บทที่ 504 ฉันไม่ได้ไปไหน

หลังจากกลับมา กู้ฉางฉิงถือภาพสีน้ำมันไม่ยอมปล่อยด้วยความรัก และดูซ้ำ ๆ

"ชอบมากเลยเหรอ?"

เฟิงจิ่งเหยานั่งลงข้างๆ กู้ฉางฉิงด้วยรอยยิ้ม

กู้ฉางฉิบพยักหน้าอย่างแรง "แน่นอน นี่เป็นรูปคู่รูปเดียวของเรา"

เฟิงจิ่งเหยานิ่งอึ้งไป หัวใจของเขาพองโต

ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น ก่อนหน้าที่ไปเที่ยวประเทศM ก็ไม่ได้ถ่ายรูปกันเพราะมีเรื่องชุลมุนซะก่อน

"ในเมื่อเธอชอบ หลังจากนี้ฉันถ่ายกับเธอบ่อย ๆ ก็ได้"

เขามองไปที่กู้ฉางฉิงด้วยรอยยิ้ม

"จริงๆหรอ?"

กู้ฉางฉิงมองกลับมาด้วยความปิติยินดี

เฟิงจิ่งเหยาพยักหน้า "แน่นอน แต่...."

"แต่อะไร?"

"ฉันทำในสิ่งที่เธอต้องการ เธอควรจะขอบคุณฉันสิ?"

เฟิงจิ่งเหยาจ้องไปที่กู้ฉางฉิงอย่างลึกซึ้งสื่อความหมาย

กู้ฉางฉิงฟังน้ำเสียงมีนัยยะของเขาออก และแก้มขาวของเธอก็ร้อนขึ้นในทันที "ฉัน ฉันเลี้ยงข้าวคุณแล้วกัน"

"เลี้ยงข้าว?"

เฟิงจิ่งเหยาหรี่ตาและก็โน้มตัวเข้าไปใกล้กู้ฉางฉิงอย่างเจ้าเล่ห์ "เมื่อเทียบกับการกิน ฉันคิดว่าเธอน่ากินกว่าอีกนะ"

หัวใจของกู้ฉางฉิงเต้นระรัว แก้มแดงสุกเป็นลูกตำลึงยังไงยังงั้น

ในอากาศ กลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์ของเฟิงจิ่งเหยาโอบรอบตัวเธอ ทำให้เธอรู้สึกอ่อนยวบ

"ยังกลางวันอยู่เลย คุณอย่ามาทะลึ่งนะ!"

กู้ฉางฉิงผลักเฟิงจิ่งเหยาออกไปด้วยความเขินอาย เหมือนจะพูดเสร็จแล้ววิ่งหนีไปเลย "ฉันจะจองอาหารเย็นกับโรงแรม"

เฟิงจิ่งเหยามองไปที่แผ่นหลังของกู้ฉางฉิงที่หนีไปอย่างรีบร้อน เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา "ฮ่าฮ่าฮ่า ... "

"ขำเข้าไป มีอะไรน่าขำหรอ"

ระเบียงทางเดิน กู้ฉางฉิงกัดฟันโกรธอย่างน่ารัก อุณหภูมิบนใบหน้าของเขาก็ร้อนฉ่า

เธอกระทืบเท้า ไม่สนเฟิงจิ่งเหยาแล้วเดินไปที่ล็อบบี้ของโรงแรม

เนื่องจากกู้ฉางฉิงตัดสินใจที่จะเก็บความทรงจำที่ดี เธอจึงขอให้โรงแรมเตรียมอาหารเย็นเป็นพิเศษ

ในตอนเย็น เฟิงจิ่งเหยามองไปที่นาฬิกาบนผนังเห็นว่าเลยสองทุ่มแล้ว อาหารเย็นยังไม่มาส่ง เขาจึงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วและถาม "ฉางซิน อาหารค่ำที่เธอไปสั่งเมื่อบ่ายจะมาส่วเมื่อไหร่? "

"คุณหิวแล้วหรอ?"

กู้ฉางฉิงมองไปที่เฟิงจิ่งเหยาอย่างประหม่า

เฟิงจิ่งเหยาส่ายหัว "เปล่า ฉันกังเวลว่าเธอจะหิวน่ะ"

กู้ฉางฉิงรู้สึกอบอุ่น ดวงตาของเขาหรี่ลงและยิ้ม "ยังไม่หิว ฉันทานของว่างไปตอนบ่าย”

ขณะที่กำลังพูดคุย โทรศัพท์บนโต๊ะของเธอก็สั่น เป็นข้อความจากผู้จัดการโรงแรม บอกว่าอาหารเย็นพร้อมแล้ว

กู้ฉางฉิงยกริมฝีปากขึ้น "อาหารเย็นพร้อมแล้ว เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเราไปดาดฟ้ากันเถอะ"

เฟิงจิ่งเหยาเลิกคิ้วสงสัย "ทำไมต้องเปลี่ยนเสื้อผ้า?"

"ให้คุณเปลี่ยนเสื้อผ้าก็เปลี่ยนเถอะ"

กู้ฉางฉิงไม่อยากอธิบายอะไรมาก เธอผลักเฟิงจิ่งเหยาเข้าไปในห้องนอน "คุณรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าของคุณ ฉันจะไปห้องข้างๆจำไว้ว่าคุณต้องใส่ชุดหล่อๆล่ะ"

หลังจากพูดจบ เธอก็หยิบกระเป๋าเดินทางและไปที่ห้องทำงานข้างๆ

เฟิงจิ่งเหยาหรี่ตามองตามทางเธอที่หายลับไป ราวกับว่าเขาเดาอะไรบางอย่างได้ ดวงตาวูบไหว เขาหัวเราะเบา ๆ และเริ่มเปลี่ยนเสื้อผ้า

ไม่กี่นาทีต่อมาทั้งสองก็แต่งตัวและเดินออกจากห้องไป

กู้ฉางฉิงสวมชุดเดรสกระโปรงสีฟ้าอ่อนปาดไหล่ เผยให้เห็นเรียวขาขาว