บทที่ 503 รักใคร่

กู้ฉางฉิงมีความคิดบางอย่างและหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเพื่อดูคำถาม

จากนั้นก็เห็นชายชราผมสีเทานั่งเอนกายอยู่บนเก้าอี้โดยหลับตาอยู่ท่ามกลางฝูงชนมีกระดานดำอยู่ข้างๆ บนนั้นเขียนสูตรไว้สามข้อด้วยชอล์ก

คิ้วของกู้ฉางฉิงขมวด เธอรู้ตัวเลขพวกนั้นเมื่อแยกจากกัน แต่เมื่ออยู่ด้วยกันเธอก็งง

เช่นเดียวกับคนอื่น ๆ เธอค้นหาทางอินเทอร์เน็ตตามหัวข้อ แต่ก็เจอเพียงแค่เรื่องที่คล้ายกัน แต่ไม่มีคำตอบที่ถูกต้อง

เมื่อเธอรู้สึกหดหู่ เสียงหัวเราะลึก ๆ ของเฟิงจิงเหยาก็ดังขึ้นข้างหูของเธอ "เธออยากเข้าร่วมกิจกรรมนี้หรอ?"

ทันใดนั้นดวงตาของกู้ฉางฉิงก็วูบไหว ทำไมเธอถึงลืมเฟิงจิ่งเหยาไปได้ ต้องรู้ว่า ในความคิดของเธอ ผู้ชายคนนี้มีความสามารถอย่างมาก

"คุณรู้วิธีทำข้อพวกนี้ไหม?"

เธอมองไปที่เฟิงจิ่งเหยาอย่างคาดหวัง เสียงของเธอไม่ดังนัก แต่ก็ยังดึงดูดความสนใจของผู้คนมากมาย

เฟิงจิ่งเหยาไม่ได้สนใจสายตาเหล่านั้น เขาจัดผมของกู้ฉางฉิงที่ถูกลมพัดและพูดอย่างนุ่มนวล "ถ้าเธออยากเข้าร่วม ฉันจะทำ"

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมานักท่องเที่ยวหญิงจำนวนมากที่อยู่รอบ ๆ ก็กำหน้าอกของพวกเขาราวกับว่าพวกเขาถูกวิจารณ์

"แม่เจ้า หล่อจังเลย"

"พระเจ้า จะมีผู้ชายอบอุ่นแบบนี้ได้ยังไง!"

"อะ อะ อิจฉาผู้หญิงคนนั้นจัง"

เฟิงจิ่งเหยาเพิกเฉยต่อเสียงรบกวนรอบตัวเขาและมองไปที่กู้ฉางฉิงอย่างตั้งใจ "เธออยากเข้าร่วมไหม?"

แก้มของกู้ฉางฉิงแดงระเรื่อ รู้สึกเขินอาย แต่เธอไม่สามารถหลีกเลี่ยงคำถามของเฟิงจิ่งเหยาได้และพยักหน้า "ฉันอยากเข้าร่วม"

ริมฝีปากของเฟิงจิ่งเหยากระตุกเล็กน้อยจับมือของกู้ฉางฉิงและเดินไปที่กระดานดำ "ถ้าอย่างงั้นนั้น เธอไปแก้โจทย์ด้วยกันกับฉันสิ"

ทุกคนมองไปที่แผ่นหลังของกู้ฉางฉิงและเฟิงจิ่งเหยาด้วยความอิจฉาและตกใจ

"แฟนของคนอื่นดีที่สุดจริง ๆ "

"ฉันไม่สน ฉันอยากได้โควต้าสำหรับภาพนี้ คุณคิดออกหรือยัง"

"คนอื่นไปกันหมดแล้ว ถ้าคุณไม่ไป คุณยังโม้ว่าคุณเรียนวิทยาศาสตร์เก่งอีกหรอ”

"คุณไม่รักฉันหรอ แฟนของคนอื่นเขาไปกันหมดแล้ว ทำไมคุณไม่สามารถช่วยฉันคว้าโควต้านี้ได้"

ด้วยวิธีนี้ภายใต้การกระตุ้นและการข่มขู่ของนักท่องเที่ยวหญิงจำนวนมาก ผู้ชายอีกสองสามคนจึงออกมา

พวกเขาทั้งหมดจ้องอย่างคาดโทษไปที่เฟิงจิ่งเหยาอย่างเป็นเอกฉันท์ ราวกับว่าประณามผู้ชายอย่างเงียบ ๆ ทำไมต้องทำให้ผู้ชายอื่นลำบากไปด้วยเนี่ย

ไม่กี่นาทีต่อมา ก็มีผู้ชายหลายคนออกมาทีละคน และการแก้ปัญหาก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ

Fischerที่หลับตาทำสมาธิก็ลืมตาขึ้น ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความฉลาดและแพรวพราว

เขามองไปรอบ ๆ ฝูงชน ลุกขึ้นนั่งตัวตรงช้าๆ ใส่แว่น "เอาล่ะเด็ก ๆ มาตอบคำถามของคุณทีละคนกันเถอะ”

ทันทีที่คำพูดออกมา รอบ ๆ ก็เงียบลงและทุกคนก็กลั้นหายใจอย่างตื่นเต้นอยากเห็นว่าใครจะได้เป็นคนที่อยู่ในภาพเหมือนนั้น

พวกผู้ชายมองหน้ากัน คนแรกก็พูดคำตอบของเขาก่อนว่า "อาจารย์Fischer คำถามทั้งสามข้อเป็นข้อพิสูจน์ด้านฟังก์ชันทั้งหมดคำตอบของฉันคือ ... และเท่ากับ ∫f(x)d(cosx) = ∫f(x)·(-sinx)dx.”

"ผิด คนต่อไป"

ทันทีที่ผู้ชายตอบคำตอบเสร็จ Fischerก็ประกาศข้อผิดโดยไม่ต้องเปิดตาขึ้น

"จะผิดได้อย่างไร"

เห็นได้ชัดว่าผู้ชายคนนี้รับไม่ได้ แต่Fischerไม่สนใจเขา ชี้ไปที่ผู้ชายอีกคนที่ให้เขาตอบคำถาม

น่าเสียดายที่คำตอบยังผิด

ในขณะที่ทุกคนเริ่มกังวลและนั่งลงเพื่อคำนวณปัญหา

"ผิด"

"ไม่ถูกต้อง"

"คนต่อไป"

ในจัตุรัสเงียบไม่มีเสียงรบกวนใด ๆ อีกแล้วยกเว้นเสียงของFischerที่ประกาศว่าถูกหรือผิด