออกมา

“จิ่งเหยา คุณรักฉันไหม?”

กู้ฉางฉิงยืนเขย่งเท้าเธอจูบคางของเฟิงจิ่งเหยา มือขาวนุ่มของเธอคอยลูบคลำยั่วยวนเฟิงจิ่งเหยา

เฟิงจิ่งเหยาสูดหายใจเข้าลึก ดวงตาของเขาจ้องมองไปที่กู้ฉางฉิง ราวกับว่าสัตว์ร้ายบางตัวตื่นขึ้นจากร่างของเขา

ช่วงเวลาต่อมา กู้ฉางฉิงอุทานด้วยความตกใจ ทั้งสองล้มลงบนเตียงไม้ เฟิงจิ่งเหยาคร่อมกู้ฉางฉิงเอาไว้

เฟิงจิ่งเหยาลดศีรษะลงเพื่อจูบริมฝีปากที่หวานหอม กู้ฉางฉิงกอดคอของเฟิงจิ่งเหยาไว้แน่น ลืมความอายไปสิ้น ตอบกลับอย่างกล้าหาญ

ลึกซึ้งไปทุกหนทุกแห่ง กู้ฉางฉิงเรียกชื่อของเฟิงจิ่งเหยา สารภาพความรู้สึกที่จริงใจของเขา "เฟิงจิ่งเหยา ฉันรักคุณ... "

...…

วันรุ่งขึ้น กู้ฉางฉิงตื่นขึ้นมาร่างกายของเขาปวดร้าวเหมือนถูกรถทับ

เต็มไปด้วยกลิ่นเหม็น ผ้าห่มสีขาวบนพรมจะเห็นเสื้อผ้าที่ยุ่งเหยิงหล่นอยู่ แสดงให้รู้ว่าการสู้รบเมื่อคืนนี้ดุเดือดเพียงใด

กู้ฉางฉิงนึกถึงความกล้าหาญของเธอเมื่อคืน แก้มของเธอแดงก่ำ

เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย ก็เห็นใบหน้าด้านข้างที่หลับใหลของเฟิงจิ่งเหยา พร้อมกับความรักที่ฝังแน่นอยู่ในดวงตาของเธอ

ในขณะนี้เฟิงจิ่งเหยาที่หลับไปแล้วลืมตาขึ้นมาน้อยๆ มือใหญ่จับกู้ฉางฉิงไว้ในอ้อมแขนของเขา "มองอะไร?"

เขาลูบหัวกู้ฉางฉิงเนิบๆ ตาที่หรี่อยู่ครึ่งนึงของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

"มองคุณ"

กู้ฉางฉิงถูกจับได้ที่มอง แม้ว่าจะอายเล็กน้อย แต่เขาก็ยังได้พบกับเฟิงจิ่งเหยา

"ดูทั้งคืนแล้วยังดูไม่พออีกเหรอ"

เฟิงจิ่งเหยาก้มศีรษะลงและมองไปที่กู้ฉางฉิงอย่างอ่อนโยน

"ไม่พอ"

กู้ฉางฉิงแนบลงบนหน้าอกของเฟิงจิ่งเหยา ในตอนที่เฟิงจิ่งเหยาไม่เห็น สายตาของเขามีความเจ็บปวด

เธอจะดูยังไงให้พอ ถ้าทำได้เธอ ก็หวังว่าจะได้ดูไปตลอดชีวิต ...

ในอีกไม่กี่วันต่อมา กู้ฉางฉิงพาเฟิงจิ่งเหยา ไปเดินเล่นรอบ ๆ ประเทศหลัวซือ

ในอดีตกู้ฉางฉิงไม่กล้าทำไม่กล้าคิด วันนี้เธอลากเฟิงจิ่งเหยาไปลองอีกครั้ง

ในช่วงเวลานี้กู้ฉางฉิงคึกคักมากทำให้เฟิงจิ่งเหยาไม่สามารถต้านทานได้

ในเวลาเดียวกันความสงสัยก็เกิดขึ้นในใจของเฟิงจิ่งเหยา

เขามักจะรู้สึกว่ากู้ฉางฉิงมีอาการผิดปกติเล็กน้อยในช่วงนี้ แต่ให้เขาบอกสิ่งที่ผิดปกติกับกู้ฉางฉิงเขาก็ไม่สามารถบอกได้

สามวันต่อมา วันหยุดพักผ่อนของกู้ฉางฉิงและเฟิงจิ่งเหยาก็สิ้นสุดลง

เฟิงจิ่งเหยาใช้คอมพิวเตอร์เพื่อเปิดการประชุมระยะไกลในห้องนั่งเล่น ขณะที่กู้ฉางฉิงกำลังเก็บกระเป๋าเดินทางในห้องนอน

สีหน้าของเธอดูไม่เต็มใจนัก ในตอนนี้ถ้าเธอทำได้เธอก็ไม่อยากกลับไปเลยจริงๆ

เพราะไม่นานหลังจากที่เธอกลับไป เธอก็ต้องจากไปอย่างสมบูรณ์

เพียงแค่กู้ฉางฉิงคิดว่าจะไม่ได้เห็นเฟิงจิ่งเหยาอีก เธอเจ็บราวกับว่ามีมดนับสิบล้านตัวกำลังกัดอยู่

หางตาเธอเหลือบไปเห็นกรอบรูปบนหัวเตียง ในภาพมีเธอและเฟิงจิ่งเหยาอยู่ในรูปน้ำมัน

เธอหยิบมันขึ้นกอดด้วยความรักอย่างระมัดระวัง น้ำตาค่อยๆคลอเบ้า สายตาเต็มไปด้วยความตัดใจไม่ลง

ในขณะนี้ เธอได้ยินเสียงของเฟิงจิ่งเหยาที่ตัดสายวิดีโอคอล และเสียงฝีเท้าเบาๆ

"เก็บของเสร็จหรือยัง?ให้ฉันช่วยหรือเปล่า?